Roxy Music - Viva! Roxy Music (1976)

Niet naar Bryan Ferry geweest, maar door zijn komst wel weer eens Roxy opgezet. 1 Van mijn favoriete bands ooit. Dit behoort tot de beste live albums ooit. Wat had ik dit graag gezien en gehoord destijds. Het is zóveel krachtiger dan de toch al geweldige studio versies. Op de een of andere manier past het woord ‘geil’ bij deze live uitvoeringen. Ferry is de baas en dat spat ervan af. Heerlijk hoe de achtergrondzangeressen bijna sletterig op Both ends Burning meebléren. Waarom geen 5 sterren? De mix (vooral de intro’s en overgangen tussen nummers) zijn best onnatuurlijk en da’s toch jammer.
Tot op de dag van vandaag hoop ik dat de rest van de opnamen het daglicht zullen zien en er een ultieme XL uitvoering komt. Het zou een droom zijn die uitkomt....

Dit jaar op vakantie in Frankrijk door de platen snuffelen van mijn schoonouders alleen wetende dat Avalon van Roxy Music bestond, wtf ( mag dat hier? ) ik kan wel janken hoe goed dit is. Ik heb de plaat meteen 3x achter elkaar gedraaid, daarna merkte ik op dat het naalddruk gewicht verkeerd om stond. Eenmaal thuis veel aangeschaft van roxy music en brian ferry. Nu bij een vuurtje in de tuin aan het mijmeren, denkend aan het rare jaar en de vakantie in Frankrijk en dit plaatje weer opstaan. Ik kan geen verstandige dingen zeggen over muziek alleen wat ik nu voel en ik voel ‘geweldig’

Inhaalslag. Afgelopen november in Neerlands meest noordelijke platenzaak gekocht (Simply-Listening in het Groningse Ulrum - paradijsje!) deze Viva! Roxy Music - The Live Roxy Music Album.
In het najaar van 1976 ging ik actief naar de radio luisteren (Hilversum 3 en later andere zenders erbij) en dus was ik net te laat om deze van Roxy Music bewust mee te maken; hij verscheen in juli dat jaar. Toen Virginia Plain in 1977 een hit werd, vond ik dat een geweldig nummer (opgenomen met cassette van de radio, zoals vele tieners dat destijds deden). Had ik deze plaat gekend, dan was ik omver geblazen.
Opgenomen in 1973, '74 en '75 is dit een sterke dwarsdoorsnede van de beginjaren van Roxy Music, een eigenwijze rockgroep. Verpakt in een klaphoes met daarop enkele tv-/videofoto's, aan de gestreepte weergave te zien.

Ik ontdek ook dat er nog altijd enige geheimzinnigheid rond dit album hangt. Dit wat betreft de baspartijen: wie speelt wat? De achterzijde van de hoes vermeldt naast John Wetton ook zijn voorgangers John Gustafson (ik ken hem van onder meer Roger Glovers The Butterfly Ball and the Grasshopper's Feast en de Ian Gillan Band, alsmede Sal Maida (hierna bij powerpopgroep Milk 'n' Cookies). En dan staat vermeld de naam van de latere bassist-van-Foreigner Rick Wills, die overdubs zou hebben verzorgd.

Out of the Blue is fel en dreigend; je vraagt je af waarom het nummer nooit is gecoverd door een (doom) metalband. Met onder meer een pakkende vioolsolo van Eddie Jobson, die ik ken van later werk bij Jethro Tull. Pyjamarama is eveneens volop stevig, het gitaarwerk van Phil Manzanera is wederom heavy. Met The Bogus Man doet funk zijn intrede, drummer Paul Thompson mept strak door, John Wettons bas gromt licht en de sax van Andrew Mackay weent. En steeds die aparte zanglijnen van Bryan Ferry, zo afwijkend van het croonen dat hij in latere jaren ging doen.

De toetsenpartij van Jobson in Chance Meeting is met het vocale deel onheilspellend, waarbij de hobo van Mackay verrassend goed past. Ik herken de sfeer zoals ik die bij bijvoorbeeld Siouxsie and the Banshees tegenkom; het kan niet anders dan dat de muzikanten van haar scene en generatie sterk beïnvloed zijn geweest door Roxy Music. Het gaat over in het pompende Both Ends Burning met zijn dalende akkoordenreeks en klaterende sax, waar de partijen van achtergrondkoor The Sirens een extra laag vernis brengen.

Met het ruim tien minuten durende If There Is Something heb ik ondanks de diverse delen in het nummer minder, maar de statistieken bij Viva! leren mij dat ik een uitzondering ben: het is de grootste favoriet hier. Voor het eveneens uitgerekte In Every Dream Home a Heartache geldt hetzelfde, de één na grootste favoriet van de plaat volgens de MuMens. Maar ik ben nu eenmaal van de generatie punk, wave en metal: uptempo muziek heeft vaak mijn voorkeur. Geef mij op kant 2 maar Do the Strand.

Vol en vet geproduceerd door Chris Thomas, verbaas ook ik me erover dat er tot de dag van vandaag niet een uitgebreidere versie van Viva! Roxy Music is verschenen. Op deze wijze blijft het echter wél relatief kort maar krachtig. Een stevig, luid en gevarieerd monument van een hecht spelende groep.

Daar sluit ik mij helemaal bij aan: Laat maar komen!

Uit het nieuwe album Loose Talk van Bryan Ferry blijkt dat hij nog genoeg in zijn vault heeft liggen, want onder de spoken word passages heeft hij muziek gezet die voortkomen uit oude demo's en opnames van jaren her.

Wat betreft Viva Roxy Music, van alle live albums die Roxy Music heef tuitgebract was dit de eerste en in mijn beleving veruit de spontaanste met ene dynamiek waar de energie vanaf spat.

Sowieso de allerbeste uitvoering van Out of the Blue, dat einde is zo grandioos waar Eddy Jobson helemaal los gaat top zijn glazen viool. Grote klasse!