Santana - Caravanserai (1972)

Voor mij een plaat met twee gezichten. De eerste zes nummers zijn geweldig, met een zowel muzikaal als emotioneel zeer rijk en gevarieerd palet, maar vanaf het zevende nummer (vinylkant 2?) stort het album toch vrij spectaculair in elkaar, met [i[Stone flower[/] dat gevaarlijk dicht naar cocktailjazz neigt gevolgd door het oeverloze gepiel van La fuente del ritmo. Gelukkig is het laatste nummer weer fantastisch, en vergeef ik dit album ook nog eens veel vanwege z'n echt prachtige hoes. Desalniettemin voor mij dus toch niet over de hele linie even geslaagd.

Het vreemde aan deze LP is, en dat is echt apart, dat de eerste drie (ook nog eens korte) nummers tot de minder bijzondere van deze plaat horen. Ik zet deze plaat dan ook meestal op bij het aardige Just in Time to See the Sun. Maar pas daarna komen 2 (erg) goede songs: het heerlijke Song of the Wind, met die mooie gitaar van Carlos Santana en het dynamische, maar soms wel wat rommelige, All of the Love of the Universe. Hoewel... dat orgeltje en daarna de gitaar op het einde: heerlijk.

Op side 2 doen ze het nog eens dunnetjes over. De iets mindere songs komen als eerste, gevolgd door de twee sterke afsluiters van het album. Hoewel: de percussie op opener Future Primitive is wel lekker. En dat gaat mooi over in de hele aardige gitaar van Stone Flower. Jammer alleen van de zang, die is echt minder.
La Fuento Del Ritmo is weer de Santana zoals we de band kennen van hun geweldige eerste drie albums. Dit nummer loopt als een trein, bevat veel details en lagen, maar vormt toch een mooi geheel. Het gaat tijdens de toetsensolo zelfs even de kant van Latin Jazz op. Slotsong Every Step Of The Way gaat op deze ingeslagen weg verder, alleen speelt de gitaar hier een wat meer prominente rol. Mooi nummer is dit!

Dit album is wat meer een mixed bag als de 3 ijzersterke voorgangers. Hoewel gezegd moet worden dat er nog genoeg fraais op staat, wat dit album duidelijk de moeite waard maakt.

Derde en wat meer een groei album.
Hierna werd het allemaal wat minder.
Op een enkele uitzondering na.

Ook nog na 40 jaar geniet ik van dit juweeltje van Caravanserai. 40 jaar geleden zat ik op een soms bloedhete zolderkamer, een rood spotje en daar paste deze woestijn storm helemaal bij. De sfeer is heerlijk, net als de vlijmscherpe gitaarklanken van Carlos. Wat mij betreft de mooiste lp van Santana