Them - The Angry Young Them (1965)

Op hun beste momenten was deze band absoluut briljant, maar tegenover Mystic eyes, Gloria, Don't look back en I'm gonna dress in black staan ook onbenullige nummers als Just a little bit, I like it like that en My little baby waar ik niet koud of warm van word. De altijd competente arrangementen, het vaak uitstekende spel en Morrisons bevlogen zang zorgen ervoor dat deze plaat nergens echt slecht wordt, maar hij bevat toch ook veel dat de reputatie van deze band niet altijd rechtvaardigt. De echo's van de Animals (de stem van Eric Burdon, de piano en het orgel van Alan Price, en het songmateriaal) zijn begrijpelijk omdat ze voor hun repertoire vaak in dezelfde vijver visten (John Lee Hooker, Jimmy Reed, Chuck Berry). Overigens heet dit album volgens mij gewoon Them, en wie snel wil klaar wil zijn kan het nu samen met alle overige opnames met Morrison vinden op The complete Them 1964-1967.

Als je me dit album een week geleden had laten horen, had ik je waarschijnlijk gezegd dat ik dit album van de Stones helemaal niet kende. Niet alleen is het typische Britse rhythm n blues uit die tijd, maar Van Morrison lijkt hier ook verdomd veel op Mick Jagger. Maar als ik het dan toch over de Stones heb... Ik vind Them hier beduidend beter. Het is alweer een tijdje geleden sinds ik de eerste albums van hen gehoord heb, maar voor mijn gevoel loopt alles hier beter. Hier vind je goed doordachte songs die gebracht worden met een tomeloze energie en sterk gevoel voor detail. Het geluid is erg goed. Ergens heerlijk oubollig, maar wel heel erg warm. Belangrijker nog: het is helder.

Niet alleen staat hier een topband te spelen, maar de covers zijn geen voor de hand liggende keuzes (althans, niet in mijn optiek). Het eigen werk is eigenlijk nog beter. You Just Can't Win, Gloria en vooral Mystic Eyes zijn erg goede songs. complimenten ook voor het orgel dat gebruikt wordt. Met mijn in dit genre nog wat onervaren oren doet het fijn denken aan The Animals.

In eerste instantie had ik wat spijt van mijn keuze voor Them voor deze marathon, want eigenlijk had ik toch niet heel veel zin in die oude Britse blues, maar dit album is voor mij een pareltje gebleken.Na een luisterbeurt of 6-7 ben ik er nog lang niet op uitgekeken.

Van Morrison ben ik wel bekend mee, maar van Them ken ik buiten Gloria werkelijk niets. De zang is inderdaad Jaggeriaans, maar toch beduidend krachtiger en stiekem ook toonvaster. Zal wel het Noord-Ierse zijn, die mensen hebben nog wat meer meegemaakt.

Leuke sound in ieder geval, buiten de rauwe zang en het bij vlagen vrij agressieve gitaarwerk, valt vooral het orgel goed op. Ik begrijp van Wikipedia dat The Doors door Them beïnvloed zijn en dat kan ik me goed voorstellen. De 'Light My Fire'-vibe is goed merkbaar. Wat ook merkbaar is, is dat de eigen nummers beduidend sterker zijn dan de covers. Gloria is natuurlijk herkenbaar, maar Mystic Eyes en You Just Can't Win zijn praktisch even sterk. In dat opzicht valt de tweede helft van het album daardoor ook tegen, omdat de rest gewoon beduidend spectaculairder is.

Fijn debuut in ieder geval, benieuwd hoe de rest klinkt.