Isbells - Isbells (2009)

As Long As It Takes is erg mooi, ik dacht eerst dat het de Fleet Foxes waren.

Ik had deze een tijdje geleden "geluisterpaald" op die bewuste luisterpaalsite.
Was me al meegevallen. Ondertussen de cd meegenomen. Wondermooi en sprookjesachtig. Klinkt ongelooflijk fris in de oren. Een verademing tussen het vele gitaargeweld, waar ik ook bij tijden wel van hou hoor. Past wat in het straatje Fleet Foxes & Mumford & Sons, Bon Iver, maar het is uiteraard niet geheel hetzelfde.
Prachtig debuut.

Prachtig album van deze Belgen!
Ik hoor hier o.a. de muziek van Fairport Convention, America en Neil Young in terug. Super!!!

Ik kan hier weinig aan toevoegen, iederdaad een prachtige cd. "As long as it takes" is een nummer van de buitencategorie dat zich met gemak kan meten met Bon Iver. Ik vraag me alleen af of ze er stiekem een subliminal message in verwerkt hebben, want toen ik deze cd in de trein luisterde ben ik in Eindhoven uitgestapt, naar de Effenaar gelopen en direct een kaartje besteld voor hun concert (samen met Blaudzun, wat een affiche!).

Oh nee, ik ben gewoon impulsief, maar genieten zal ik. Ben zeer benieuwd in hoeverre dit live uit de verf zal komen.

Beetje overgewaardeerd naar mijn mening.
Tussen het ruime aanbod nieuwe releases van de laatste weken, steekt deze er niet bovenuit.
Misschien zwak om ze te vergelijken met Bon Iver en Fleet Foxes, maar beiden doen het met veel grotere pareltjes.
Wel chapeau voor het openingsnummer: 'As long as it takes'.

Dit album ontkomt niet aan de vergelijking met Bon Iver maar ik vind het erg mooi. Het is wel opvallend dat in België de laatste jaren een gepast antwoord komt op de trends of hypes van de dag en Isbells kun je gerust de Belgische tegenhanger noemen van Bon Iver of Fleet Foxes. Misschien een tikkeltje minder maar net zo sfeervol, fris en aangenaam klinkend. Prachtig album.

Zal geen vergelijkingen meer benoemen, deze zijn al ruimschoots vertegenwoordigt in onderstaande berichten.
Wat ik wel wil zeggen is, dat ik dit een luisterijk feestje vind van ruimschoots een half uur.
De tijdsduur draagt ook zorg, dat e.e.a niet ten onder gaat aan overdaad. Door de sfeer van de muziek, gelijkmatig van tred, kan inwisselbaarheid om de hoek komen kijken.
Nu, blijven er 9 schone liedekes over, die lieflijk, aangenaam het gehoor binnensluipen.
Vooral tot aan Dreamer is het helemaal top. Time's Ticking zet dat gevoel nog door om daarna rustig aan naar het einde toe te gaan.
As long as it Takes, is idd. een mooie opener en maakt de beloftes waar. Maar ikzelf vind bijv. een Reunite een van de sterke tracks van dit debuut. Dit is misschien niet een album dat zich in een keer openbaart, maar wat meer de aandacht vraagt, om de 'diepere' lagen kenbaar te maken; de zuivere samenzang/subtiele 'koperen' ondersteuning en het 'karakter' van elk liedje, komen bij elke luisterbeurt meer naar voren. Bijv. bij de muziek van Nick Drake, m.n Pink Moon....toch nog een vergelijking, is de klik er meteen. Hier is er bij mij ook een klik, maar niet een ' ik grijp je meteen bij je strot van noot nr.1 af aan' muziek. Daarvoor ontbreekt misschien toch nog hier en daar de 'emotionele' noodzaak en het soms wat lastig volgen van de tekst, daar waar de zang en muzikale sfeer meer een eenheid zijn, dan divers.
Hoe het ook zij, dit is een zeer schoon plaatje. Daarnaast geeft dit album mij ook een 'Into the Wild' gevoel. Maar dat is persoonlijk en gekoppeld aan de indruk die desbetreffende film op mij heeft gemaakt....en de muziek natuurlijk.
Verder vind ik het een mooie hoes, helaas met geen teksten erbij.
Heb de volste vertrouwen dat het concert waar ik in april heen ga, mij zekers zal gaan bekoren.

Ook live valt deze band reuzegoed mee, al schatte ik de kansen om een getrouwe uitvoering van de plaat neer te zetten ook vooraf al vrij hoog in.
Vergelijkingen van deze Gentse band met Bon Iver, Fleet Foxes zijn natuurlijk helemaal legio, al lijken de verschillende bandleden van laatstgenoemde groepen toch completere (en multi-instrumentelere) muzikanten te zijn. Ik heb met andere woorden niet het gevoel dat potentiële toekomstige platen een grote stijlbreuk (of een grote muzikale progresssie wat dat betreft) zou kunnen opleveren.
Dat neemt natuurlijk niet weg dat Isbells ondertussen een erg volwassen plaat maakten, vol sobere ingetogenheid, en met een stem om helemaal bij weg te dromen.

Gaetan heeft al bevestigd dat er voor de tweede plaat al geen stijlbreuk komt.

schoon plaatje
al klinkt het nogal bon iver, toeternietoe
gewoon schoon

Afelopen weekend naar concert geweest in patronaat, Haarlem. Mooi ingetogen concert zonder een echt hoogtepunt. Vooral het vrouwelijke bandlid was een schoonheid om te zien.

Akkoord, m.u.v. Reunite en natuurlijk As Long as It Takes is het meestal nogal braaf, soms tegen het slaapverwekkende aan. Dat duistere, meer melancholische van Bon Iver geeft het wat mij betreft nog wat meer waarde dan deze, die zeker niet mis is om naar te luisteren, maar er zijn niet echt nummers die ik constant op repeat zou kunnen zetten, zoals ik wel had met pakweg Flume of Re: Stacks.

Hoe vaker je deze draait... hoe meer geheimen hij prijsgeeft, echt een schitterend album, en blij dat ik het heb!

In het begin vond ik dit schitterend. Toen ik hem nog meer draaide, vond ik hem nog vele malen beter. Maar nu, plots, is het punt gekomen dat ik het allemaal beu gehoord ben. Ik vind het nogal eentonig...

Ach... dat hat ik bij Fleet Foxes ook, oververzadiging heet dat; Gewoon even laat liggen, laten bezinken en binnen een paar maanden opnieuw proberen; dat helpt, dan klinkt het weer fris als een hoentje.

Gisteravond naar een concert geweest van Isbells. Ben er nog niet echt over uit, of ik dat nou wel zo goed vond. De sfeer van deze mooie plaat wisten ze m.i maar gedeeltelijk live over te brengen. Dat komt ook een beetje door de saaie uitstraling op het podium en dat ze grotendeels alle nummers brachten met de ogen dicht. Het vrouwelijk bandlid, zit daar ook ietwat als een schuchtere muurbloem, die ietwat potsierlijk op haar stoel met een enorme basgitaar, zo nu en dan de bovenste snaar raakt. Het is allemaal zeer ingetogen en rustig. Maar goed dat is deze plaat dan ook. Ikzelf denk toch dat ik het dan verkies om die thuis te draaien op de bank met een glaasje wijn. As long as it takes/Reunite/My apologies en Maybe zijn evenwel mooi uitgevoerd. Jammer dat het koperen geluid niet vertaald werd naar het podium. Edoch een symphatieke band. Of zoals de man met de bril aangaf...we komen wel uit Belgie, maar jullie mogen best een stukje dichterbij komen hoor.

Luister dit album nou al een tijdje met relgelmaat maar kan nog steeds niet tot een passende waardering komen.. De ene keer pakt het me volledig, en de andere keer begint hij me ineens te vervelen, heel frappant. As Long as It Takes is elke keer weer heerlijk, maar voor mij is Reunite het absolute hoogtepunt. Wát een ge-wel-dig nummer!

Reunite....idd. m.i ook de mooiste track van dit album.

wat is Reunite een schitterend nummer

Toch maar wel 4*. Wat een gave hoes ook trouwens!

Gisteren naar een optreden geweest van deze groep en ik vond het werkelijk waar fantastisch. Meteen ook een CD'tje gekocht. Is het zo dat er geen booklet in het album zit?

Ik kende de muziek nog niet, maar vond ze live erg overtuigend vanavond. Subtiel, soft. Erg mooi.

Dit verdient wel een aanschaf.

Mijn eerste stem die ik hier uitbreng...5 sterren, voor wat voor mij dé plaat van het jaar is.
Speel hem nu al vier maanden dagelijks minstens 2 keer...Ze verveelt me nog steeds geen seconde.
Ze spelen op tal van festivals, maar ga ik ze binnenkort in een zaal bekijken waar de mensen voor de muziek komen en niet voor het bier en het gezwam.

Wie zegt dat ik niet kom?

Net als vele andere Belgen werd ik deze zomer overal geconfronteerd met het fenomeen Isbells. Liedjes als “As long as it takes” en “Reunite” waren bijna niet uit de radioprogramma’s weg te denken. Deze songs konden mij zeker en vast bekoren, maar toch had ik niet onmiddellijk de neiging om een ganse plaat van deze Isbells te proberen.

Nu ik voor het 'Ga dat album eens reviewen'-topic Isbells werd aangeraden om te bespreken heb ik toch maar het ganse album eens beluistert. Wat ik vooraf vreesde komt jammer genoeg na enkele luisterbeurten uit.

Isbells maakt sprookjesachtige songs, die je zou willen vertellen/spelen voor je kinderen voor het slapen gaan. Linken met José Gonzales, Milow en een light versie van Bon Iver zijn nooit veraf. De songs betoveren en pakken je in het begin maar doorheen de plaat vloeit er toch een mak en ééntonige golf die leidt tot gewenning. Na 2 à 3 liedjes en vooral na het vallen van de hits (die trouwens ideaal gekozen zijn) blijkt deze plaat niets anders te zijn dan een herhaling van telkens dezelfde songstructuren.

De link met milow vind ik hier vooral treffend want dezelfde zeer kalme en zelf lakse stem wordt hier ook gekoppeld aan redelijk sobere en eenvoudige arrangementen. Net als bij Milow bereikt Isbells hier een breed publiek mee, maar kan gij mij persoonlijk jammer genoeg niet overtuigen. Deze plaat mist het beetje pit en dreiging dat je dan bijvoorbeeld wel vind bij Bon Iver of, laat ons nog eens zo’n enorme referentie noemen, Fleet Foxes.

Deze plaat is nergens echt slecht te noemen, ze steekt m.a.w. echt goed in elkaar, maar voor mij is ze toch iets te eenzijdig en toch teveel een herhaaloefening zonder pit.

Een krappe 3 sterren is dus voor mij dus de logische slotsom.

Ik had nog niet gereageerd op dit album die ik al bijna een jaar heb. Maar het is absoluut een sterk en sfeervol album. Hiermee laat België wederom zien wat het muzikaal in huis heeft.

Niet kwaad, al haalt geen enkel ander nummer het niveau van Reunite. Sfeervol inderdaad, maar weinig hoogtepunten.

Fantastisch mooi album. Kan hier geen negatieve commentaar op geven.

Is ook absoluut niet nodig. Het beste compliment wat ik deze band kan maken is het volgende:

Na de sublieme luisterervaring van dit album kocht ik een kaartje voor de double bill Isbells/Blaudzun; voor nog geen tientje had ik een geweldig avond waarbij de Belgische band live een enorm goede en sympathieke (zijn er onsympathieke Vlaamse bands?) indruk maakte. Maar nu komt het compliment: na thuiskomt las ik op internet dat de zanger van de band ziek was en de overige bandleden dit dus zonder problemen hebben opgevangen. Enorm knap. Ga dus zeker nog eens naar Isbells kijken en dan ben ik benieuwd hoe ze klinken op volle sterkte!

Vooral bij 'Reunite' dacht ik met Bon Iver te maken te hebben, een associatie die nog wel een paar keer voorbij komt. Wel een lekker ontspannen plaatje dat halverwege wel een beetje inkakt.