Them - The Angry Young Them (1965)

Is school toch nog ergens goed voor. Het nummer Gloria werd als luisterfragment gebruikt voor CKV2 toets.

Er wordt geen gebruik gemaakt van een intro, wat is de functie?

Huppa, dat zijn nog is belangrijke vragen voor later. Als je op je oude dag in de recreatiezaal van het bejaardentehuis gedumpt wordt en gedurende een uur overgeleverd bent aan de muzieksmaak van de verplegers, alvorens je weer de gehele dag vanuit je bed tv mag kijken op je kamer van 3bij4, een nummer wat plots begint hoort, en een kerel naast je mompelt wat daar in godsnaam de functie van is. Weet jij toch mooi even het antwoord

Maargoed, Gloria klonk niet verkeerd voor de 19(?) jarige Morrison.

Dit is Rock and Roll.

Ach ja, muziek & school - een leuke combinatie. Vroeger moesten wij de maandagochtend een tape (jawel - zo'n knoert ter grootte van het reservewiel van een 2 CV) beluisteren, daar stonden verschillende geluidsfragmenten op ... wij moesten (voor dagelijks werk) zeggen wat voor muziekstijl het was en wie de componist was

En ik kan je verzekeren, het leverde wat op: zaterdag wachtte ik in de auto. Komt er een plotseling zo'n pianoconcert langs en ik wist meteen ... Benjamin Britten ... Holiday Diary, 1934 ... nou, dan ben je erg treurig dat er niemand in de buurt is waartegen je kan pochen met je kennis

Dus wees tevreden: in dat rusthuis zul jij degene zijn die het antwoord weet

Op de foto op de hoes zien ze er ook uit alsof ze rechtstreeks uit de schoolbanken zijn geplukt.. en dan toch zulke geweldige songs schrijven (hoewel dat natuurlijk vrijwel geheel op het conto van 1 man geschreven kan worden)

tof, leuk, swingend, retro,... geweldig!

Jammer dat "One More Time" en "Here Comes the Night" niet op de albums staan. Dat zijn misschien toch wel de twee beste Them-nummers. Daarom is het aan te raden de 2-disc compilatie "The Story of Them" te kopen, waar alles op staat wat Them met Van Morrison ooit gemaakt heeft (incl. alle singles), in plaats van alleen de losse albums.

Ik vind het jammer dat Baby Please Don't Go er niet op staat. Zo'n geweldig nummer is dat.

Gloria het "lijfstuk" van ons groepje vrienden en van zo velen op de Vlaamse T-dansants in de beginjaren '70!
Wat een nummer!!!

YEAH!!

Wie nog niets van Them heeft, kan beter The Story of Them kopen (zoals Toon1 schreef). Maar, desalniettemin een geweldige plaat. Van Morrison was het best in zijn Them-tijd. Ik heb eens zijn Astral Weeks gekocht om hem meteen weer weg te geven. Veel te gekunsteld. Dit is echt rock. Mystic Eyes, het gaat dwars door je ziel.

Toen ik in 1965 Mystic Eyes op de radio hoorde, wist ik niet wat ik hoorde. De stem van Van Morrison
vond ik een klasse apart, en toen ik korte tijd later dit eerste album van Them beluisterde, vond ik bijna alles op dit album even boeiend. Het klonk in mijn oren onheilspellend, en het raakte mij diep. Het is waarschijnlijk mijn meest gedraaide album uit de sixties. Ik bezit het 2 maal op cd, en ook nog op vinyl. Nog steeds raak ik ervan in vervoering, en dat op mijn leeftijd.

Helemaal raak. Them en Van scheurden ook mijn maagdelijk muzikaal bewustzijn venijnig aan flarden met deze plaat en zetten zo een standaard voor mijn smaak.

Dat nummer is pure magie. De volumeknop gaat, bijna 50 jaar later, nog altijd een stuk verder los als dat nummer voorbij komt.

Ik leer ze anno 2013 pas kennen, het is nooit te laat gelukkig.
De eerste keer dat ik dit album luisterde zat ik in de auto naar Berlijn, half slapen uit het raam te staren. Van Morrison heb ik ook pas op latere leeftijd echt ontdekt, maar ten tijde deze roadtrip was ik reeds verliefd op zijn stem.
Die link had ik nog niet gelegd toen ik merkte dat mijn aandacht van mijn dagdromen en de voorbijgaande omgeving naar dat interessante en verbazingwekkend opwekkende geluid uit de speakers. Vanzelfsprekend begonnen eerst mijn voeten daarna mijn hoofd en mijn handen op de maat te bewegen. Gelukzaligheid bracht deze muziek, volledig bezit nam het van mijn wezen. Wat is dit voor magie vroeg ik me af? Waarom klinkt dit zo bekend en onbekend tegelijk? "Huh, is dit Van Morrison?" vroeg ik nog, in deze context vreemd en onverwachts, maar zo vertrouwd. Mijn vriend kreeg een glimlach. Die wist heel goed waar hij mee bezig was en had speciaal voor mij, na lucht te hebben gekregen van mijn nog jonge crush op Van, een verassing in petto. Ik Moest Them leren kennen!
Zoals zo vaak ik het was die hem stiekem doelbewust tijdens onze avonden samen subtiel probeer te raken met voor hem nieuwe muziek, was deze roadtrip zijn kans to return the favor. Het sloeg in als een bom, dat spreekt voor zich. Geen genoeg kreeg ik er van! We moeten het album zo'n 5x keer op rij geluisterd hebben, alvorens ik met tegenzin de auto uitstapte op plaats van bestemming.
Het ganse weekend bleef mij die anticipatie bij van het niet te kunnen wachten tot we weer terug zouden rijden en ik opnieuw de hele rit naar die magische muziek mocht luisteren.
Needless to say dook ik de eerste de beste platenzaak binnen om snel dit gemis in mijn bescheiden verzameling aan te vullen.
Ondertussen is dit album volgens de statistieken 65 keer voorbij gekomen in mijn huiskamer en zonder overdrijven het beste wat me op muzikaal vlak is overkomen de afgelopen jaren. My life just got a little bit better.

Vierde van links, is Peter Bardens, die herken ik direct. Verder zegt deze plaat mij niks.

Het is nog niet te laat!
Zelf heb ik deze n.b. op een huishoudbeurs (echt waar!!!) in de Martinihal te Groningen op CD gescoord, zo'n 25 jaar geleden alweer.
De eigenaar van platenzaak De Swingmaster stond er, bij wijze van experiment. Later heeft hij toegegeven dat het een eenmalig probeersel was. Ik was met tegenzin meegegaan maar kwam thuis met zowel 'Angry Young Them' als 'Them Again' op CD.
Ja die Van kon er wat van. Er staat op dit album eigenlijk geen zwak nummer. De opener is eigenlijk niet meer dan een soort instrumentaal nummer waar Van aan het eind niet zozeer zingt maar verteld. Maar het tempo is moordend en de gitaren jakkeren, ondersteund door mondharmonica en orgel. Een klap op je bek!
En het gaat maar door. Veel covers, maar geloofwaardig en met overtuiging gebracht. De eigen nummers doen niet onder voor de covers. Van Morrison's talent was toen al overduidelijk. Geen wonder dat Harry Muskee in 1967 in Londen op zoek ging naar Van. Ook Cuby & The Blizzards waren grote bewonderaars van Them.

Leuk verhaal.

Wat ik ook leuk vind is dat Them van grote invloed was op The Doors (las ik ergens). En dat Van en Jim naamgenoten zijn.

Sterker nog, als je de namen van de beide heren tegelijk googled vind je prachtige foto's van hun waarop ze samen optreden.
In 1966 stonden de twee ook al eens samen op het podium van de Whiskey A GoGo. Daar bestaan opnames van maar ik weet niet hoe de kwaliteit is.
Behalve Them durf ik ook wel te beweren dat The Animals invloed hebben gehad op The Doors. Allemaal fantastische muziek.

Op hun beste momenten was deze band absoluut briljant, maar tegenover Mystic eyes, Gloria, Don't look back en I'm gonna dress in black staan ook onbenullige nummers als Just a little bit, I like it like that en My little baby waar ik niet koud of warm van word. De altijd competente arrangementen, het vaak uitstekende spel en Morrisons bevlogen zang zorgen ervoor dat deze plaat nergens echt slecht wordt, maar hij bevat toch ook veel dat de reputatie van deze band niet altijd rechtvaardigt. De echo's van de Animals (de stem van Eric Burdon, de piano en het orgel van Alan Price, en het songmateriaal) zijn begrijpelijk omdat ze voor hun repertoire vaak in dezelfde vijver visten (John Lee Hooker, Jimmy Reed, Chuck Berry). Overigens heet dit album volgens mij gewoon Them, en wie snel wil klaar wil zijn kan het nu samen met alle overige opnames met Morrison vinden op The complete Them 1964-1967.

Nee hoor, BoyOnHeavenHill, dit album (hun eerste elpee) was toch echt getiteld The Angry Young Them , een speelse verwijzing naar The Angry Young Men, waarmee een groep Britse schrijvers uit de jaren 50 werd aangeduid (o.a. Kingsley Amis, Allan Sillitoe, Colin Wilson, Doris Lessing en Iris Murdoch).
En verder, maar dat is uiteraard een kwestie van muzikale smaak, ik vind nummers als Just a Little Bit en I Like It Like That (beide bekende rhythm and blues nummers) allerminst onbenullig en hier gedreven vertolkt - een gedrevenheid die ik op de laatste albums van Van Morrison vaak totaal miste.

Edit: begon toch even te twijfelen wat betreft mijn stelligheid over de titel van het album. Ik heb in mijn bezit een vinylexemplaar (6835 133) en daarop staat de door jou betwiste titel inderdaad niet op de vinylschijf, en ook niet op de voorkant, maar of dat ook gold ook voor de originele vinyluitgave weet ik niet zeker. Toen het album werd besproken in 1965 door Record Mirror (een Engelse muziekkrant die ik iedere week kocht), werd het óók aangeduid als The Angry Young Them, wat ik me nog goed meen te kunnen herinneren.
Maar ik kan me voorstellen hoe je tot je conclusie bent gekomen. Discogs zowel als Allmusic
hebben het echter beide over The Angry Young Them.

Die titel The angry young Them komt inderdaad vaak terug, maar ik zie ook bronnen die het gewoon over Them hebben, zoals Martin C. Strongs The great rock discography (1998), Brian Hintons biografie van Van Morrison, en British beat van Chris May en Tim Phillips. En in mijn papieren uitgave van de All Music Guide (2nd edition, 1997) heet de plaat ook Them – "The debut album by the group, also known as The Angry Young Them." Op Morrisons eigen website wordt de discografie van Them helaas geheel genegeerd (beetje gênant, iemand die zo z'n verleden verloochent), en in het boekje bij bovengenoemde Complete Them-box wordt de titel ook helemaal niet vermeld, noch in Morrisons essay noch bij de credits (waar de plaat alleen bij z'n catalogusnummer wordt genoemd).
        Uiteindelijk maakt het natuurlijk niet uit, het gaat toch om de muziek en die is prima, maar het is wel intrigerend. Staat er nog een titel op de rug (dus de "spine") van jouw elpeehoes, of heb je die hoes inmiddels zó vaak uit de kast getrokken dat de titel op die plek niet meer leesbaar is?
        Overigens zou ik zelf Lessing en Murdoch niet bij de Angry Young Men indelen; ik zie dat de Nederlandse Wikipedia dat wèl doet, maar alleen al qua geslacht vind ik ze er niet bij passen...
        En die gedrevenheid van Morrison, daarover kan ik het alleen maar met je eens zijn, ik vind zelf Too long in exile uit 1993 z'n laatste echt "hartverwarmende" plaat, daarna staan wat mij betreft op elke plaat die ik van hem nog heb geprobeerd nog maar één of twee echt goede nummers.

Sommige albums hebben naast de officiële naam nog een tweede naam - zoals het 4de Led Zeppelin-album. Misschien is dat hier ook zo? Ik ga af op mijn geheugen. Mijn broer had dit album in de originele engelse uitgave, maar dat album heeft ie al lang niet meer, en zélf heb ik een heruitgave in de reeks Pop Legends, met op de "spine" (voor zover ik het nog kan lezen) inderdaad slechts de aanduiding "Them".

Wat betreft de "Angry Young Men" - ik had inderdaad even snel gegoogeld, omdat mij spontaan slechts een paar namen tebinnen schoten. Iris Murdoch snap ik achteraf ook niet, maar bij Lessing denk ik aan haar eerste (communistische) fase. Een literatuurovericht uit mijn boekenkast bood niet zo snel uitkomst, dus ik weet niet zeker of ik een Wikipefia-fout heb overgenomen; het zou kunnen.

Van Van Morrison vond ik zijn voorlaatste album Born To Sing - No Plan B nog heel goed, maar als je zijn laatste albums vergelijkt met die van Them en zijn goede albums uit de jaren 70 kun je uiteraard wel constateren dat ie al lang is uitgeraasd. Dat is gewoon zo.

Ja, die eerste helft van de jaren 70 (en ook de tweede helft van de jaren 80), dat waren inderdaad wel geweldige platen die hij toen maakte... Wat dat betreft schandalig dat het me zo lang gekost heeft om aan Them toe te komen. De laatste jaren heb ik een grote inhaalslag gemaakt om de essentiële sixties-bands die ik indertijd gemist had "binnen te halen" (Small Faces, Searchers, Yardbirds, Hollies, en ook wat minder essentiële zoals de Fortunes en de Shoes), en met Them heb ik dan wel weer een flinke klapper in huis.

Ja inderdaad, in de sixties verscheen het ene mooie album na het andere. Daar horen voor mij ook S.F.Sorrow en Parachute van The Pretty Things bij (ik zag dat je Silk Torpedo had beluisterd, dus ik neem de vrijheid om ze te vermelden). En, als ik het goed begrepen heb, was Van Morrison een bewonderaar van The Downliners Sect, van wie ik vooral het eerste album koester (al zijn het tweede en derde album ook erg goed). Ik neem aan dat je jonger bent dan ik (ik ben al geruime tijd met pensioen) dus ik snap dat je nog aan het exploreren bent. Eerlijk gezegd ontdek ik ook nog steeds albums uit de jaren 60 en 70, omdat ik pas later over de financiële middelen beschikte om een collectie op te bouwen. Plus met wat er in latere decennia aan fraais verscheen - het is bijna niet te doen. En dan houd ik ook nog van jazz en "klassiek"...

Ik ben inderdaad jonger dan jij, geboren in 1960, muziek aan het beluisteren (serieus, i.p.v. via de Arbeidsvitaminen) vanaf begin jaren 70 (mijn eerste singlesidool: We were all wounded at Wounded Knee van Redbone, mijn eerste elpee-idool: Elton John – niet erg rock & roll natuurlijk, maar toch), alle decennia daarna nieuwe dingen oppikkend, soms wat meer, soms wat minder, maar tot en met nu geïnteresseerd. Parallel met alle nieuwe bands spoor ik toch ook nog steeds heel veel artiesten uit de sixties en seventies op die ik toen gemist had, waarvoor ik net als jij geen geld had of wiens platen ik miste doordat ze indertijd nou eenmaal niet circuleerden in mijn vriendengroep. En zo houdt het inderdaad nooit op. Heerlijk hè? En nu dan weer de Downliners Sect, inderdaad nog nooit van gehoord, maar daar gaat nu verandering in komen, dank voor de tip!
        Bij jouw bericht bij dat debuut van de Downliners Sect noem je trouwens ook de Repertoire-release, en dat is zo'n platenmaatschappij waarvan ik dankbaar ben dat ze bestaan, want toevallig heb ik daar in korte tijd diverse platen van gekocht: Animals, Caravan, Moody Blues en Yardbirds, allemaal uitstekend verzorgde uitgaves. Geweldig label, ik moet echt niet te vaak op hun site komen...

Een beetje off topic inmiddels, maar wat betreft The Sect van The Downliners Sect kan nog worden opgemerkt dat dat album wat mij betreft perfect in het rijtje Stones, Pretty Things, Yardbirds past. Veel invloed van Bo Diddley en Chuck Berry. Het debuut van Them kent ook andere invloeden. Heb het heel vaak beluisterd in de jaren 60, dus mijn voorkeur is enigszins subjectief. Toen het door Charly in de jaren 80 (als ik mij goed herinner) op vinyl werd heruitgebracht heb ik het onmiddellijk gekocht (samen met de opvolgers, waarover ik nog steeds een berichtje moet schrijven).
The Downliners Sect was vooral in Zweden populair; in Nederland, en trouwens ook in Engeland scoorden ze nauwelijks, hoewel ze met Little Egypt in 1964 een kleine Engelse hit hadden. Ik vond ze trouwens ook erg goed vanwege hun humor (bijvoorbeeld He Was a Square van hun derde elpee). Die drie albums staan trouwens alle op Spotify. Dus eerst daar maar luisteren voordat je misschien een miskoop begaat.

Doe ik! En nu moeten we inderdaad maar weer on-topic gaan, hoewel het ook wel passend is om deze band (Them dus) in de context van z'n tijd (en z'n R&B-tijdgenoten) te zetten.

Ik stel me zo voor hoe dat in 1965 gegaan moet zijn: je hebt deze plaat gekocht, wellicht op basis van de slepende romantische ballade Here comes the night (hoewel je misschien ook wel de gemene up-tempo-blues van Baby please don't go kent), en dan zet je kant 1 op, en je wordt meteen middenin een spijkerharde gitaarriff met zeurend orgeltje en snerpende mondharmonica geworpen, alles in één akkoord doordenderend – en dan neemt de gitaar even een pauze met een paar akkoordwisselingen, en plotseling komt Morrisons stem door :

"One Sunday mornin' a-we went walkin'
Down by the old graveyard, the morning fog
I looked into, a-yeah those mystic eyes
Her mystic eyes
Mystic eyes
Mystic eyes
Mystic... eyes
Mystic eyes
Mystic eyes
Oh, the mystic eyes
Ooh – "

En na deze poëtische anekdote die verder totaal in de lucht blijft hangen neemt de band het weer over en stoomt in sneltreinvaart door naar... Nergenshuizen, een fade-out.
        In het boekje bij de 3-CD-box The complete Them 1964-1967 legt Morrison uit dat deze tekst werd geïnspireerd door een BBC-televisiefilm naar Dickens' Great expectations, die begint met de ontmoeting tussen een klein jongetje en een mysterieuze vluchteling op een kerkhof vol mist: "I don't know how I made it 'mystic'. It just came from the mist that was surrounding it, [...] that scene, [...] it's full of mist." Jaren later schreef Morrison Into the mystic, dat eigenlijk Into the misty heette, maar toen hij het tekstvel van Moondance naar zijn platenmaatschappij moest sturen kon hij niet tussen die twee titels kiezen, net zoals hij tekstvarianten had als "We were born before the wind, also younger than the sun, ere the bonnie boat was won" versus "We were borne before the wind, also younger than the son, ere the bonnie boat was one". Bizar, zulke inspiratie – bijna letterlijk de inblazing van een muze, alsof Morrison zelf eigenlijk niet goed weet wat hij (Morrison? de muze?) bedoelt.
        Ik vraag me zelf vaak af hoe een nietsvermoedende luisteraar moet hebben gereageerd toen hij in 1967 The piper at the gates of dawn voor het eerst opzette en zich opeens geconfronteerd zag met Astronomy domine, toch één van de meer spectaculaire plaatopeners ooit, maar Mystic eyes moet toch ook een enorme impact hebben gehad.

Check ! Het album heette offiesjeel gewoon Them. De liner notes op de achterkant van de hoes hadden de vet gedrukte titel The Angry Young Them. Fans hadden het altijd over The Angry Young Them als ze aan de plaat refereerden. Als je dan een lege blik in de ogen van je gesprekspartner zag komen wist je gelijk dat hij / zij niet van het ware geloof was.



Verpletterend ! Je wilt niet weten hoe vaak ik het opnieuw opgezet heb. Het werd later ook op single uitgegeven, vaak in een keiharde persing waardoor het geheel nog meer de spiekers uit denderde. Friekbiet voor z'n tijd !

Verpletterend is inderdaad het woord. Na jullie bijdragen hebben gelezen, BoyOnHeavenHill en Droombolus, scrollde ik even naar boven om te constateren dat ik het heb aangemerkt als een favoriet! Een briljante opener voor het album.