Santana - Caravanserai (1972)

Misschien voor sommige even doorbijten, maar na 25 jaren Santana beluisterd te hebben is dit samen met Lotus volgens mij het beste wat hij ooit op ons heeft losgelaten ?

Een niet zo makkelijk te doorgronden album, eentje dat je moet laten rijpen.
Het openingsnummer vind ik heel sterk en roept een sfeertje op dat zo past bij de wondermooie hoes.
Heel sterke momenten worden afgewisseld met te scherpe gitaargeluiden, typisch voor Santana. Vooral de lange nummers hebben weer zulke passages.
Dit album hoop ik mettertijd steeds meer te appreciëren.
Voorlopig 3.5 sterren.

Mooie dag om deze eens te draaien. Ik kan er wel van genieten.

Klassiek. Maar toch fris. Beste Santana.

Bij zinderend zomerweer of met gure herfstdagen..... als je een goede geluidsinstallatie hebt is dit album een lust voor het oor !!!!

Een mooie sacd versie te pakken gekregen van dit album wat ik volgens mij zo’n 30 jaar niet meer naar heb geluisterd. Klinkt subliem. Heb het album nog ergens op een cassettebandje staan maar is op de een of andere manier niet in mijn lp of cd verzameling terecht gekomen. Prachtig album met de zeer herkenbare Santana sound die eind jaren 70 jammer genoeg een erg commerciële twist kreeg. Dit is toch wel de pure Santana’s muziek waar ik ooit als jonge muziekliefhebber voor ben gevallen. Heerlijk.

Dit album was voor veel fans van het eerste uur een afknapper, na de eerste drie albums van Santana (Santana, Abraxas, Santana 3), maar ik vind het een geweldig album. Heerlijke gitaarsolo's, prima nummers die goed in elkaar zitten, en het klinkt nog steeds behoorlijk onbevangen, enthousiast en fris! Puik, en een genot om zo af en toe weer eens te draaien.

Misschien wat minder toegankelijk dan zijn vorige albums - er staat geen hit op - maar toch weer een sterk album vooral dankzij het subtiele gitaarspel - vakkundig zonder in oeverloos gepiel te vervallen - en de exotische ritmes, het klinkt nog steeds fris en enthousiast en tegelijk ook professioneel. Nadien haalt Santana zelden nog dat niveau.

De laatste 2 vormen geweldige afsluiting van de album
Prima

Derde en wat meer een groei album.
Hierna werd het allemaal wat minder.
Op een enkele uitzondering na.

Nou de albums waar top zanger Alex Ligtherwood op zingt als lead vocalist zijn niet te versmaden.
Beyond Appearances is Carlos als gitarist keihard bezig. Maar oké is wel anders dan uit zijn begintijd

Een van de Santana albums die ik met regelmaat uit de kast haal. Een Santana album waar ik een beetje een haat-liefde verhouding mee heb. Een album waar je voor moet gaan zitten. Doe je dat niet is het irritant op de achtergrond...doe het wel en de plaat ontvouwt zich als een (Lotus) bloem ... reeds.

De spannende opener maakt nieuwsgierig waarna Carlos in het volgende nummer besluit zijn gitaar te laten janken als een droge woestijnwind. En zo neemt hij je deze plaat mee op een mooie reis door de zinderende hitte van de woestijn.

Na afloop rest de beloning in de vorm van een koud biertje ...en wat is ie dan lekker. Voor mij echt een plaat voor de late avond met gedempt licht en een koud drankje...

En die hoes???.... prachtig en volledig passend bij de plaat.

Voor mij geen Abraxas maar toch wel een dikke vier sterren.

Een beetje een moeilijke plaat van Santana vond ik dit altijd. Veel instrumentaal, tamelijk rustig, veel geluidjes. Voor 1972 een fantastisch geluid.
Alleen het prachtige Song Of The Wind werd hier een beetje bekend van.
Zin in weer, deze komt de komende weken nog zeker een paar keer op de speler.
Heb hem op origineel vinyl, Nederlandse persing en in nieuwstaat.

Ik sluit me aan bij de voorgaande sprekers. Een plaat waar je voor moet gaan zitten en die even doorbijten betekent. In muzikaal opzicht week dit album flink album van de eerste drie Santana-platen: minder druk, minder song-gericht, sferischer en zweveriger. Het schijnt dat Carlos rond deze tijd onder de invloed van goeroe Sri Chinmoy kwam, en dat werkt door in de muziek. Niet dat ik veel op heb met goeroes, maar ik kan me op basis van de klankrijkdom van dit album wel voorstellen dat het je in een soort meditatieve trance kan brengen.

Daar heb ik verder geen last van. Ik heb 'm door de jaren heen vrij vaak gedraaid en van een tegenvaller op het eerste gehoor is dit album bij mij uitgegroeid tot een van mijn favoriete Santana-platen. Ook mijn Hollandse persing bevindt zich nog in een krasvrije staat, en dat is bij een luisteralbum als dit wel gewenst. Subtiel gitaarspel, ondersteund door vaak al even subtiele percussie, met vaak sfeervolle intro's die zich ontvouwen als een lotusbloem, zoals rider on the storm hierboven terecht opmerkt. Stone flower is een wat mij betreft vrij onherkenbare cover van Antonio Carlos Jobim: een instrumentaal jazznummer, waarbij Carlos en Michael Shrieve zelf een tekst schreven over een spiritueel verlangen naar een betere wereld.
Fraaie plaat, met een al even fraaie hoes, die de muziek perfect visualiseert.

Ik was destijds 16 jaar en bezig om de popmuziek te verkennen. Dat betekende voor mij Jimi Hendrix, CSN&Y, Who, ELP, Yes en zo. Luisterde 's nachts vaak naar de VPRO, waar Jan Donkers, Rik Zaal en Wim Noordhoek (wie kent ze nog?) mij lieten kennis maken met allerlei muziekstromingen. Op een van deze nachten, in een donkere studentenkamer, kwam Song of the Wind voorbij. Magisch!

Heb de LP gekocht, die best vaak op mijn draaitafel belandde,

Ben hem nu weer aan het draaien. Ben geen echte Santana-fan, maar dit album blijf ik toch regelmatig draaien. Klinkt nog even fris en gelaagd als 48 jaar geleden. Nog altijd even magisch!

Heb de Lp in die tijd gekocht en altijd in mijn bezit gehad. In de periode dat de cd zijn opwachting maakte zijn de Lp's op zolder beland om er na jaren weer vanaf te komen. Vinyl is zoveel fijner dan een cd. In die tijd ook albums " kwijt geraakt". Onbegrijpelijk. Nu weer tweedehands op de kop getikt en ik voel me weer 15 jaar met de lp op de draaitafel. Tijdloos (voor mij)!

Om de een of andere reden was ik vroeger nogal bevooroordeeld over de muziek van Santana. Ja, Samba Pa Ti en daarmee het album Abraxas stond wel in mijn platenkast. Caravanserai, de naam van het album was te exotisch, dus niet echt mijn ding. Wat kun je als puber rare vooroordelen hebben.
Maar, zo ontdekte ik later, dit is toch echt een prima album met het schitterende Song of the Wind als hoogtepunt. Over het algemeen vind ik de puur instrumentale nummers van Santana het prettigst.
Ik heb mijn 3,5 toch verhoogd naar 4*. Het album roept veel prettige beelden bij mij op.
Op 53 in de 100 greatest Albums of 1972 en in de huidige lijs van Best Ever Albums over dat jaar op 31.

Vandaag de originele persing voor een habbekrats gekocht. Meteen meenemen, die hap. Een geweldig, wellicht niet zo heel toegankelijk album, maar wel een evergreen.

Ook nog na 40 jaar geniet ik van dit juweeltje van Caravanserai. 40 jaar geleden zat ik op een soms bloedhete zolderkamer, een rood spotje en daar paste deze woestijn storm helemaal bij. De sfeer is heerlijk, net als de vlijmscherpe gitaarklanken van Carlos. Wat mij betreft de mooiste lp van Santana

Caravanserai is op 11 oktober 2022 50 jaar geworden, gefeliciteerd, nog steeds Santana's beste lp en de beste lp in mijn collectie.

Ruim 50 jaar na dato is Caravanserai nog altijd een tijdloze klassieker van topkwaliteit. Ik ben het zeer eens met Ynnor en Loeve.
Nog altijd heb ik een bepaalde beleving als ik deze plaat beluister: de beleving van een ontluikende dageraad (begin van het album), het krieken van de dag....een warme dag, zoals ook de prachtige hoes suggereert.
Op Waves Within is de dag aangebroken, het leven komt op gang, uitmondend in de derde en vierde song, die levendigheid uitstralen.
Bij het prachtige Song of the Wind valt langzaam een zwoele avond in....ik kan mij niet losmaken uit deze associaties die ik voel bij het beluisteren van Caravanserai, de sfeer die het bij mij oproept is weergaloos.
Op kant 2 schitteren Stone Flower en Every Step of the Way....wat een topklasse album.

Heel herkenbare beschrijving. Dit is volgens mij ook bedoeld als een conceptalbum, die een lome dag in de woestijn beschrijft. Bij het beluisteren - bij voorkeur op de koptelefoon en met de ogen dicht - ontrolt zich als vanzelf een vergezicht dat aansluit bij de sfeervolle hoes. Die pastt perfect bij de muziek.

Santana's beste? Moeilijk te zeggen. Deze is wat minder gemakkelijk te doorgronden dan bijvoorbeeld de eerste drie, dus het hangt er een beetje vanaf wanneer ik hiervoor in de stemming ben. Maar als dat zo is - en dat is vrij vaak, want ik ken deze plaat van haver tot gort - dan is het iedere keer weer genieten.

Ik zie dat ik 'm op vier sterren heb staan. Dat is te weinig, ik verhoog met een halfje.

Wat een fantastische plaat is dit. Heerlijk!

Herkenbaar verhaal. Het zijn ook mijn muziek helden en mee opgegroeid. Vandaag dit album als Lp op de draaitafel beluisterd en weer terug in de tijd en hun sterkste periode. Wat mij fascineert is dat deze muziek en band mij nooit gaat vervelen en ik er af en toe weer naar terug grijp, terwijl andere bands uit die tijd mij niet meer boeien en ik dat dus ook niet meer op zet. Sowieso is in principe mijn muzieksmaak wel veranderd in de loop der jaren. Van Santana blijf ik genieten!