"Ik wil graag Viva van Roxy Music". De kerel achter de balie stond me aan te kijken als een dronken aap in een sigarenzaak. Het was eind 1986 en dit was toch de meest prominente CD-zaak in de omgeving. Alleen maar noviteiten. Niks van dat ouderwetse op vinyl.
Verward en hevig transpirerend pakt hij een of andere lijst erbij waar wel een paar honderd titels op stonden van datgene wat tot dan toe was uitgekomen op CD. Maar geen Viva. Toen ik hem vertelde dat het een album was wat zo''n 10 jaar eerder was uitgebracht begon de vent te hinniken als een paard wat de hik had. "Maar meneer dan moet u hier niet zijn"
Damn.

Had ik nog geen 24 uur daarvoor mijn eerste CD-speler gekocht. Meende ik mijn tot de draad toe versleten en slepende opname van VIVA te kunnen vervangen en af te spelen via het nieuwste medium werd die droom woest verstoord.
Er bleek dus nog haast niets van het oude werk op CD uitgebracht te zijn. Voorzichtig werd wat klassiek en Pop in een soort duale periode uitgebracht op zowel LP als CD. Maar de keuze was marginaal. En bovendien, t.o.v. de LP, onbetaalbaar.
Maar ik had mijn cd-speler en ik wilde deze graag wat voeren. Uiteindelijk ben ik met de pest in mijn lijf de winkel uitgelopen met Picture Book van Simply Red. En VIVA? Die moet ik nog steeds een keer aanschaffen want ik weet dat het een geweldig Live-album is waar ik ooit veel plezier aan heb beleefd.
