The Gathering - How to Measure a Planet? (1998)

Het titelnummer reken ik stiekem niet mee in mijn beoordeling. Het mag dan wel het titelnummer zijn, maar ik vind het eigenlijk meer een soort extraatje en word er niet al te vrolijk van, dus ik luister het praktisch nooit...
Wat betreft de andere tracks kan ik me wel voorstellen dat iemand dit saai en vervelend vindt: trage, uitgesponnen muziek, veel minder recht door zee dan op de voorgaande albums... maar ik vind het allemaal juist heerlijk en ik kan er intens van genieten.

Aan jouw (overigens eentonige) Top 10 te zien, verbaast me dat niet.

Liberty bell vind ik ook één van de beste rocknummers die ik ken, eigenlijk. Kan geen echt 'rechttoe-rechtaan' rocknummer bedenken dat beter is...
Het titelnummer is inderdaad meer een jam. Goed slaapliedje...
Maar ook de rest van de nummers vind ik errrug goed. Zeker ook gezien de koerswijziging die ze maken op dit album.
Valt het trouwens alleen mij op dat Great Ocean Road en Travel dezelfde zangmelodieën hebben?

En die top-10... wat zullen we er eens van zeggen... dan kan ik me dat ook wel voorstellen inderdaad. Staan overigens wel een stel albums in die ook maar net buiten mijn eigen top-10 zijn gevallen (Century Child, Home, Once...) Dus, wel goeie albums, maar misschien wat eentonig ja... Overigens wel eentonig met goede bands, dus da's dan wel weer een pluspunt...

O, let niet teveel op mijn top 10, die heb ik al 2 jaar ofzo niet meer bijgewerkt. Ik ben de laatste tijd niet meer bezig met albums beoordelen op musicmeter (te druk enzo), en kijk alleen eens in de paar dagen naar de updates (en reageer dan af en toe), dus van top10-bijwerking is het ook niet meer gekomen. Maar bedankt dus voor de herinnering, ik zal hem eens grondig gaan vernieuwen naar iets wat beter klopt. Ik vind het sowieso nogal een lastig concept, zo'n top 10, het is maar net waar je in de stemming voor bent...

Dat van Great Ocean Road en Travel was me ook een keer opgevallen trouwens! Grappig, dat was ik alweer vergeten.

Ik denk dat het in bepaalde mate is waarvoor je in de stemming bent. Maar ik geloof ook dat in ieder geval een deel van je muziekcollectie boven de rest uit steekt - hoe groot dat deel dan is, zal wel van persoon tot persoon veranderen. Maar als dat allemaal Nightwish en The Gathering (of bandjes die daarop lijken) zijn, tsja, dat kan. Ik heb wel eens top-10's gezien waar ik het minder mee eens was!

(En daarnaast gebiedt de eerlijkheid ook te zeggen dat albums als Once en misschien ook wel How To Measure niet zouden misstaan in meer top-10's dan waar ze nu in staan, en misschien zelfs wel in de top-250...

Dat is zeker waar! Alleen klopt dat inmiddels niet helemaal meer voor mij, en het weerspiegelt ook niet mijn smaak, die inmiddels diverser is geworden, dus vandaar dat ik het eens wou veranderen

Dan snap je natuurlijk wel dat ik - als mede Gathering-, Nightwish- en dat soort bands-luisteraar - benieuwd word welke bands je dan nog meer luistert...

Sinds vandaag maar eens verhoogd naar de ultieme 5*. En dat is niet voor niks; wederom kwam de plaat ongenadig hard met mijn gevoelige snaar in aanraking, en niet voor het eerst. Eigenlijk verdient de plaat toch wel een plaats in mijn top 3. Voor mij het beste album door een Nederlandse band ooit gemaakt

Dit zou mijn inzending zijn voor het beste album allertijden van Nederlandse bodem. Vele albums van de Gathering zijn dat, maar dit is onnederlands goed. De band was hier echt op de top van zijn kunnen. Heel bijzonder. En ook een begoorlijk stuk weg van de Efteling Rock van Mandylion, wat ik ook een mooi album vond, maar haalt het niet. Als je denk dat je alles hebt gehad moet het meest briljante nummer nog komen. Wat een afsluiter is Travel, dat middenstuk, wat een ontzettend mooi stukje toetsenwerk, dat gitaarwerk op de achtergrond, zo subtiel, maar oww, wat mooi. Live ook helemaal af. En dan een concert afsluiten zoals met BLD presentatie in Helendoorn....oh, man !! Waar is die tijd gebleven.

Heb destijds de toer twee keer gezien, het eerste concert in Lemelerveld, wat echt hopeloos was omdat het publiejk niet vooruit te branden was. Ik was bij de Soundchecks, zegt de geluidsman, nog even Strange Machines oefenen. Anneke 'Ja, dat gaat vast mis. Dat hebben immers nog maar 80 miljoen keer gespeeld.' Het ironische was dat tijdens dit nummer het publiek nog wel bereid was om z'n kop op en neer te bewegen, maar voor de rest z'n klep echt niet kon houden, waardoor rustige en subtiele passages helemaal verzande in een kakafonie van lawaai. Zo zonde, zeker ook omdat My Electricity en Marooned toen nog in de setlist zaten. Later in Hardenberg waren deze er uitgehaald. Toen was het publiek stukken beter en de zaal ook, maar jammer genoeg waren deze nummers niet meer in de setlist.

Absolute toppers naast Travel, zijn Marooned, Great Ocean road (wat vet die Theremin), My Electricity en The Big Sleep waar ieder concert mee begon...tijdens de tour. Voor de rest nog een stukje over de bonus cd, die ook heel erg de moeite waard is. Illuminating is erg sterk, Probably Built in The Fifties, maar helemaal How to Measure a Planet. Wellicht alleen voor de liefhebbers, maar dit is een puik stukje muziek, wel een ontzettend gefreubel met vlagen, maar hoge vakmanschap. Dit werd eigenlijk met Black Light District nog even dunnetjes overgedaan. Ik herriner me nog een concert van The gathering waarbij het voorprogramma niet kwam opdagen en zij maar even een half uurtje eerder begonnen om dit nummer uit te voeren.

Dat waren nog eens tijden !!!

Mooi stuk! Nou, kom maar op met die 5 sterren.

Een relatief rustig en dromerig album van The Gathering, het is geen metal meer maar hun sound blijft herkenbaar door de zang en de donkere, dromerige en ook wat sprookjesachtige sfeer. Sommige nummers hierop reken ik zelfs tot de beste uit hun oeuvre zoals Liberty Bell en Marooned. Een smet hierop is de titelsong, 28 minuten lang gefreubel. Die hadden ze beter weggelaten zodat alle overige songs op 1 CD konden.

Zo'n versie bestaat ook, als ik het wel heb. Dat gezegd zijnd, het nummer had ook met de helft van de tijd toe gekund, maar dan gebeurt er toch wel het nodige moois in.

Goede wijn enzovoorts: per volgende plaat neemt deze band reuzestappen, nu in de richting van een geluid dat ergens tussen atmosferische spacerock, Fripp (bijvoorbeeld Great ocean road), 80's gothic, Kyuss (in Rescue me), stemmig-experimenteel en uncharted territory zit, om zo met een heel eigen sound en benadering op de proppen te komen. Niets dan lof hiervoor, maar toch zal ik dit album niet vaak meer draaien. Ik weet dat veel gebruikers hier de hoge zang van Anneke van Giersbergen prachtig en sfeervol vinden, maar terwijl ik haar stem bij eerdere platen nog wel kon waarderen kan ik er nu absoluut niet meer naar luisteren. Het lijkt voor mij soms alsof ze haar partijen los van de begeleiding heeft opgenomen, haar stem wiebelt dan net zoals bij Thom Yorke zo'n beetje bovenop de muziek en gaat steeds maar ongevraagd de hoogte in. Na bijvoorbeeld het prachtige instrumentale gedeelte van Rescue me komt zij er weer in met "All I want is to be where you are..." en zoals ze daar op dat "where" met haar stem trilt vind ik echt verschrikkelijk, en dan schiet ze daarna op "wiiiiiisdom" nog eens krachteloos de hoogte in en zakt weer een beetje, ik kan er best bij dat iemand anders het mooi vindt maar ik vind het zelf enorm gekunsteld en bloedeloos. Muzikaal past deze plaat prima in mijn straatje, maar de stem van Van Giersbergen trekt voor mij echt een muur op. Ik hoorde haar voor het eerst op Ayreons Into the electric castle, en ook daar is haar zang verantwoordelijk voor de enige twee slechte nummers van het album. Hoogstpersoonlijk, ik weet het, maar het is niet anders.

Pareltjes zijn travel en Probably Built in the Fifties...vind ik??

Vandaag 20 jaar oud en nog steeds één van de beste albums van Nederlandse bodem! Travel is een pracht van een nummer.

Dit had ik kunnen schrijven. Net klaar met het beluisteren van de eerste lp (2018 re-issue op Psychonaut Records). Écht een klasse track.

Brr wat een saaie en monotone muziek is dit. Ik had er zeker wel wat meer van verwacht. Hun eerste live album Superheat is ook al niet veel beter. Had het zeker wat heavier en met wat meer variatie verwacht. Na die 2 albums houd mijn zoektocht in The Gathering catalogus ook direct op.

Auw.....ricardo. Natuurlijk verschillen smaken, maar is dit saaie en monotone muziek? Ik vind van niet

Mooi album dit, ik dacht ik wacht even tig jaar met stemmen hahahah.
Ik heb The Gathering lang geleden op Lowlands gezien en kende de band toentertijd helemaal niet, ik was toen vooral bezig met hiphop, punk en hardcore ontdekken. Maar het was een dusdanig goed concert dat ik ze toch eens ging opzoeken. Hoewel toen een leuke band viel het kwartje pas later zo rond 2001-2002.
Daarna weer even in de vergetelheid geraakt, en laatste tijd ineens weer opgepakt. Ik snap eigenlijk zelf niet waarom ik dit zo links heb laten liggen, echt meer veel meer dan een prima plaat. Goede zang (al mag ze van mij iets meer variatie aanbrengen met haar stem want het leunt erg op de instrumenten en eigenlijk zingt ze er constant op dezelfde manier overheen), fantastisch gitaarspel, mooie atmosferische geluiden, prima drum ook. Ik vind het ook mooi dat de nummers allemaal zo rond de 5+ minuten liggen, naar mijn idee iets wat echt nodig is om de juiste sfeer over te laten komen. Het luistert heerlijk weg van begin tot eind.

Favoriete nummers: Great Ocean Road, Liberty Bell (vind ik zelf een van de beste nummers van het hele repertoire), Illuminating, Locked Away.

4.5*