Them Crooked Vultures - Them Crooked Vultures (2009)

Sorry

klopt ja , grappig dat ik dat als hoogtepunt van het album zie

Na de derde luisterbeurt begin ik erg goed te waarderen. Na het kaf van het koren te hebben gescheiden houd ik nog zeven nummers over (op een mediabibliotheek van nog geen 700 nummers - chronisch ruimtegebrek op mp3). Die zeven komen trouwens niet bepaald overeen met wat hier als de beste nummers worden gezien.
Het totaalplaatje is toch een prima plaat van de Queens of the Zeppelin Fighters. Goed evenwicht ook tussen de verschillende instrumenten.



Dat heb ik nu bij bijna alle nummers op de radio, maar dat heeft een andere reden.

Ben blij dat ik op lowlands niet heen ben geweest.

En conclusie na een keer of drie luister? Hemelbestormend is het allemaal niet, maar dat is ook niet altijd nodig. De leden van deze band hebben afzonderlijk van elkaar allemaal al eens laten weten kleinere of grotere meesterwerken te kunnen maken, dus een gezellig doorstampplaatje als dit moet ook wel kunnen, op z'n tijd.

Een stuk of twintig nummers schreven Josh Homme en John Paul Jones samen; met af en toe hulp van Dave Grohl. Ook al was het Grohl die het project een vier jaar terug op poten zette. Het is te horen dat de heren Homme en Jones elkaar perfect aanvoelden en dat moet ook wel wanneer je de studio in loopt en als Homme zijnde tegen Jones zegt: ‘dit is wat je hoort wanneer een kapotte robot je huis opruimt.’ Waarna Jones meteen begint mee te bassen. Een ware supergroup, anders kun je het niet noemen, heeft nu eindelijk hun debuutplaat doen verschijnen. Them Crooked Vultures is een origineel juweel van dertien nummers. (Fans kunnen dus nog een stuk of zeven andere nummers in de toekomst, of live, verwachten.) Niet dat elke basloop en gitaarriff je omver blaast, doch de combinatie van de twee en de sfeer die het oproept wel. De drie lijken meesters in het oproepen van een gevoel voor avontuur en plezier. Altijd fijn wanneer een plaat dat doet. Op het ene moment leunt de muziek sterk naar Led Zeppelin (Reptiles), het andere stijgert het als Queens of The Stone age (New Fang) en af en toe krijg je een Desert Sessions trip voorgeschoteld (Interludes with Ludes). Vaker nog klinkt het als hardere en afgemaakte Zooma / Thunderthief nummers ingekleurd met Josh zijn gitaarwerk. Maar altijd krijg je die vibe mee die Homme aan zijn platen meegeeft: ‘het moet godverdomme anders zijn, het moet kunnen overleven in de woestijn.’ Dat kan deze plaat met gemak. Het rockt, het schuurt, het danst en bovenal het vermaakt!



Daarnaast nog een extra ster voor de briljante marketing strategy die dankzij de ode aan P.T. Barnum toch zeker de wereld een interessante opleving in de muziekbeleving heeft meegeven…

Mooi stukkie Joop!
Kan er helemaal mee eens zijn.

Na 3 luisterbeurten is de plaat bij mij ook niet zo overweldigend als ik op voorhand had gedacht. Toch zijn het leuke meestamperds geworden. Deze plaat ligt wel nog een aantal dagen op hier.

Ben blij dat ik er op Lowlands wel ben geweest, zodat ik nu ook absoluut niet aan de plaat hoef te beginnen.

Voorspelbare, saaie band.

ik vind hem fenomenaal

Zat vandaag bij de post als verlaat verjaardagscadeautje, en wordt nu aan de eerste luisterbeurt onderworpen. Ik ben benieuwd.

Ik had hem besteld bij FRS, zou op de release date bij mij binnen zijn, heb hem vandaag alleen niet ontvangen, zoals de FRS beloofd had... Nouja morgen dan maar! Ik ben zeer benieuwd!

De release in België en Nederland is officieel toch ook pas 16 november.
Oh en heeft er iemand zijn t-shirt al ontvangen?

Lijkt me niet, ik had hem vandaag met de post, officieel, legaal, via bol.com. Die versturen toch geen albums vóór de officiele releasedate?

Hoe het in België zit weet ik niet maar in Nederland zijn de releases altijd op vrijdag en daarmee zijn we eerder dan b.v. in de V.S. waar het op maandag is.

Bij Concerto is ie in elk geval al te verkrijgen...

De verwachting was hier hoog. En eigenlijk ook weer niet, want als 3 grootheden samen iets gaan doen, komt daar niet vaak iets navenant goeds uit.
Nu heb ik me de laatste maanden redelijk verdiept in stonerrock en QOTSA en dat bevalt allemaal uitstekend.
Via "luisterpaal" had ik nog een beetje het zozo gevoel, maar nu vanuit de cd-speler op een redelijke geluidsinstallatie klinkt het allemaal super lekker. Een erg fijne stoner rock plaat met hier en daar goed gevonden rifjes en dat einde van het tweede nummer. Daar hou ik wel van.
Toch zet ik niet al te hoog in. Na twee keer luisteren, omdat ik niet echt omver geblazen wordt.(zoals bij de nieuwe Gov`t Mule).
Maar een lekkere rockplaat is dit zeker wel.3,5*

En ik heb `m gisteren al gekocht bij de plaatselijke cd winkel, was toen net binnen.

Them Crooked Vultures / Pre-Order - themcrookedvultures.com ...

No One Loves Me & Neither Do I----> bij 2.44 minuut
GENIAAL!

Het klinkt op het eerste gehoor toch niet zo uitzonderlijk als ik had verwacht.

Het intro van Elephants staat nu al hoog in de top 10 van Wereldintro's en Randje geniale Riffs

Ik denk dat Them Crooked Vultures in het algemeen te lijden heeft aan een te hoog verwachtingspatroon. Drie artiesten, uit bands die inmiddels al door drie verschillende generaties worden bewonderd, gaan samen een album opnemen. Met deze veronderstellingen kan het eigenlijk alleen maar tegenvallen.

Ik heb me geprobeerd te wapenen tegen deze eventuele teleurstelling en dat is best aardig gelukt. TCV brengt weinig vernieuwing binnen de rockmuziek, en ook écht grote nummers als Go With The Flow of No One Knows staan niet op dit album, (alhoewel Dead End Friends). Neen, het is gewoon pakkende rockmuziek, technisch van een heel hoog niveau en het klinkt alsof deze band al een jaar of twintig bezig is, zo sterk op elkaar ingespeeld!

Zoals anderen al hebben gezegd krijgen we veel stonerrock voorgeschoteld. Behalve Stonerrock is ook de echo van Led Zeppelin terug te horen op TCV. Het gebruik van toetseninstrumenten, huilende gitaren en soms een psychedelisch sfeertje herinneren aan deze grote band. Eigenlijk mist voor de stonerrock een tweede gitarist, maar live hebben ze met Alain Johannes een perfecte aanvulling. Ik vermeldde het al: ze zouden het 'supergroup-gehalte' nog kunnen versterken door een tweede gitarist erbij te nemen, maar ik verwacht niet dat dit gaat gebeuren.

Daarbij zijn we ook gekomen bij het grootste kritiekpunt op deze band. Het feit dat ze slechts met z'n drieën zijn zorgt voor vaak hetzelfde soort geluid. Het komt te veilig over. Hier komen we meteen ook op een volgende veronderstelling. Het idee dat er veel afwisseling moet zijn door toedoen van verschillende 'guests'. Op vorige QOTSA-albums kwam een legioen aan artiesten voorbij: Mark Lanegan, Julian Casablancas, Chris Goss, Alain Johannes, Billy Gibbons, Dave Catching. Deze 'guests' zijn nu niet aanwezig echter eentonigheid vind ik zeker niet de klok slaan op TCV. Vooral de veelzijdigheid van JPJ komt dit album erg ten goede. Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan het toetsengedeelte op Scumbag Blues, het creepy sfeertje op Interlude with Ludes (hoezo geen vernieuwing?!), het orgel op Caligulove, de synths op Gunman, de piano op Spinning in Daffodils. Ook de gitaargedeeltes van Homme verschillen per keer. De ene keer zijn ze uitgestrekt en snerpend, de andere keer harmonieus en swingend (op Bandoliers). Wat te denken van de heerlijke slide-gutar opening met het oosters-getinte geluid en het terugkeren van dit thema op Reptiles. De bijdragen van Dave Grohl aan dit album behoeven weinig verduidelijking. Luister bijvoorbeeld naar zijn percussie op Interlude with Ludes!

Behalve deze afwisseling kent dit album een aardige mix van uitgestrekte jam-nummers en catchy nummers van 3-4-5 minuten. Ik denk dat de uitgestrektheid van sommige nummers, als bijvoorbeeld WOTFBYTAYGU mensen afschrikt. Zowel Led Zep (In My Time Of Dying, Lemon Song, Achilles Last Stand) als QOTSA (heb je even) hadden/hebben een sterke voorkeur voor uitgesponnen epische nummers en die voorkeur ziet men bij TCV duidelijk terug: in Elephants, WOTFBYTAYGU en Spinning in Daffodils.

WOTFBYTAYGU is mijn favoriete van de drie. De opbouw van het nummer is majestueus, met zo'n koortje waar je in andere contexten een hekel aan hebt, maar waar je bij TCV juist van kan genieten. Rond 3:35 wordt de jam ingezet. Heerlijk loom, een combinatie van The Lemon Song en Burn the Witch. Het tempo wordt subtiel opgeschroefd en beland in Led Zep-achtige huilgitaren. Ik kan hier erg van genieten maar ik kan me voorstellen dat mensen die geen Led Zep, Deep Purple of prog-rock roots hebben hier niet tegen kunnen.

Ik denk dat je dit album gewoon als debuut moet zien van een nieuwe band. Lekker ongecompliceerd, soms catchy en kort, soms lang jammend. In elk geval kan je van het stel zeggen dat het met enorm veel plezier en saamhorigheid gemaakt is, dat is ook wat waard! Ondanks alle vooroordelen vind ik het geen slecht album. Nummers blijven in mijn hoofd zitten. Solo's doen mijn hart harder kloppen en het speelplezier van het trio wordt ook op mij overgebracht...

4* met een halfje uitloopmogelijkheid...

Dat lok je ook wel uit als je zo'n marketingcampagne opzet, dat je al beroemd bent voordat je ook maar iets hebt uitgebracht...

Echt een geweldige plaat. Ben een groot Josh Homme fan, dus deze plaat had hoge hoge verwachtingen.
Het klinkt allemaal erg vertrouwd maar ow zo goed. Dit is rock zoals het moet zijn. Enne...wat is die Dave Grohl toch een meersterlijke drummer he

Nou vooruit: ik moet toch érgens over mee willen praten
Aangezien ik onlangs Queens of the Stone Age weer even gehoord had vond ik dat ik dit dan toch maar niet moest negeren.
Ik weet niet goed wat het is: ik kom er maar niet in bij deze plaat, het pakt me niet en het waait mijn huis dan niet over doordat ik het toch ben gaan oppikken; het waait wel het ene oor in en het andere net zo hard weer uit.
Het kan liggen aan het feit dat ik gewoon niet zo veel meer op heb met dit soort stevige rock (de nieuwe Biffy Clyro met medewerking van Josh Homme deed me namelijk ook niet veel), het kan liggen aan het feit dat dit het ook gewoon nét niet is hoe graag iedereen ook wil.
Dat zijn smaakkwesties uiteraard. Normaal gesproken zou ik dit wel lekker moeten vinden (een beetje beuker-de-beuk zonder extra fratsen is op z'n tijd gewoon erg fijn). Slecht kan ik het zeker ook niet vinden, maar iets dat niet goed beklijft beluister je toch anders. Afstandelijker. En dan blijft er een magere 3* over. Misschien komt het nog, maar dan moet ik er wel tijd in gaan investeren en of dat gaat gebeuren valt te betwijfelen. Het zal in diverse shuffle luisterbeurten nog wel een voorbij schieten en misschien dat ik dan weer zin heb in het hele album. De tijd zal het leren.

@ aERodynamIC:
My sentiments exactly. Hoe graag we het misschien ook allemaal zouden willen (want wat Homme, Grohl en Jones aanraken, kán toch eigenlijk niet slecht zijn?), dit is gewoon geen topplaat. Ook ik moet er véél te veel moeite voor doen. En ik blijf 'm maar zo-zo vinden. Terwijl ik normaliter toch echt wel van dit soort dingen houd.

Zeer vermakelijke plaat. Ten minste tot nu toe. Een beetje QOTSA, maar ook af een toe een beetje bluesy. Soms hoor je ook invloeden van de plaat House of the Holy van Led Zeppelin.
Tot nu toe klinkt het lekker in het oor.

Twee keer beluisterd en daarmee houdt het ook op, die Homme begint steeds vervelendere muziek te maken, ik hoop dat ie nog eens terugkeert naar zijn roots inplaats van dit soort zoutloze albums te maken.

Ik vind het echt een geweldig geniale plaat, echt de beste van het jaar, samen met die van Alice in CHains

Kun je ook vertellen wát je er zo goed aan vind? Geeft deze site een beetje "zinnige" inhoud.

PS: Black Gives Way to Blue is inderdaad weer een lekkere AiC plaat, maar daarvoor zit ik hier verkeerd.