Alicia Keys - The Element of Freedom (2009)

Vind dit nochtans haar minste album.
Op de één of andere manier lijkt het niet te kloppen.
Alicia lijkt heel erg ingetogen te willen zingen, dat doet ze dan ook goed. Maar de producties zijn té vol om het geheel ingetogen te laten klinken. Dat botst zo.

Eigenlijk verwachtte ik dat na ‘As I am’ dit album me flink zou tegenvallen, maar ruim anderhalf jaar nadat ‘The element of freedom’ is uitgebracht, vind ik het nog steeds een goed album. Heel raar is dat nou ook weer niet, want dit album werd door dezelfde man (Kerry “Krucial” Brothers) geproduceerd als haar vorige album. Als we het aspect productie onder de loep nemen, vind ik de eerste paar nummers op dit album (t/m het vijfde liedje) misschien wel de beste van haar vier albums tot nu toe. Neemt natuurlijk niet weg dat dit album minder soul heeft dan ‘As I am’, maar dat geeft niks want dit is grotendeels vooralsnog een genietbaar album.
Opvallend is dat vooral de singles wat lijken op die van haar vorige album, maar de non-singles laten toch een ietwat andere Alicia Keys horen dan voorheen. De piano staat bijvoorbeeld minder centraal en de nummers zijn op gebied van beats wat steviger dan op haar andere drie albums. Neemt natuurlijk niet weg dat de singles ook erg goed zijn, zoals gezegd lijken ze op de vorige singles, maar ondanks dat zijn het sterke R&B-nummers. Bij een nummer als ‘That’s how strong my love is’ komt de piano dan wel weer duidelijk naar voren, en vooral het intro (en de coupletten) van dat liedje zijn erg mooi, als het refrein begint zakt het wel een beetje in.
Toch staan er genoeg nummers op waardoor dit album zeker de moeite waard is. ‘Love is blind’, ‘Wait to you see my smile’ en ‘Love is my disease’ (ondanks de stom overkomende titel) zijn daar enkele voorbeelden van. ‘Empire state of mind II’ is ook een prima nummer. Opvallend trouwens dat ze een sample van The Moments heeft gebruikt in dit nummer. Met een nummer als ‘Put it in a love song’ verliest Alicia Keys al haar eigenheid, het is eigenlijk een typische Beyoncé track geworden en dat terwijl Alicia Keys het zelf schreef. Qua zang kunnen beide dames er wat van, maar het nummer is gewoon erg matig. De matige nummers worden afgewisseld met een prachtig nummer, namelijk ‘Distance and time’. This song is dedicated to all the lovers who can’t be together. Ook ‘How it feels to fly’ is leuke toevoeging op dit album.
Tja, ik heb gemengde gevoelens bij dit album. Het is een goed album vanwege de helft van de tracklist, toch staan er ook een aantal mindere nummers op dit album die ik zelfs matig wil noemen, want hier zijn stukken op te vinden die voor iemand als Alicia Keys erg onwaardig zijn. Daarmee bedoel ik voornamelijk dat ze bij die tracks haar eigenheid verliest, en dat is jammer. Ik hoop dan ook dat ze voor haar volgende studioalbum wat dichter bij haarzelf blijft, want zoals gezegd balanceren sommige nummers echt op het randje hier. Een voldoende zit er overigens echter wel in.

Op dit album staat de mooie versie van Keys´ wereldhit Empire State of Mind ( Part II ). De versie met Jay-Z vind ik maar niks, maar met deze pianoballad heeft Keys een waar anthem geproduceerd.
Ook single Try Sleeping with a Broken Heart is erg geslaagd, maar verder is dit het allemaal net niet.
De nummers op dit album laten overwegend Keys´ mooie stem horen, en getuigen van een grote professionaliteit. Het is echter zo dat deze nummers nooit echt de middenmoot ontstijgen, waardoor het op den duur wat gaat vervelen. Leuk dat een track samen met Beyonce is gedaan. Beyonce heeft echter iets dat Keys heeft: ze blijft interessant. Dit album is degelijk, maar weet niet over de gehele breedte te boeien. Een loyale voldoende, 3*