Isbells - Isbells (2009)

Net als vele andere Belgen werd ik deze zomer overal geconfronteerd met het fenomeen Isbells. Liedjes als “As long as it takes” en “Reunite” waren bijna niet uit de radioprogramma’s weg te denken. Deze songs konden mij zeker en vast bekoren, maar toch had ik niet onmiddellijk de neiging om een ganse plaat van deze Isbells te proberen.

Nu ik voor het 'Ga dat album eens reviewen'-topic Isbells werd aangeraden om te bespreken heb ik toch maar het ganse album eens beluistert. Wat ik vooraf vreesde komt jammer genoeg na enkele luisterbeurten uit.

Isbells maakt sprookjesachtige songs, die je zou willen vertellen/spelen voor je kinderen voor het slapen gaan. Linken met José Gonzales, Milow en een light versie van Bon Iver zijn nooit veraf. De songs betoveren en pakken je in het begin maar doorheen de plaat vloeit er toch een mak en ééntonige golf die leidt tot gewenning. Na 2 à 3 liedjes en vooral na het vallen van de hits (die trouwens ideaal gekozen zijn) blijkt deze plaat niets anders te zijn dan een herhaling van telkens dezelfde songstructuren.

De link met milow vind ik hier vooral treffend want dezelfde zeer kalme en zelf lakse stem wordt hier ook gekoppeld aan redelijk sobere en eenvoudige arrangementen. Net als bij Milow bereikt Isbells hier een breed publiek mee, maar kan gij mij persoonlijk jammer genoeg niet overtuigen. Deze plaat mist het beetje pit en dreiging dat je dan bijvoorbeeld wel vind bij Bon Iver of, laat ons nog eens zo’n enorme referentie noemen, Fleet Foxes.

Deze plaat is nergens echt slecht te noemen, ze steekt m.a.w. echt goed in elkaar, maar voor mij is ze toch iets te eenzijdig en toch teveel een herhaaloefening zonder pit.

Een krappe 3 sterren is dus voor mij dus de logische slotsom.

Isbells - Isbells

In het topic: 'Ga dat album eens reviewen' kreeg ik deze Belgische plaat als tip. En als Belg heb ik eigenlijk nog niet erg veel Belgische platen gehoord. Dus vol verwachtingen zette ik mijn koptelefoon op en begon te luisteren.

En ik zie hier veel mensen Isbells met Bon Iver vergelijken. En bij de eerste noten van As Long as It Takes was dit mij ook direct opgevallen. Origineel is het niet maar een album moet niet altijd origineel zijn om vermakelijk te kunnen zijn. En vermakelijk dat is deze plaat wel, nergens is er een torenhoog niveau maar toch blijft het 36 minuten boeien.

De zanger heeft een leuk stemgeluid, en zijn stem past ook perfect bij de muziek.
Net zoals bij het debuut van Bon Iver is de instrumentatie beperkt hier is hij misschien iets voller. Maar doordat ze zo weinig mogelijk instrumenten gebruiken scheppen ze ook een sfeer die 36 minuten doorgaat. En daardoor is het één mooi geheel.

De songs zijn ook catchy en worden gedraaid op de radio, maar toch klinkt het voor de muziekliefhebber die eens wat rustige muziek wil ook goed. Mijn favoriet is: Reunite.
Een slechte song staat er eigenlijk niet op maar zoals ik al zei wordt het nergens van een zeer hoog niveau.

Conclusie: ik ben blij met de tip van jassn en als ik eens iets anders wil en ook eens wil wegdromen ga ik zeker Isbells eens draaien. Maar doordat het nergens super wordt geef ik een verdiende 3.5*.