Aerosmith - Get a Grip (1993)

Deze plaat is het meest bekend vanwege de drie rockballads "Cryin'", "Crazy" en "Amazing". Ook wel bekend van de prikkelende videoclips met Alicia Silverstone en Liv Tyler. Voor Aerosmith begrippen behoorlijk commercieel gerichte songs, maar ze zijn zeker niet slecht. Maar deze plaat heeft meer te bieden dan alleen maar rockballads. Er staan ook een aantal zeer prettig in het gehoor liggende rock songs op. De gitaartandem Joe Perry en Brad Whitford werkt als een tierelier. Dit is het beste te horen op tracks als "Eat the Rich" en "Fever". Toch mis ik het echte vuige bluesrock geluid van de jaren 70. Op "Get a Grip" klinkt het allemaal wat gelikter en meer gericht op het grote publiek. Dat maakt het zeker geen slechte plaat, integendeel, deze plaat steekt ver boven het gemiddelde uit.

Album komt als een stoomtrein over je heen gedonderd. Op een of andere manier hebben de heren uit Boston een bepaalde groove te pakken zoals geen ander kan, die je meezuigt in de aanstekelijke rock songs. Zo ook onder het refrein vanLiving on the edge direct gevolgd door geweldige Flesh. Totdat Crazy begint. De trein is gestopt om vervolgens als stoptrein verder te gaan naar station west. Nou moest je daar toch zijn anders had je de geweldige solo van Amazing gemist.

Aerosmith vond ik altijd een wat over het paard getild bandje met een frontman die dacht dat hij Mick Jagger was; hij staat toch echt wel ver in de schaduw van hem.
Live wel prima, ik zag ze op het Mega Music Rock Experience, ze waren daar de hoofd act, maar ik kwam er vooral voor Therapy?
Ik was dan ook verrast dat ik Dream On hoorde, dit kende ik van The Mission, maar wist niet dat het eigenlijk een Aerosmith nummer was.
Er werd veel gespeeld van Get A Grip; achteraf gezien zou dit ook hun bekendste album zijn, gevolgd door voorganger Pump.
Iedereen kent wel de clips Crazy, Crying en Amazing met dochter Liv Tyler en Alicia Silverstone.
Als dochterlief later naam maakt als filmster, scoren ze een monsterhit met het Bryan Adams achtige I Don't Want to Miss a Thing van Armageddon.
Get A Grip opent met een vette knipoog naar Walk This Way, waar Steve Tyler zelfs bijna klinkt als James Brown.
De drums klinken misschien net te schel, vergelijkbaar met die op het tweede album Time’s Up van Living Colour met aardig wat Prince invloeden.
Slechte productie?
Ach, het hoorde gewoon bij die tijd.
Het album klinkt stevig, en zelfs zonder de beroemde video’s zou deze het nog prima redden, want de nummers zijn op zich sterk genoeg.
Toch is Get A Grip mij net teveel gericht op het grote publiek; echte diepgang ontbreekt wel, maar als dan die mondharmonica binnen valt in Fever, wordt ik toch wel even helemaal gelukkig.
Misschien net als grote voorbeeld The Stones nog een prima blues cover album maken?