Them Crooked Vultures - Them Crooked Vultures (2009)

En conclusie na een keer of drie luister? Hemelbestormend is het allemaal niet, maar dat is ook niet altijd nodig. De leden van deze band hebben afzonderlijk van elkaar allemaal al eens laten weten kleinere of grotere meesterwerken te kunnen maken, dus een gezellig doorstampplaatje als dit moet ook wel kunnen, op z'n tijd.

Ik denk dat Them Crooked Vultures in het algemeen te lijden heeft aan een te hoog verwachtingspatroon. Drie artiesten, uit bands die inmiddels al door drie verschillende generaties worden bewonderd, gaan samen een album opnemen. Met deze veronderstellingen kan het eigenlijk alleen maar tegenvallen.

Ik heb me geprobeerd te wapenen tegen deze eventuele teleurstelling en dat is best aardig gelukt. TCV brengt weinig vernieuwing binnen de rockmuziek, en ook écht grote nummers als Go With The Flow of No One Knows staan niet op dit album, (alhoewel Dead End Friends). Neen, het is gewoon pakkende rockmuziek, technisch van een heel hoog niveau en het klinkt alsof deze band al een jaar of twintig bezig is, zo sterk op elkaar ingespeeld!

Zoals anderen al hebben gezegd krijgen we veel stonerrock voorgeschoteld. Behalve Stonerrock is ook de echo van Led Zeppelin terug te horen op TCV. Het gebruik van toetseninstrumenten, huilende gitaren en soms een psychedelisch sfeertje herinneren aan deze grote band. Eigenlijk mist voor de stonerrock een tweede gitarist, maar live hebben ze met Alain Johannes een perfecte aanvulling. Ik vermeldde het al: ze zouden het 'supergroup-gehalte' nog kunnen versterken door een tweede gitarist erbij te nemen, maar ik verwacht niet dat dit gaat gebeuren.

Daarbij zijn we ook gekomen bij het grootste kritiekpunt op deze band. Het feit dat ze slechts met z'n drieën zijn zorgt voor vaak hetzelfde soort geluid. Het komt te veilig over. Hier komen we meteen ook op een volgende veronderstelling. Het idee dat er veel afwisseling moet zijn door toedoen van verschillende 'guests'. Op vorige QOTSA-albums kwam een legioen aan artiesten voorbij: Mark Lanegan, Julian Casablancas, Chris Goss, Alain Johannes, Billy Gibbons, Dave Catching. Deze 'guests' zijn nu niet aanwezig echter eentonigheid vind ik zeker niet de klok slaan op TCV. Vooral de veelzijdigheid van JPJ komt dit album erg ten goede. Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan het toetsengedeelte op Scumbag Blues, het creepy sfeertje op Interlude with Ludes (hoezo geen vernieuwing?!), het orgel op Caligulove, de synths op Gunman, de piano op Spinning in Daffodils. Ook de gitaargedeeltes van Homme verschillen per keer. De ene keer zijn ze uitgestrekt en snerpend, de andere keer harmonieus en swingend (op Bandoliers). Wat te denken van de heerlijke slide-gutar opening met het oosters-getinte geluid en het terugkeren van dit thema op Reptiles. De bijdragen van Dave Grohl aan dit album behoeven weinig verduidelijking. Luister bijvoorbeeld naar zijn percussie op Interlude with Ludes!

Behalve deze afwisseling kent dit album een aardige mix van uitgestrekte jam-nummers en catchy nummers van 3-4-5 minuten. Ik denk dat de uitgestrektheid van sommige nummers, als bijvoorbeeld WOTFBYTAYGU mensen afschrikt. Zowel Led Zep (In My Time Of Dying, Lemon Song, Achilles Last Stand) als QOTSA (heb je even) hadden/hebben een sterke voorkeur voor uitgesponnen epische nummers en die voorkeur ziet men bij TCV duidelijk terug: in Elephants, WOTFBYTAYGU en Spinning in Daffodils.

WOTFBYTAYGU is mijn favoriete van de drie. De opbouw van het nummer is majestueus, met zo'n koortje waar je in andere contexten een hekel aan hebt, maar waar je bij TCV juist van kan genieten. Rond 3:35 wordt de jam ingezet. Heerlijk loom, een combinatie van The Lemon Song en Burn the Witch. Het tempo wordt subtiel opgeschroefd en beland in Led Zep-achtige huilgitaren. Ik kan hier erg van genieten maar ik kan me voorstellen dat mensen die geen Led Zep, Deep Purple of prog-rock roots hebben hier niet tegen kunnen.

Ik denk dat je dit album gewoon als debuut moet zien van een nieuwe band. Lekker ongecompliceerd, soms catchy en kort, soms lang jammend. In elk geval kan je van het stel zeggen dat het met enorm veel plezier en saamhorigheid gemaakt is, dat is ook wat waard! Ondanks alle vooroordelen vind ik het geen slecht album. Nummers blijven in mijn hoofd zitten. Solo's doen mijn hart harder kloppen en het speelplezier van het trio wordt ook op mij overgebracht...

4* met een halfje uitloopmogelijkheid...

Dit is echt precies hoe het album op mij overkomt. Je voelt de drive wel maar het mist een beetje de creativiteit... Nummers als misfit love, die era vulgaris zo goed maakten, zijn ook gewoon niet te maken zonder tweede gitarist. Hierdoor lijkt Homme soms een beetje zoekende, maar het is al met al een heel sterk album.

En zo is het!

Dit is het album waarvan ik hoopte dat the Arctic Monkeys het zouden uitbrengen. Wat een geniale oh zo lekkere helemaal uit je pan van gaande ultieme rockmuziek is dit zeg! Een kruising tussen Led Zeppelin, the Arctic Monkeys & the White Stripes, zo zou ik deze geweldige rock willen beschrijven.
Je hoort het epische en soms het psychedelische van LZ, de direktheid en de sloomheid in de rockmuziek van AM en de overheerlijke chaos van WS.

De uitvoering is fantastisch. Wat een gitaar Josh, wat een zang. En dan de drums van David Grohl: om van te smullen. En die bassist heeft het duidelijk al eens eerder gedaan.
Er staan alleen maar goede tot fantastische tracks op dit album. Om er toch een paar uit te pikken die echt briljant te noemen zijn:
No One Loves Me, Neither Do I
Mind Eraser, No Chaser
Elephant
Bandoliers
Warsaw Or....

Kortom: een meesterwerk, 5,0*

Een kleine kanttekening: zou Josh Homme als producer van the Arctic Monkeys met Humbug hun een wat rustiger kant op hebben geduwd, zodat Them Crooked Vultures alle chaotische rockruimte zou hebben? Je zou het bijna gaan denken.

Toen ik hoorde over een supergroep met Homme, Grohl en Jones was ik dol-enthousiast. Maar toen het besef langzaam tot me kwam, leek het me toch niet iets wat Josh Homme zou doen, een 'supergroep' formatie versterken. De term 'supergroep' vind ik dan ook niet helemaal juist. Ok, Audioslave werd door producent Rick Rubin bij elkaar geduwd, dan weet je dat er iets niet klopt. Velvet Revolver zie ik niet volledig als commercialisatie. Maar Josh Homme zie ik met alle zekerheid er niet voor aan om met een 'supergroep' snel centjes bij elkaar te willen schrapen, aangezien alles wat hij doet in cult-status is. En gelukkig kan ik ook zeggen dat 'even gauw geld verdienen' niet aan de orde is bij dit album, dus bij deze, schrap te term supergroep.

Wie inmiddels nog niet weet wie de 3 heren in deze band zijn, die heeft waarschijnlijk op het verkeerde artikel geklikt, dus verdere introductie ga ik dan ook niet geven.

Het album begint sterk met het nummer 'Nobody Loves Me & Neither Do I'. Een plaat die vraagt om een climax, want het is niet een plaat die direct in je smoel knalt, terwijl je dat wel van deze heren zou verwachten. Maar na het tweede refreintje, als de bridge komt, dan komt plotseling een knal waar ik in ieder geval van uit mijn stoel schoot. Een ongelofelijk vette riff met een vet en dik pompend ritme, hoe ze op de op zich al hard gemasterde cd nog zoveel headroom hebben kunnen vinden is voor mij een mysterie.

Hoe dan ook, na het einde van de opener ben je goed wakker en klaar voor meer. Zowel het nummer 'Mind Eraser, No Chaser', en 'New Fang' zijn juist gedoseerde, pakkende en energieke rocksongs.

Op het nummer 'Dead End Friends' hoor ik voor het eerst wat meer Queens of the Stone Age, maar het nummer houd lekker de vaart erin en blijft daarbij toegankelijk, maar iets minder cliché dan beide voorgangers.

Het nummer 'Elephants' begint met een killer-riff die mij vooral doet denken aan het riff-werk van Jimmy Page bij Led Zeppelin. Als je naar hun outtake-album 'Coda' luistert, en dan nummer zoals 'Wearing And Tearing' en 'Walters Walk', dan weet je waar Homme de mosterd vandaan haalt.

'Sumbag Blues' heeft daarentegen een groove en een zang-geluid dat mij meteen doet denken aan Cream, maar toch ook weer iets van deze tijd. Hier laat Homme dan ook horen dat hij veel meer met zowel zijn stem als zijn gitaar kan als hij voorheen liet horen, en dit is tevens dan ook een van de betere platen van dit album.

Tijdens de volgende drie nummers, zakt het qua dynamiek zowel als compositie toch wat erg in. 'Bandoliers' is wel aardig, 'Reptiles' is een af en toe vervelend nummer met wel een lekker refrein, en 'Interlude With Ludes' is een vaag nummer dat eigenlijk niets toevoegt aan dit album. Daarbij doet de zanglijn van dit laatstgenoemde nummer mij af en toe toch wel erg denken aan 'I'm Designer', van het laatste QOTSA-album 'Era Vulgaris'.

Ondanks het naar mijn mening irritante refrein, draagt opvolger 'Warsaw' een groove waar je niet omheen kan. Het nummer begint zwaar, loopt uit op een lekkere jam om weer te eindigen waar hij begon. Niet voor iedereen toegankelijk, wel voor de muziekliefhebber of de muzikant zelf.

'Caligulove' is wederom een lekkere en catchy rock-song. Minder ingewikkeld als het tweede en het derde nummer, maar niet minder sferisch.

'Gunman' is dan ook een van de echt sterkere platen van dit album en had naar mijn mening ook de afsluiter moeten zijn. Wederom een ontzettend dikke groove, mede door de drums die hier in een afterbeat onder knallen. Zwoele zang, zware gitaren, vette drums, pompende bas, en niet teveel poespas. Het plaatje is hier rond.

Ten slotte afsluiter 'Spinning In The Daffodils'. Begint met een ontzettend piano-stuk maar word plotseling door gitaren onderbroken om over te gaan op iets anders, waardoor de intro niets blijkt toe te voegen aan het geheel van het nummer. Dit vind ik een van de zwakkere nummers, het nummer heeft niet veel om het lijf, maar duurt toch lang, waardoor het album hier dan toch weer iets afzwakt.


Conclusie
Sterke rockplaat met zijn hoogte- en dieptepunten. De track volgorde had beter gekozen kunnen worden, want momenteel zakt de plaat gewoonweg in, en heb je het gevoel dat sommige nummers er niet op thuishoren. Ik las ook sommige recensenten klagen over lange jams, maar ik ben juist ontzettend blij dat dit eindelijk weer gedaan word in rockmuziek. Het enthousiasme is dan ook te horen in het merendeel van de nummers, en dit zorgt dan ook voor echte overtuiging in de plaat. De sound van het album is een kwestie van smaak, je hebt veel ambient sound op de gitaren een drums, maar ik dit in combinatie met close-micing toch een concept waardoor de sound van de band meer tot zijn recht kan komen. En de sound vind ik dan ook nieuw, ondanks wat mensen zeggen, het klikt niet als de sound van QOTSA, noch de bands van de andere bandleden. Ook las ik meermaals dat alles zo ontzettend Josh Homme achtig klinkt, maar misschien moet je dan eerst nog maar eens luisteren naar het album 'The Thunderthief' van John Paul Jones, en dan hoor je dat deze waarschijnlijk toch meer in de melk te brokkelen had dan je dacht.

Al met al een goed en sterk album dat ook zal groeien, maar ik hoor wel meer potentie als wat tot nu toe het resultaat is. Vandaar 4 sterren!

Net weer even beluisterd.
En ik vind het geen slechte plaat. Ik vind het niet echt "perfect" of "goed".
Maar deze band bestaat nog niet heel lang en ik geef ze een kans.

En ik vind het leuk weer wat eens van John Paul Jones te horen

Nirvana, Foo Fighters, Led Zeppelin en Queens of the Stone Age komen bijeen in één heerlijke brok energie! De rage rond deze supergroep is langs mij heen gegaan, waar ik achteraf blij mee ben, want dan had ik niet zo'n hoge verwachtingen voor dit album.

Heerlijke gitaarriffs, baslijnen die veel meer doen dan alleen ondersteunen en niet te vergeten de geweldige drums van alleskunner Dave Grohl maken hier 11 heerlijke, energetische tracks van, met als hoogtepunten de heerlijke jamsessie Elephants, waar ik de gitaren persoonlijk ook echt als getoeter van olifanten vind klinken, de 4 minuten durende brok energie New Fang en natuurlijk ook Bandoliers, wat misschien wel het beste nummer is wat Dave Grohl én Josh Homme hebben gemaakt. Ook zijn de teksten heel goed, iets dat ik niet van Josh Homme gewend ben.

Let op: daarnet zei ik 11 heerlijke, energetische nummers, maar er zijn 13 nummers. De 2 minpunten van de cd zijn het bizarre Interludes With Ludes, die voor een paar keer leuk is, maar daarna wel héél snel gaat vervelen, en Spinning In Daffodils, die ik ook na vele keren verwoed luisteren ronduit saai vind. Desondanks nog een ruime 4*.

Deze plaat verdient gewoon echt 5 sterren. Foo fighters, QOTSA mix em up en je krijgt dit. Best of both worlds. Doet me ook erg denken aan the desert sessions, lekker vaag maar met zeer lekkere tunes.

Josh hommes vocals doen het ook weer erg goed. Gewoon kopen deze dikke cd!

3 jaar na dato weer eens gedraaid in de auto, in zijn geheel uiteraard.

Ik vind de meeste nummers eigenlijk ronduit irritant en vind het erg knap dat ze daar zo mee weg kunnen komen.
Aan de andere hand is het wel erg gedurfd en krijgen ze daar mijn respect voor, er zitten uiteraard wel goede bij!

Toen ik dit voor het eerst draaide als 15 jarig ventje vond ik dit fantastisch en drukte ik er gelijk een 5 op... nu mijn platenkast 3 dubbel zo groot is en dus meer muzikale kennis bezit en een bredere smaak heb gekregen beoordeel ik dit opnieuw...

Ik vind het jammer dat er (nog) geen vervolg voor is gekomen, al was deze(dacht ik) gepland voor 2010.

Als ik terug kijk is het gewoon 3 goede muzikanten bij elkaar zitten en zo irritant mogelijke muziek te maken...
Dave is goed op de drums, soms wel wat herhalingen maar beukt daar lekker op los.
John Paul Jones, de alles kunner, speelt bas maar ook veel meer... produceert ook aardig wat bliepjes en andere herrietjes tussen door.. wat ze wel winnen is het orgeltje.
Josh Homme, de woestijn meester, laat z'n gitaar zingen, gillen en blairen.. Al met al ligt het gewoon in het verlengde van het laatste Queens album.

3,5 sterren voor mij

Als drie grote namen, en ook nog eens namen die feitelijk drie generaties rockmuziek vertegenwoordigen, zich verenigen, dan zijn de verwachtingen torenhoog gespannen. Zeker als daar dan ook nog het predikaat supergroep op wordt gepakt, dan werkt dit eerder het nadeel dan in het voordeel. Bij Them Crooked Vultures ligt de lat al onmogelijk hoog, voordat er nog meer een noot muziek is geproduceerd. Destijds heb ik de hype een beetje aan me voorbij laten gaan. Of dat bewust is geweest of niet weet ik niet zo goed, maar als ik nu met enige afstand en objectiviteit (voor zover dat kan bij muziek) naar ”Them Crooked Vultures” luister, dan moet ik vaststellen dat de muzikaliteit er vanaf spat en dat dit een album is dat ik binnen het rockgenre best eigenzinnig vind. Termen als standaard, voorspelbaar of niet origineel kan ik dan ook niet zo goed plaatsen. Eerlijk gezegd ken ik geen andere band die klinkt als Them Crooked Vultures. Natuurlijk zijn er invloeden waar te nemen uit eerder muzikale avonturen van de heren Grohl, Homme en Jones, maar nergens vind ik het een kopie van pak hem beet Nirvana, Queens of the Stone Age of Led Zeppelin. Ik vind de instrumentbeheersing fantastisch. Grohl drumt zoals in zijn beste tijden bij Nirvana, de energie, de ritmiek en de tempowisselingen zijn indrukwekkend. Josh Homme is een verdienstelijk gitarist. Ik vind hem geen virtuoos, maar hij weet hoe een goede riff moet klinken en daar strooit hij op ”Them Crooked Vultures” dan ook kwistig mee. John Paul Jones is voor mijn gevoel de lijm die alles bij elkaar houdt. Hij strooit met smaakvolle basloopjes en hanteert een scala aan toetsen en andere vernuftigheden om me regelmatig te verrassen. ”Them Crooked Vultures” zal vermoedelijk niet de muziekgeschiedenis ingaan als een legendarisch album, maar ik vind het een sterk album. Wat mij betreft mag hier een vervolg aan gegeven worden. Of dat ooit gebeurd zullen we af moeten wachten, maar dit smaakt zeker naar meer.

Ik kan er niet precies de vinger op leggen, maar om de een of andere reden draai ik deze plaat eigenlijk niet voor mijn plezier. Misschien is het allemaal te zwaar, misschien ademen de nummers niet, misschien klinkt het allemaal te bedacht, misschien krijg ik er (net als bij de Mars Volta) te weinig lucht bij, maar ik mis hier alle variatie en luchtigheid en vanzelfsprekendheid en speelplezier die ik bij met name de tweede, derde en vierde platen van QOTSA zo goed vind (en omdat Josh Homme hier zo nadrukkelijk zijn stempel op heeft gedrukt beschouw ik Them crooked vultures toch vooral als een album dat in het verlengde van de Queens ligt). Af en toe barst de hemel even open en komt er licht en lucht, zoals bij Bandoliers en het lekker vette Gunman, en de climax van Warsaw is indrukwekkend in al z'n sluwe doordachtheid, maar al met al blijft dit album voor mij helaas toch vooral op afstand.

Supergroepen werden vaak in een adem genoemd met Cream, The Jimi Hendrix Experience, Blind Faith en Focus.
Vaak moesten supergroepen uit de jaren 60, jaren 70 het voornamelijk hebben van goed gespeelde grooves en uitgebalanceerde jamsessies.
Vaak viel dit goed uit, maar ook regelmatig ging dit totaal de mist in.
Muzikanten die goed op elkaar ingespeeld zijn, maar vanwege het grote commerciële succes worden ze vaak niet gezien als supergroep.
Toch zijn dit allemaal bands die bleven vernieuwen, en waarbij de kwaliteit meestal niet minder werd.
Bands waarbij het resultaat over het algemeen erg goed was zijn Fleetwood Mac, Queen, Pink Floyd en Led Zeppelin.
Van laatste band speelt John Paul Jones een aardige rol in Them Crooked Vultures.
Dave Grohl is natuurlijk al bekend vanwege zijn strakke drumpartijen.
Toch mis ik hier zijn kracht die bij Nevermind en Songs for the Deaf wel zeker aanwezig is.
Them Crooked Vultures blijft het project van Josh Homme.
Beter dan Eagles of Death Metal, minder dan Kyuss en Queens of the Stone Age.
Een nummer als Dead End Friends zou het prima doen als track op een Queens of the Stone Age album, maar die momenten zijn onvoldoende aanwezig om echt te spreken van een geslaagde samenwerking.
Elephants heeft wel wat weg van een Jimmy Page achtige riff, maar mist kop en staart.
Om eerlijk te zijn heb ik persoonlijk niet het gevoel dat dit album genoeg inspiratie opleverde voor …Like Clockwork, maar daar zijn de meningen over verdeeld.
Ik wacht alweer bijna 10 jaar op de volgende meesterzet van Homme.

Als je niet beter zou weten zou dit gewoon door kunnen gaan voor een album van Queens Of The Stone Age, zij het dan kwalitatief iets minder goed. Het songmateriaal is over de hele linie redelijk sterk, maar het album klinkt wat monotoon en mist felheid, mede door de vrij droge en kale produktie. Toch valt er veel te genieten en is een song als Gunman heerlijk aanstekelijk. Van de samenwerking van grootheden als Josh Homme en Dave Grohl verwacht je wellicht een meer spectaculair resultaat, maar dit is gewoon een fijne pretentieloze rockplaat, niets meer en niets minder.

Best een lekker album met de nodige weerbarstige loopjes, rifjes, enz.
Ik zag ooit het met veel aplomb aangekondigde album. Maar het kwam op mijn weg bij de bieb waar al het polycarbonaat er uit ging. Nadat er tal van cd's onverkoopbaar bleken mocht ik er als lid 10, ach... die 2 vindt u ook nog mooi?, 12 mee nemen.
Waaronder TCV...

Af en toe zakt het in, bijv met iets te verveeld zingen zoals in nr 10 Warsaw enz. Voor mij ook meteen het zwakste lees:vermoeiende nummer.

Maar over all vind ik het best een fijn album.

En dat voor nop nada niente niets.