Soundgarden - Superunknown (1994)

Natuurlijk een van de top-albums, niet alleen uit de rock en grunge, maar ook een toptienner uit de jaren negentig.
Wat een energie en wat een geweldig intrument-beheersing.

Samen met Alice in Chains en Pearl Jam, het voorbeeld dat grunge ook muzikaal interessant is.

Na een decennium een redelijke band te zijn in de voetsporen van Red Hot Chili Peppers begon Soundgarden zijn geluid te verbreden. Een briljante hybride van de jaren 90 grunge en de rockmeesters uit de jaren 70 zoals Black Sabbath kwam uiteindelijk in 1994 uit onder de naam Superunknown. Een episch werk met als rode draad de krachtige stem van Chris Cornell.
Wat me vooral raakt van dit album is de duistere, progressieve sfeer, gekenmerkt door diepe bassen en meeslepende solo’s. Een uitgesproken voorbeeld hiervan is het fantastische Like Suicide, de officiële afsluiter. Onmisbaar album.

Nog altijd genadeloos goed dit. Zeker één van de beste albums van de jaren '90 wat mij betreft.
En wat doet het me goed te horen dat de heren weer bij elkaar zijn! Laten we hopen dat ze Nederland met een bezoekje vereren, want ik zou deze band echt ontzéttend graag nog eens aan het werk zien.

Mag ik zeggen dat ik Black Hole Sun één van de mindere nummers vind of word ik dan gelyncht?

Als je Spoonman maar wel kan waarderen, dan zal ik je sparen van een lynchpartij. Nee serieus, ik vind ook dat er betere nummers op de plaat staan dan Black Hole Sun. Wel een logisch nummer om te gebruiken als single natuurlijk.

Spoonman? Vind ik ook niet zo geweldig, sorry. Ik heb als favorieten Limo Wreck, Fresh Tendrils, 4th of July en Like Suicide aangemerkt en eigenlijk hoort Let Me Drown daar nog bij.

Ik noemde net Spoonman omdat die ook op single is uitgebracht. Je ziet meestal toch wel terug dat de singles het meest aan worden gevinkt als favoriet. Zelf vind ik de tweede helft van het album het best(na Spoonman) maar geen enkel nummer slecht.

4 van mijn 5 favorieten staan dus ook in de laatste helft. Kickstand en She Likes Surprises vind ik de minste nummers.

Dat mag je altijd zeggen, en ik ben het wel een beetje met je eens. Vond het een geweldig nummer, maar toen het opnieuw werd uitgebracht (in eerste instantie was de single geflopt) en vervolgens om het uur op radio en tv werd gedraaid, kwam het op een gegeven moment de neus wel uit.

Heb dit album uiteindelijk ook niet zoveel gedraaid als de voorganger die ik veel beter vind. Fell on Black Days (ook al een single) is mijn favoriet.

'Head Down' en 'She Likes Surprises' zijn mijn favorieten. Verder sluit ik me aan bij Herman: aardige plaat, maar Badmotorfinger is veel beter.

alsof het erg is om een single goed te vinden...

Dit is werkelijk een fantastisch album, een echte klassieker. 4,5*

4. Hier komen de trage, slepende Soundgardenriffs zoals ik ze graag heb. Is op zich geen agressief nummer, ook al vind ik dat het een 'kwaaie' sound heeft, waarschijnlijk een gevolg van Chris' lyrics en zang (die uithalen!)

6. Ook hier weer dat slepende, maar mensenlief, wat een GEWELDIGE song, alles is perfect, ik heb vorige week ontdekt dat Chris de lyrics 'head down, hide that smile' laag zingt, terwijl hij 'head high, got to smile' hoger zingt, over genialiteit gesproken Een echte aanrader.

9. Zelfde beoordeling als (dan?) nr 6, gewoon ge-wel-dig.

13. Mijn gelaatsuitdrukking toen ik het eerst hoorde: Echt fenomenaal, ongeloofelijk dat iemand zoiets kan maken, volgens andere mensen is het een depressief lied, maar ik vind het juist rustgevend en ingetogen, alleen al voor dit nummer zou dit album een 5 krijgen

Het enige nummer dat ik totnogtoe niet 'begrijp', is Half. ik zal het album nog eens in geheel beluisteren, misschien kan ik het dan wel waarderen.

Edit: Is het mogelijk dat mijn stem niet opgeslagen is, of hoe zit dat?

Mijn favoriete Soundgarden album, duister en zwaar. Geweldige uithalen van Cornell, wat een strot heeft die man, heerlijk gitaargeluid en stuk voor stuk goeie nummers.

Ik zet hem vanmiddag weer eens op, kan hem niet helemala meer herinneren

Blackhole sun is echt een geweldig mooi nummer. De rest ken ik eigenlijk niet goed.

^En BHS is dan nog een van de "mindere" van de plaat

Head Down vind ik mooi in het rijtje van Stairway to Heaven, Child in Time, Free Bird en Paranoid Android passen. Vrij lang nummer, maar echt geweldig. Hetzelfde geldt voor Like Suicide.

Soundgarden was de oudste groep van de Seattle four, maar wel de laatste die echt doorbrak bij het grote publiek. Dat gebeurde in 1994 met Superunknown, een luttele maand vooraleer Cobain een einde maakte aan zijn leven en de grunge hype. In het spectrum van dat genre liggen ze aan het donkere eind, en met hun laag gestemde gitaren, expressieve zang en wisselende maatsoorten neigen ze soms naar de alternatieve metal die in de tweede helft van de jaren '90 zo populair zou worden. Hoewel sommige nummers nogal inwisselbaar zijn, staat deze plaat nog steeds als een huis.

Muzikaal is Superunknown een pareltje. De zware chugga-chugga gitaarlijnen van Kim Thayil gecombineerd met de felle uithalen van zanger Chris Cornell geven de muziek de metalen glans. Het drumwerk van Matt Cameron is relatief rustig. Geen dubbele bas, veelal simpele ritmische begeleiding met enkele serieuze fills. Uitzondering hierop is het majestueuze Head Down, grotendeels instrumentaal, geschreven en gezongen door bassist Ben Shepherd. De percussie hierop is op zijn zachts uitgedrukt atypisch, als een soort constante drumsolo die af en toe onderbroken wordt voor het refrein. Het gitaarwerk voelt Oosters aan, wat bijdraagt aan het hoge Tool karakter van het nummer. Wat mij betreft het hoogtepunt van dit album.

In tegenstelling tot bijvoorbeeld voorganger Badmotorfinger staan er op Superunknown enkele echte singles. Superhit Black Hole Sun met zijn Beatlesque gitaarriff en het prachtige Fell On Black Days zijn de twee meest voor de hand liggende voorbeelden. De energieke uitspattingen van een Jesus Christ Pose zijn niet meer te vinden, in plaats daarvan komen er meer doom-geïnspireerde zware nummers zoals 4th Of July. Zoals al gezegd staan er ook wat mindere nummers op Superunknown. Kickstand is kort en krachtig, maar heeft eigenlijk niets te bieden. Ook My Wave en het fillertje Half hadden er voor mij niet echt opgehoeven.

De onderwerpen die Cornell bezingt zijn - in traditie van het genre - depressie, drugs en zelfmoord. Niet veel vrolijks, maar wel in de lijn van de muziek. Neem nu het broeierige Limo Wreck, waarin Cornell zijn onvermogen tot empathie met een ineenstortende maatschappij bezingt. "Swallowing rivers belongs to the sea/When the whole thing washes away/Don't run to me". Als aan het eind Cornell zijn keelgat nog eens openspert druipt de emotie er af. Door de zwaarmoedige sfeer en de wat slome aard van de muziek zet ik deze plaat niet zo vaak op, maar als hij passeert is het wel genieten.

^Head Down GEZONGEN door Ben? Dat is volgens mij toch echt wel Mr Cornell

Goeie bespreking, by the way

jammer dat ze bij de uitgaves waar She Likes Surprises opstaat, ze het nummer na Like Suicide hebben gezet, en niet ervoor, want ik kan geen betere afsluiter voor dit album bedenken dan Like Suicide..

en het is trouwens ook echt geen Cornell die de lead van head down zingt, hij doet wel de achtergrond ..

Maar die met de hoge stem is toch Chris? Jeezes, nu ben ik helemaal van de kaart

Head Down is toch echt gezongen door Chris hoor.

Oh, en niet meer in de top 250? THIS IS AN OUTRAGE

fell on black days

wat een krachtig nummer vooral door de vocalen natuurlijk maar vind het gewoon een meesterwerk van een song. alles klopt eraan

Dit is het eerste album dat ik ooit heb gehoord van deze groep en dankzij dit album vond ik het vorig album (Badmotorfinger) toch wel vermakelijk. Dit album is geheel anders dan het vorig album en wat rustiger. Tegenover het vorig album, kan ik dit album wel volledig beluisteren zonder dat ik achteraf het wat rustiger moet doen met mijn oren.

Ik heb dit album de laatste tijd erg vaak geluisterd en ik ben het nog steeds niet zat. Het zit zo bomvol keiharde riffs, sterke intelligente lyrics, variatie en de stem van Chris Cornell is geweldig. Hij is razendsnel 1 van mijn favoriete zangers geworden.

Ik kan dit album dan ook niet minder dan 5 sterren geven, het klopt gewoon.

ik vind dit samen met ten van pearl jam wel de 2 klassiekers van mijn tijd, de jaren 90 grunge.

fell on black days is mijn favo.

Dit album verdient een mooi plekje in de top 250!

Gisteren gekocht voor 5 euro en daar ben ik natuurlijk heel blij mee. Kende al een aantal nummers van het album (Black Hole Sun, Spoonman, The Day I Tried To Live) en die vond ik allemaal erg goed. Maar dit album is van begin tot eind geweldig, 73 minuten lang!

Dit album was commercieel een succes maar dat hoor je helemaal niet. Hij is namelijk helemaal niet toegankelijk op paar nummers na dan zoals de single Black Hole Sun. Er is echt veel variatie en vooral complimenten voor de tracklist zelf, die zit namelijk perfect in elkaar.

Na dat prachtige en trieste nummer Black Hole Sun wordt je weer helemaal gerockt door het Led Zeppelin-achtige Spoonman. En dat komt vooral door de geweldige zang van Chris Cornell, wat een strot! De geest van Led Zeppelin waart vaker rond op dit album, vooral de gitaar en de zang.

Het is een intens album dat zijn ultieme climax aan het eind bereikt met nummers als 4th Of July en Like Suicide. 4th Of July heeft echt hele heavy riffs, het gaat echt bijna de kant van Sludge op. En Like Suicide heeft echt een prachtige gitaarsolo.

Een van de beste albums uit de jaren ´90 zonder twijfel. Ze hoorden bij de Grunge-stroming maar ze waren toch een stuk zwaarder dan de meeste genregenoten, al kon Alice In Chains er ook wat van qua zware riffs. 4,5 ster.

Puur jeugd sentiment voor mij dit album. Na de aanschaf in '94 is deze CD voor weken de discman (of had ik het op een casette gezet?) niet uit geweest.

Na het lezen van de recensies hier heb ik besloten vanaf morgen de CD maar eens een vaste plaats in de auto te geven: eens kijken of dat verslavende gevoel weer terug kan komen!

Affijn.....dan de nummers. Naast veel hoogtepunten (Fell On Black Days, Head Down, Black Hole Sun, Spoonman, The Day I Tried To Live, Like Suicide) staan er ook wat mindere nummers op (Mailman, Kickstand, Fresh Tendrils). Die laatste 3 zorgen ervoor dat ik het geen 5 sterren geef.

The day I tried to live
I wallowed in the blood and mud with
All the other pigs

And I learned that I was a liar
Just like you

Was het maar alvast morgen...of zal ik straks de mp3-speler alvast aanzetten?