999 - Concrete (1981)
mijn stem
3 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Punk
Label: Albion
-
So Greedy (3:04)
-
Little Red Riding Hood (2:49)
-
Break It Up (3:05)
-
Taboo (3:05)
-
Mercy Mercy (2:30)
-
Fortune Teller (2:20)
-
Obsessed (2:48)
-
Silent Anger (3:00)
-
That's the Way It Goes (3:26)
-
Bongos on the Nile (2:53)
-
Don't You Know I Need You (3:10)
-
Public Enemy No. 1 (2:06)
-
Change *
-
Lie Lie Lie [Live] *
-
Wait for Your Number *
-
I Ain't Gonna Tell Ya [Live] *
-
Indian Reservation *
-
So Greedy (Re-mix) *
-
Wild Sun *
-
Scandal in the City *
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur:
34:16
Links
Last.fm
0
geplaatst: 13 januari, 18:22 uur
Mei 1981. Nadat Adam and the Ants met Stand and Deliver de week ervoor meteen op #1 landden, betreedt 999 de Britse hitlijst voor een schamele éénweekse notering op #71.
Op hun vierde album Concrete is de groep een kwartet geworden, nadat men op The Biggest Prize in Sport nog met z'n vijven was - min of meer noodgedwongen met twee drummers, omdat Pablo LaBrittain na een ongeval tijdelijk was vervangen.
De vier beginnen met de vinnige rock 'n' roll van So Greedy, gevolgd door het midtempo en nonchalant gezongen Little Red Riding Hood (#59 in juli), dat bovendien lekkere 'owwwwws' kent. Meer van die nonchalance in Break It Up. Poppunk of powerpop? U zegt het maar.
Ieder nummer is net wat kalmer dan de vorige, zo ook met Taboo, maar dan gaat het tempo omhoog met Mercy Mercy, dat weliswaar weg heeft van The Clash en Rock the Casbah van het jaar erna, maar tegelijkertijd klinkt zoals 999 altijd al deed: licht verteerbare gitaartjes, melodieën, koortjes en een punkattitude. Kant 1 sluit af met het swingende Fortune Teller inclusief oh-ho-ho-koortjes.
Obsessed trapt kant 2 af met zijn roepzang en westernsferen; ik hoor warempel enige overeenkomst met één van de nummers op het album van Adam and the Ants. De vrolijke poppunk van 999 heeft inderdaad enkele overeenkomsten daarmee. Ook aangenaam is Silent Anger met lekkere gitaarlijnen van zanger Nick Cash en Guy Days, inclusief reggae in de brug. Een bescheiden orgeltje in That's the Way It Goes en opnieuw denk ik dat fans van The Clash hier blij van worden.
Bongos on the Nile is een midtempo instrumentaal tussendoortje; de ruimtelijke productie van Vic Maile klinkt op zijn rijkst in Don't You Know I Need You, een nummer als een kruising tussen The Clash en The Romantics en met Public Enemy No. 1 is het alsof we naar het titelnummer van een thrillerfilm luisteren, waarbij enige invloed van de jaren '60 en The Kinks.
Concrete kende net als de voorganger bescheiden succes in de VS: kwam die tot #177, deze haalde er #192. Het staat niet in zijn geheel op mijn streamingdienst, al vond ik enkele nummers ervan op verzameld werk. Wél kwam ik het tegen op YouTube.
Het volgende nummer op mijn afspeellijsten met new wave is Careless Memories van Duran Duran, maar omdat ik hun titelloze debuut al eerder besprak, vervolg ik bij Toyah en Anthem: single I Want to Be Free kwam op 10 mei 1981 mét de genoemde singles van 999 en Duran Duran de Britse hitlijst binnen.
Op hun vierde album Concrete is de groep een kwartet geworden, nadat men op The Biggest Prize in Sport nog met z'n vijven was - min of meer noodgedwongen met twee drummers, omdat Pablo LaBrittain na een ongeval tijdelijk was vervangen.
De vier beginnen met de vinnige rock 'n' roll van So Greedy, gevolgd door het midtempo en nonchalant gezongen Little Red Riding Hood (#59 in juli), dat bovendien lekkere 'owwwwws' kent. Meer van die nonchalance in Break It Up. Poppunk of powerpop? U zegt het maar.
Ieder nummer is net wat kalmer dan de vorige, zo ook met Taboo, maar dan gaat het tempo omhoog met Mercy Mercy, dat weliswaar weg heeft van The Clash en Rock the Casbah van het jaar erna, maar tegelijkertijd klinkt zoals 999 altijd al deed: licht verteerbare gitaartjes, melodieën, koortjes en een punkattitude. Kant 1 sluit af met het swingende Fortune Teller inclusief oh-ho-ho-koortjes.
Obsessed trapt kant 2 af met zijn roepzang en westernsferen; ik hoor warempel enige overeenkomst met één van de nummers op het album van Adam and the Ants. De vrolijke poppunk van 999 heeft inderdaad enkele overeenkomsten daarmee. Ook aangenaam is Silent Anger met lekkere gitaarlijnen van zanger Nick Cash en Guy Days, inclusief reggae in de brug. Een bescheiden orgeltje in That's the Way It Goes en opnieuw denk ik dat fans van The Clash hier blij van worden.
Bongos on the Nile is een midtempo instrumentaal tussendoortje; de ruimtelijke productie van Vic Maile klinkt op zijn rijkst in Don't You Know I Need You, een nummer als een kruising tussen The Clash en The Romantics en met Public Enemy No. 1 is het alsof we naar het titelnummer van een thrillerfilm luisteren, waarbij enige invloed van de jaren '60 en The Kinks.
Concrete kende net als de voorganger bescheiden succes in de VS: kwam die tot #177, deze haalde er #192. Het staat niet in zijn geheel op mijn streamingdienst, al vond ik enkele nummers ervan op verzameld werk. Wél kwam ik het tegen op YouTube.
Het volgende nummer op mijn afspeellijsten met new wave is Careless Memories van Duran Duran, maar omdat ik hun titelloze debuut al eerder besprak, vervolg ik bij Toyah en Anthem: single I Want to Be Free kwam op 10 mei 1981 mét de genoemde singles van 999 en Duran Duran de Britse hitlijst binnen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.