Foreigner - 4 (1981)

Ik had deze op een gegeven moment wat afgeschreven, onder meer ten faveure van het debuut (maar hem nog altijd wel verkozen boven alles wat hierna nog kwam). Dit was Foreigners grootste commerciële succes tot dan toe met drie grote hits. Waiting for a girl like you is jammergenoeg te grijsgedraaid.

Nou heb ik hem vandaag weer eens opgezet en ik was toch wel positief verrast. Jazeker, het is een duidelijk geval een AOR-kaskraker en tekstueel heeft het allemaal weinig om het lijf. Toch gebeurt hier in muzikaal opzicht wel een aantal knappe dingen, waardoor de plaat nog met behoorlijk gemak boven de grijze massa uitsteekt.

Buiten de al gememoreerde grijsgedraaide ballade is Juke box hero wél een briljante hit die nog steeds staat als een huis. In iets mindere mate geldt hetzelfde voor Urgent met de prominente saxsolo. Woman in black bevat een van Mick Jones' beste gitaarsolo's (vergelijkbaar qua niveau met I need you (van het debuut)) en Girl on the moon is een fraaie ballad die wat in de schaduw staat van zijn veel bekendere collega. Jammer dat het liedje wat flauw uitdooft.

Niet alle nummers zijn briljant (met name Luanne is wat flauw), maar het aandeel opvulling is toch minimaal vergeleken bij veel andere platen van deze ooit grote band.

Ik had hem op 3* staan, daar komt nu een halfje bij op.

Typisch Amerikaans rock product uit de jaren tachtig maar wel één die nog steeds erg lekker klinkt.Waiting for a girl like you werd ook hier een hit en vind ik nog steeds een prima ballad.De beste nummers zijn echter rockers als Jukebox hero en Urgent,perfecte songs voor in de auto.Daarom is dit soort muziek natuurlijk zo populair in de USA;ideaal om lange afstanden te overbruggen,en dan zijn er weinig betere albums als 4.

AOR, stadionrock, of hoe je het noemen wilt, Foreigner maakt prima toegankelijke en lekker klinkende rockmuziek. ”4” is daarop geen uitzondering. ”Juke Box Hero”, ”Waiting for a Girl Like You” en ”Urgent” zijn de bekende liedjes, en mijn inziens ook de beste. Niet dat de andere liedjes slecht zijn, maar ze zijn ook een beetje middle of the road. Dat is een beetje het gevaar met de muziek van Foreigner. Als je het een keertje gehoord hebt, dan heb je een prima idee wat er nog meer in het vat zit. Inwisselbaarheid ligt een beetje op de loer. Hoewel de spanningsboog bij mij er naar mate het album vordert er een beetje uitgaat, is ”4” een prima rockalbum dat ook na die jaren nog interessant genoeg klinkt om zo nu en dan eens om te zetten. Niet vaak, maar wel om soms even oude tijden te doen herleven.

Na het debuut misschien wel de beste Foreigner plaat. Al heb ik Head Games en de platen na Inside Information nog niet beluisterd.
De plaat is een mooie combinatie van lekker in het gehoor liggende rock en pop invloeden uit die tijd. "Juke Box Hero" rockt als een malle en "Urgent" valt op door het sterke saxofoongebruik. Verder vind ik de keyboards (bij mij meestal het meest ondergewaardeerde instrument) in "I'm Gonna Win" sterk, terwijl "Woman in Black" weer een lekker stevig gitaargeluid heeft.
Met "Girl on the Moon" hebben de mannen nog een sterke ballad waarin de kwaliteiten van Lou Gramm als zanger nog eens goed naar boven komen.
Een erg fijne jaren '80 plaat. De twee die hierna zouden komen vind ik beiden een stuk minder.

Ik heb een persoonlijke voorkeur voor het debuut, maar het is duidelijk dat Foreigner op dit album de perfecte AOR-sound gevonden heeft. De hardrock zit er nog goed in, maar op het moment dat de sound gladder wordt (Waiting For A Girl Like You en Girl On The Moon), zijn de composities alsnog sterk te noemen. Een niet heel stevig nummer als Urgent (met fantastische saxofoonsolo), rockt toch nog steeds behoorlijk goed door Gramm's felle zang en het scherpe musiceren en is daarmee een terechte hit.

Het beste nummer dat op de plaat te vinden is, blijft echter wel Jukebox Hero. Spannende opbouw en een ijzersterke ontknoping met stevige gitaarriff en machtig refrein. Het koor op de achtergrond ('got stars in his eyes') geeft het een magistrale, bijna Queen-achtige, vibe die in mooi contrast staat met Gramm's machtige voordracht. Jones geeft hier ook op solovlak een erg sterke prestatie: lekker rauw en niet te technisch.

Niet alles is even sterk. Luanne vind ik te simpel en Don't Let Go is verre van een spectaculaire afsluiter. Gelukkig zijn I'm Gonna Win (mooie opbouw naar de solo) en Woman In Black weer erg lekkere rockers en houdt Jones wijselijk zijn mond op dit album. Een krappe 4.5, maar alsnog een 4.5 omdat ik hier echt met gemak achter elkaar naar kan blijven luisteren.

Tussenstand:
1. Foreigner
2. 4
3. Head Games
4. Double Vision

Ik vroeg me al af waarom dit het populairste album van Foreigner is. Puur naar de titels kijkende, herkende ik niets. Toen ik het eenmaal hoorde, herkende ik Waiting For A Girl Like You en Urgent al aan de openingstunes. Twee mooie hits. Niet dat ik een groot liefhebber ben van eighties pop, maar ik kan het wel prima hebben. Eerlijk is eerlijk, Foreigner kan ze prima schrijven. Alleen vind ook ik Jukebox Hero het absolute prijsnummer. De popjas past Foreigner op zich prima, maar ik het debuut blijft wel echt een klasse beter.


Tussenstand:
1. Foreigner
2. 4
3. Double Vision
4. Head Games

Had me nooit gerealiseerd dat de albumtitel 4 niet alleen op Foreigners vierde album slaat, maar ook op het feit dat toetsenisten Al Greenwood en Ian McDonald (de laatste tevens tweede gitarist) de band hadden verlaten, daarmee de band tot een kwartet reducerend. Dit omdat bandleider Mick Jones het schrijven van de liedjes slechts met zanger Lou Gramm wilde delen, aldus Wikipedia.
Het leidde ertoe dat toetsenist Thomas Dolby "vanuit de coulissen" is te horen op dit album, iemand van de volgende generatie met nieuwe synthesizers en programma’s. Het jaar erop startte hij een succesvolle solocarrière en scoorde een hitje met de computerbliepjes van She Blinded me with Science. Het illustreert dat de opmerkingen van Casartelli bij Foreigners vorige album Head Games terecht waren, in tegenstelling tot wat anderen vervolgens stelden. Foreigner liep voorop in de vernieuwing van adult oriented rock.

Op 4 klinken namelijk opnieuw de nieuwste mogelijkheden op het gebied van productie en techniek. Het album klinkt daardoor voller en digitaler, wat toen enorm opviel. Met Jones en producer Mutt Lange achter de knoppen was goed nagedacht over een eigentijdse brug tussen (hard)rock en pop.
De plaat opent conventioneel met aangenaam rockertje Night Life, waarna Thomas Dolby het eerste deel van Juke Box Hero bepaalt: een “analoge rocker” wordt voorafgegaan door zijn nieuwe klanken anno 1981. Break it Up is een fijne compositie die op de vorige albums had kunnen staan, Waiting for a Girl Like You vind ik echter nog steeds te glad. Bovendien indertijd veel te vaak op de radio en elders gehoord: menig tiener zwijmelde erbij. Bewijst echter wel dat het een sterk popliedje is en ik een knorrige man ben. De A-kant sluit af met de melodieuze rock van Luanne.

De saxofoon in Urgent beviel mij maar matig, maar de compositie en productie zijn wederom helemaal raak. Na het slome I’m Gonna Win (het lijkt Def Leppard in die dagen wel, gaap) volgt het iets sterkere Woman in Black.
Enthousiaster word ik op deze tweede helft pas bij Girl on the Moon, waar toetsen en gitaar fraai samengaan. In afsluiter Don’t Let Go klinkt in de beste aor-traditie naast een stevige gitaar een pakkend koortje.

Het album was niet alleen een immens verkoopsucces, de invloed van de band op andere hardrock- en symfobands was eveneens enorm. De meesten gingen vroeg of laat voor kortere liedjes die meezingbaar waren.
Dat gold niet alleen voor “oudjes” als Genesis, Kansas, Ozzy Osbourne, Rainbow, Uriah Heep en Yes. Ook jonge gitaarvreters als Def Leppard (waar dezelfde Mutt Lange produceerde), Saxon en Tygers of Pan Tang wilden/moesten onder druk van tijdgeest en platenmaatschappij toegankelijker klinken.
Voeg daarbij de nieuwe zenders Sky Channel en MTV: de videoclip werd bepalend en de transitie was compleet. Later dat decennium verscheen hair-/glammetal, waar het uiterlijk belangrijker werd dan de liedjes en ik steeds vaker aftaaide als fan van scheurende gitaren. Gelukkig voor mij was er een tegenbeweging op komst met thrashmetal.

Maar dat alles wist ik in februari 1982 nog niet, toen Waiting for a Girl like You #13 in de Nationale Hitparade haalde en de jaren erna regelmatig vanuit de kamers van mijn broertje en zusje schalde…