The Cure - Japanese Whispers (1983)

zo voel ik dat zeker niet en omdat Faith in het verlengde van Seventeen Seconds ligt is die om die reden minder verassend dan het oorspronkelijke geluid dat Seventeen Seconds zo kenmerkte. Natuurlijk moet een band zich verder ontwikkelen en je hoopt dat zij blijven boeien en ik kan voor mijzelf alleen maar vaststellen dat hen dat niet gelukt is en mijn hang naar het genoemde album alleen maar groter is geworden. The Cure is, zo kan ik achteraf vaststellen, een band met een zeker potentieel voor zich, maar met een grote toekomst achter zich.

Die toekomst ligt al vanaf Wish ongeveer achter ze.. maar ze hebben zich gigantisch ontwikkeld sinds 17 seconds, wat eerder een opmaat was naar een veel grootser en diverser geluid. Vanaf The Top (eigenlijk is het dat vanaf Pornography al niet) heeft de sound zelfs heel weinig meer vandoen met die van 17 seconds, niet te vergelijken dus. . Faith nog wel, maar dat vind ik veel meer een eenheid dan 17 seconds met een veel melancholiekere thematiek.

Die toekomst hadden zij na Seventeen Seconds wat mij betreft achter zich. Die ontwikkeling die de band ontegenzeggelijk heeft doorgemaakt is er in mijn geval één geweest dat zij steeds verder van mij af kwamen te staan. Dit is voor mij de definitieve Cure plaat die ik overigns nog met regelmaat in zijn geheel afluister en dat is iets wat mij met het latere werk alsmaar meer moeite ging vergen.

Jammer nogmaals, dit is voor de meesten niet het geval. Ook een beetje alsof je het na Rubber Soul wel geloofde of het wel welletjes vond na Aftermath, niet?

Toen moesten "Beggars Banquet", Let it Bleed", "Sticky Fingers", "Exile on main Street", "Revolver", "sgt Peppers","White album"en "Abbey road" nog uitgebracht worden. Dat zijn prachtige rijtjes, andere tijden, andere bands, grotere bands.

Tsja, jij vindt het betere tijden misschien, ik niet. En grotere bands hebben niet per definitie betere platen gemaakt natuurlijk.

Er is in mijn beleving geen grotere en betere band geweest dan The Beatles. De grote van een band wordt ook bepaald door de geleverde hoeveelheid kwaliteit en de mate waarin men erin slaagt prominent aanwezig te zijn op basis daarvan. In dat opzicht ontlopen Stones en Cure elkaar niet zoveel.

Ik vind dit album wat matig i.v.m. de anderen die ik tot nu toe heb gehoord van ze, het wil maar niet echt beklijven.

Dit is dan ook een verzameling van drie singles en zes bijhorende b-kantjes.
Geen consistent album. The Cure verkent de mogelijkheden van de pop single.

En dat vlak na het loodzware Pornography en voor het haast lichtvoetige The Top.

Vandaag nog eens beluisterd en 3*tjes is vanuit mij toch wat te mager er mag dan ook een halfje bij...niet dat Robert Smith en zijn consorten daar om zullen malen..maar het heeft zo wel zijn aanstekelijke momenten.

Er staan hier toch drie klassenummers op die ik vaker beluister dan hun geijkte topnummers van de albums hiervoor of de albums hierna.

Vooral niet verklappen welke nummers, Premo.

Ik heb wel een sterk vermoeden.. de nummers springen er nl. nogal uit

Om jullie niet langer in spanning te houden : The Upstairs Room, Just One Kiss en Lament

Ik ben The Cure na onze grote oversteek aan het heraanschaffen (Join The Dots ging natuurlijk mee) en heb dit ook samen met de Boys Don 't Cry-cd aangeschaft.
Overbodig dus, maar wel in hun originele hoedanigheid en dat voegt wel wat toe.
Zo heb je hier dus die losse a- en b-kantjes bij elkaar en het luistert weg als een half uurtje puike popmuziek uit het haardos van Robert Smith.

Het moet vooral niet weggezet worden als jolige rotzooi, want de arrangementen klinken ook hier eigenzinnig, hier en daar zelfs wat jazzy. Just One Kiss en Lament vind ik zelfs uitstekend. Een minpuntje is het ontbreken van Mr. Pink Eyes, maar die hebben we dan weer op de box set.

Deze lp voor 1.50 bij de kringloop tegen gekomen. Dat laat je niet liggen dan. Heb alle Cure platen, dus deze stond niet op de prioriteiten lijst om nog te kopen. Ik heb de maxi van the walk ook wat voor mij voldoende was.
Maar nu ik deze plaat heb ben ik er toch blij mee, want het is gewoon een heel erg leuk album!

Mijn versie heeft echter de remix (ruim 7 minuten ) versie van Let's Go to Bed. Was dat dus bij de 1e persing niet zo?

Nou das id geen geld..zou ik m ook voor kopen..kringlopen waar ik kom hebben ze meestal niet veel..klassieke shit en nana mouskouri enzo..enjoy

Jouw versie heeft ook de 12" versie van The Lovecats.
Dat was uniek aan de Nederlandse release van het album volgens discogs.
Cure, The - Japanese Whispers (Vinyl, LP) at Discogs

Dat dacht ik al te horen inderdaad! Leuk!

Voor de liefhebbers van just one kiss, deze is .. Luister zelf maar:
The Cure - Just One Kiss (Extended Mix) - YouTube

Ik heb hem gelukkig op vinyl
Het was toch de bedoeling om deze ookals single uit te brengen

Dat is precies de reden dat hij er niet opstaat. Prima esthetische keuze van Smith, want daar vlogen ze veel te veel uit de bocht. Hij staat wel op Join The Dots; die is nagenoeg compleet.

Trouwens, in de categorie "op veel teveel drugstrippend" vind ik een nummer als Throw Your Foot een stuk beter.

Wat overblijft is een luchtig tussendoortje met eigenlijk alleen maar goede songs, met een ereplaats voor Just One Kiss, The Upstairs Room en Lament.

Inderdaad, precies de juiste drie

Niet aan de hand plaat van de onnavolgbare Robert Smith.
Hoe kom je erop om na het inktzwarte en grimmige Pornography met dit album op de proppen te komen?
Krappe voldoende want het blijft immers wel The Cure.....

Pornography had Robert (en de hele band) compleet gesloopt. Het mag dan ook niet verwonderen dat The Cure een flinke ommezwaai maakte. Japanese Whispers mag gerust gezien worden als een tussendoortje, een gekkigheidje. Smith wou weten of hij een hit kon scoren indien hij dat wou. En ja hoor, dat lukte met verve (The Lovecats, Let's go to Bed, The Walk). Een muziekgrootheid die begin dit jaar het tijdelijke voor het eeuwige verruilde waagde zich tegelijkertijd met The Cure aan een gelijkaardige stunt, weliswaar met meer succes.

Japanese Whispers telt slechts 8 nummers waarvan welgeteld 6 worpen tot de vrolijkste uit hun oeuvre behoren. Op het mini-album treffen we echter 2 nummers aan die ons iets vertellen over de koers die The Cure zou varen op The Top. Daarvan is Lament het prijsnummer. Onbeschrijfelijk sterk kunststukje dat dankzij het overstuurse fluitspel uniek is binnen het alles wat The Cure te bieden heeft.

De 6 guitige stuiterdjes klinken inmiddels misschien gedateerd, ik vind ze persoonlijk nog steeds uitermate charmant. Robert Smith kon/kan alles, zoveel is wel duidelijk.

La Ment is absoluut de topper op dit album, maar vergeet vooral Just one kiss ook niet. Zeker de maxiversie hiervan is een voorbeeld remix en geeft haar schoonheid nog meer prijs.

Smith heeft het talent om uiterst genietbare popsingles te schrijven met een donker scherp (wave)randje. Lament en Just One Kiss zijn hier voorbeelden van en imo veel sterkere liedjes dan de bekende hits, die vanaf 1985 kwamen.

Absoluut, al blijft de mooie inhoud vaker door het lakonieke randje te vaak verborgen.

Ik quote mezelf maar even, omdat in al het Cure geweld van de laatste weken, dit album schromelijk onderschat en vergeten wordt......

Lament en Just One Kiss doen nog aan de oude stijl denken en zijn alleen daarom al geweldig. De rest kan ik weinig tot niets mee. Ok ok.. Lovecats is op zich nog wel grappig.

Dit is eigenlijk niet een officieel 'studioalbum', maar een compilatie van verschillende singles en weet ik wat. Mij maakt dat niet uit, wel jammer dat ik dit niet voor "The Head on the Door" gezet heb, want het hoort er duidelijk voor, wat geluid betreft. Nou ja.

Lekkere serie liedjes die duidelijk de 'poppy' kant van de band laten zien, hoewel met "Lament" nog even de donkere kant aangestipt wordt.
Op dit album is het vooral de lekker luchtige sound, en de toch trippy aangezette ritmes die er een lekker luchtig zomerplaatje van proberen te maken.
Maar dan weer - het al genoemde - "Lament", dat even de party komt poopen.

Voor mij zijn ook wel Lovecats en Lament de toppers, maar het onbekende "Speak My Language" kan mij ook altijd weer helemaal bekoren.
Gewoon een lekker tussendoortje dat geen studioalbum mag heten, maar het stiekem eigenlijk wel is.

Tijdens het Pornography opnameproces geeft een zwaar neerslachtige Robert Smith al aan dat het einde van The Cure in zicht is. Toch is het Simon Gallup die dit proces daadwerkelijk in werking zet. Na de intensieve gespannen tournee haakt hij na een stevig handgemeen met de frontman af. Het blijft speculeren, maar misschien is dit incident juist de redding van The Cure geweest. Hij zet de narcistische Robert Smith in ieder geval weer met beide benen op de grond. Het roer moet om, een tweede Pornography zou de doodsteek van de band betekenen. Ook producer Phil Thornalley is zich van dit gegeven bewust. Hij neemt de wankele rol van Robert Smith tijdelijk over en gaat naar sessiemuzikanten op zoek die de zanger het speelplezier kunnen teruggeven.

Robert Smith laat zich door de sound van New Order leiden, en stort zich op The Walk. Deze single heeft een donker elektronisch geluid en ligt behoorlijk in het verlengde van Blue Monday. De beats zijn hard, maar dansbaar. Dat The Cure slechts bijzaak is, blijkt wel als Robert Smith in diezelfde tijd zijn zinnen op The Glove zet. In dit psychedelische postpunk hobbyproject zijn verder Siouxsie And The Banshees bassist Steven Severin en de onbekende zangeres Jeanette Landray actief. Robert Smith sluit zich ook nog eens bij The Banshees aan. In eerste instantie als podiumdier tijdens de concerten, vervolgens blijft hij in de studio hangen als ze met Hyæna aan de slag gaan. De The Beatles cover Dear Prudence wordt een onverwacht groot succes en piekt op de derde plek in de Britse hitlijsten. Ondertussen scoort The Cure ook gigantisch met The Walk, en dit gegeven brengt de zanger in tweestrijd.

The Glove valt als eerste af, al overweegt Robert Smith weldegelijk om zijn veilige rol als gitarist bij Siouxsie And The Banshees te continueren. Juist op het moment dat hij besluit om het rustig aan te doen, komt er teveel op zijn pad. Phil Thornalley trekt hem over de streep en kiest voor een totaal andere aanpak. De nieuwe sessies zijn luchtiger, al blijft The Cure in alles The Cure. Het eigenzinnige stemgeluid van Robert Smith wordt zelfs nog dikker geaccentueerd. Het gemis van een drummer compenseren ze met Steve Goulding waarmee ze vervolgens Let's Go To Bed opnemen. Thematisch sluit deze track op The Hanging Garden en Siamese Twins aan. Verlangen en lust vormen de boventoon, al is het nu schijnbaar minder een obsessie. Het ironische aan Let's Go To Bed is echter dat het de depressieve Robert Smith in deze tijd veel moeite kost om uit bed te komen en de dag op te starten. Het boegbeeld geeft later toe dat hij wat moeite met de domme commerciële opzet van Let's Go To Bed heeft. Het nummer past ook totaal niet in het beeld wat de trouwe fans van The Cure hebben.

Ook het vrolijke jazzy The Love Cats doet het verrassend goed. Het is overduidelijk dat Phil Thornalley het fundament aanlevert. Zijn contrabas is het essentiële instrument in dit nummer, waarbij Robert Smith zich als een kroelende krolse kater geheel op zijn gemak voelt. Steve Goulding is ondertussen al aan de kant gezet, en op uitnodiging van Robert Smith is Andy Anderson op dit moment de meest geschikte vervanger. Wie moet er bij het vrolijke Speak My Language intro ook aan People Are Strange van The Doors denken? Ik in ieder geval wel. Gewoon een lekker nummer met gitaarakkoorden welke je tevens bij stergitarist Johnny Marr van The Smiths terug hoort. Ja, er staat zeker veel restmateriaal op Japanese Whispers, die songs zijn ongeveer net zo sterk als de B-kantjes tijdens de Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me periode. Ik durf zelfs te beweren dat die soms beter waren dan de singles.

Het opzwepende Just One Kiss zou prima op het latere Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me passen. De pessimistische gotische doom stemming die ze hierbij uit de keyboard tevoorschijn halen wordt later dunnetjes door Killing Joke geleend om doorbraak hit Love Like Blood kleur te geven. Je kan niet ontkennen dat The Cure weer de inspiratie bij Ultravox en Orchestral Manœuvres In The Dark vandaan haalt. Just One Kiss hoort in dat grijze jaren tachtig Koude Oorlog grensgebied thuis. Ze vissen allemaal in die dode door afvoerstoffen vergiftigende neonvijver, dus de buit zal veelal hetzelfde zijn. Het meest bijzondere aan het grimmige Just One Kiss vind ik dat het continu de indruk opwekt dat Simon Gallup de partijen ingespeeld heeft. Geen idee of de bassist hier voor zijn vertrek al mee gestoeid heeft.

In de verte is het catchy The Dream tot een schaduwsong van The Walk te herleiden, toch staat deze compositie geheel op zichzelf. Het The Dream onderwerp is echter behoorlijk heavy, en handelt over een miskraam. De relatie met Mary Poole is altijd kinderloos gebleven. Volgens de zanger een bewuste keuze, al zal het werk van zijn echtgenote als verpleegster op een kinderafdeling hier bewust dan wel onbewust ook een aandeel in hebben. De The Upstairs Room dancefunk ligt ook in de lijn van The Walk, en werd onder toeziend oog van Steven Severin geschreven. Een afdankertje van de creatieve The Glove sessies, of juist de opstart van deze bastaardzoon?

Het hoogtepunt is echter het melancholische Lament treurlied, wat een bazentrack is dat toch. Als The Walk een dagwandeling is, dan is Lament een avondwandeling. The Walk is het besef van leven, bij Lament gluurt de dood weer toe. Japanese Whispers is waarschijnlijk van groter belang dan The Top. Het is de plaat die Robert Smith moest maken om weer te aarden, weer te voelen. Japanese Whispers is dus meer dan een bij elkaar geraapt tussendoortje, en ze komen hiermee voor mij zelfs met vlagen sterker uit de bus dan de daadwerkelijke opvolger.

Hier wat info over Jeanette The Glove's Jeanette Landray | Interview plus Artwork — Post-Punk.com