Santana - Caravanserai (1972)

De beginperiode van Santana is voor mij zijn beste.
"Welcome, The swing of delight, Borbolletta, oneness & love devotion and surrender" zijn hiervan weer de beste voorbeelden.
één van deze albums komt voor mij op nummer 1. Dit album at random gekozen.
Mooie opstap naar wat fusion. Iets "moeilijkere" muziek dan de eerste albums.
In de jaren 80 wordt het allemaal wat gladder, waar ik niet zo van hou.

Dit album is voor mij het beste wat Santana ooit heeft uitgebracht. Er zit alles in: spanning, rust, veel afwisseling, subtiel gitaarspel in "Song of the Wind", soms wat duister en mysterieus in "All the love of the universe", ongelooflijk ritmisch, etc....
Kopen dit album!

deze heb ik gisteren gekocht en hem ondertussen al 4 keer der doorgedraaid....
kwist niet wat te verwachten daar ik alleen de hits van Santana kende maar wat een verassing zeg, deze ga ik nog heel veel draaien....lekker jazzy en soms wat een onheilspellende sfeer...
trouwens een prachtige hoes die goed de muziek weerspiegelt naar mijn mening.....

Dit is inderdaad een kanjer van formaat, een must in iedere Santanaliefhebber's collectie!

****1/2

Dit plaatje maar weer eens een keertje opgezet.
Tjee.........wat is dit toch mooi. Santana op zijn best.
Ik ken dit plaatje al jaren en ben het steeds beter gaan vinden.
Alles is even prachtig. "Song Of The Wind' laat "Samba Pa Ti" ver achter zich (het is eigenlijk geen vergelijking, maar toch even om een beeld te geven).
Dit album gooi ik zonder schroom omhoog in mijn top 10.
Eén van de beste albums ooit gemaakt.
Halleluja!!

Goed voorbeeld doet volgen. Ik heb dit plaatje ook maar weer eens opgezet..... en na al die jaren is het nog steeds genieten. Amen, brother.

Santana speelde met dit album al "fusion" in de jaren '70. Dit album luistert zooooooo lekker weg. Ik kan me niet voorstellen dat iemand hier nog kritiek op heeft. Samen met de die andere 4 beginplaten van Santana het beste wat ze ooit gemaakt hebben.

Een van de betere Santana platen met een schitterende afsluiting.
Lekker ritmitsch de laatste nummers.

Geweldige cd. All the love of the universe is prachtig. Met geweldige solo's enzo. Mn favoriet. Just in time to see the sun en Song of the wind zijn natuurlijk ook geweldig...

Fijne plaat van Santana. Band was uit elkaar aan het vallen. Neal Schon en Gregg Rollie zouden vertrekken en onder andere Tom Coster kwam erbij. Carlos was zeer geinteresseerd in de nieuwe jazzrock en was ook goede maatjes met Miles Davis. Wat mij in deze plaat aantrekt is voornamelijk de heerlijke sfeer en het gitaarwerk van Carlos. Dat is nog eens sustain. Zeker 4,5 sterren waard zoniet 5.

...dat laatste nummer.....brilliant!

Geweldig album, misschien wel de beste Santana (moet de eerste 3 nog herluisteren)

Caravanserai is zonder twijfel één van de allerbeste Santana albums. Al vanaf Eternal Caravan of Reincarnation valt een deken van sfeer en klanken over je heen. Jazz, Rock, Folk, het gaat allemaal samen in de smeltkroes van Santana.

lekker zon jamsessie van begin tot end, santana loopt nie te pielen maar speelt in dienst va de zeer sfeervolle muziek

zijn beste?

geen id, zoveel ken ik niet van de beste man

snap alleen niet, begint la fuento net op gang te komen, stopt het

btw, geen 5, het laatste nummer is toch oeverloos santanagepiel

Song of the wind is voor mij de ultieme gitaarsong. Na bijna 40 jaar en talloze malen draaien nog steeds dik kippenvel.

Inderdaad!

Caravanserai is een huiveringwekkend goede Santana cd, klinkt optimaal hóe een Santana cd zou moeten klinken en is uit het oeuvre van Carlos daarmee één van z'n allerbeste, zo niet de beste.

Uit een tijd dat cd's, of eigenlijk LP's uiteraard, nog makkelijk jaarlijks werden uitgebracht, het jeugdige talent en enthousiasme nog volledig aanwezig, kortom, een tijd waar je maar van moest genieten, als je je het al realiseerde, zo zou het niet meer terug komen.

De cd is zeer instrumentaal, er wordt maar weinig op gezongen. Maar zoals Song of the wind ook bepaalt: zang is bij deze nummers ook niet nodig. De muziek, latinrock met veelvuldig onvervalst jankende gitaar van Santana, spreekt voor zich.

Blijkbaar heeft deze cd uit 1972 een diepe indruk achtergelaten. Song of the wind werd alsnog in augustus 1974 als single gelanceerd. Het kwam helaas niet verder dan de tipparade maar was toch weer in de picture.

Hoes, muziek en buitentemperatuur (warm tot heet) passen prima bij elkaar. Nogmaals, veel beter heeft Santana ze na Caravanserai niet meer gemaakt.

Voor mij een plaat met twee gezichten. De eerste zes nummers zijn geweldig, met een zowel muzikaal als emotioneel zeer rijk en gevarieerd palet, maar vanaf het zevende nummer (vinylkant 2?) stort het album toch vrij spectaculair in elkaar, met [i[Stone flower[/] dat gevaarlijk dicht naar cocktailjazz neigt gevolgd door het oeverloze gepiel van La fuente del ritmo. Gelukkig is het laatste nummer weer fantastisch, en vergeef ik dit album ook nog eens veel vanwege z'n echt prachtige hoes. Desalniettemin voor mij dus toch niet over de hele linie even geslaagd.

Every step of the way !

Misschien wel de ultieme Santana plaat, alles lijkt er in verwerkt.

Wat mij betreft Santana's beste album. Laat zelfs "Abraxas" ver achter zich (wat ik na "Caravanserai" zelfs niet eens het beste vind van de band. Prachtige fusion-ish muziek!

Alles wat Santana zo goed maakt wordt verenigd op dit album. Spannend vanaf de krekels in het begin tot en met de laatste tonen van Every step of the way.
Absoluut hun beste album, hoewel de eerste 3 en later Welcome, Lotus en Borboletta daar weinig voor onder doen.

saaie plaat. santana was in een rare periode in zijn leven, nam een andere naam aan, ging lekker esoterisch doen met john mclaughlin en kwam met dit soort gedoe. just in time.. rockt nog lekker , la fuento.. ook maar de rest heeft weinig substantie, is ijle lucht. toch nog een 3.0 voor het gitaarspel.

Verreweg het beste wat Santana ooit heeft uitgebracht. Afwisselend en zeer sterke songs met grootheden als Mike Shrieve op drums, Greg Rolie op orgel en Journey gitarist Neal Schon waarvan gezegd werd dat hij door Carlos uit de band werd gezet omdat hij de snaren beter beroerde dan de meester zelf. Hoogtepunten Waves Within, Song of The Wind en All of The Love of The Universe.

Ik heb deze een hele tijd niet kunnen doorgronden, maar ik schijn hem momenteel gevoelsmatig beter te kunnen begrijpen. Dit klinkt al even zweverig als de plaat zelf. Doet er niet toe, Carlos schijnt als de zon op dit album.

Toch wel wonderbaarlijk dat Santana snel hierna praktisch helemaal is ingekakt. Uitgezonderd Lotus, Love Devotion Surrender en Moonflower verschenen hooguit nog een paar middelmatige platen. Daarbij is Lotus ook nog eens live en is de livekant van Moonflower in alle eerlijkheid ook sterker dan de studiokant.

Zijn hoogtepunt ligt naar mijn mening met Abraxas al in 1970, maar er was met Santana III, Live! met Buddy Miles en Caravanserai in ieder geval nog een band te horen die kwalitatief hoogwaardige muziek bracht en zich nog steeds ontwikkelde. Luisterend naar Caravanserai heb ik ook het idee dat Carlos Santana en co zich in deze fusion als een vis in het water voelen. Ik kan me voorstellen dat men in 1972 dacht dat dit de start van een nieuwe fase in Santana's carrière zou zijn in plaats van een voorbode van het einde.

Nou, Welcome en Borboletta zijn naar mijn mening ook nog behoorlijk goede albums. Misschien is Borboletta zelfs beter dan deze.

Zal 'm eens checken, die ken ik dan weer net niet. De rest uit de jaren 70 vind ik meestal nog wel 3* of 3,5* waard, maar dat valt toch flink tegen vergeleken bij de eerste paar albums.

Een nummer als Look Up laat duidelijk horen dan John Frusciante van The Red Hot Chili Peppers niet voornamelijk door Jimi Hendrix beinvloed is. Ik hoor ook zeker Santana invloeden.

Dit blijft ook een heel mooi album van Santana in zijn beginperiode. Wel iets minder dan de eerste drie albums, maar toch. Ik ben Caravanserai de afgelopen jaren zelfs nog meer gaan waarderen. Er wordt prima gitaar gespeeld, en de nummers zijn prima in elkaar gezet. Een klassieker.

Dit album is heel wat anders, dan de 3 vorige albums.
Het is niet mijn smaak.
De laatste twee nummers vind ik goed.

Het vreemde aan deze LP is, en dat is echt apart, dat de eerste drie (ook nog eens korte) nummers tot de minder bijzondere van deze plaat horen. Ik zet deze plaat dan ook meestal op bij het aardige Just in Time to See the Sun. Maar pas daarna komen 2 (erg) goede songs: het heerlijke Song of the Wind, met die mooie gitaar van Carlos Santana en het dynamische, maar soms wel wat rommelige, All of the Love of the Universe. Hoewel... dat orgeltje en daarna de gitaar op het einde: heerlijk.

Op side 2 doen ze het nog eens dunnetjes over. De iets mindere songs komen als eerste, gevolgd door de twee sterke afsluiters van het album. Hoewel: de percussie op opener Future Primitive is wel lekker. En dat gaat mooi over in de hele aardige gitaar van Stone Flower. Jammer alleen van de zang, die is echt minder.
La Fuento Del Ritmo is weer de Santana zoals we de band kennen van hun geweldige eerste drie albums. Dit nummer loopt als een trein, bevat veel details en lagen, maar vormt toch een mooi geheel. Het gaat tijdens de toetsensolo zelfs even de kant van Latin Jazz op. Slotsong Every Step Of The Way gaat op deze ingeslagen weg verder, alleen speelt de gitaar hier een wat meer prominente rol. Mooi nummer is dit!

Dit album is wat meer een mixed bag als de 3 ijzersterke voorgangers. Hoewel gezegd moet worden dat er nog genoeg fraais op staat, wat dit album duidelijk de moeite waard maakt.