Aerosmith - Get a Grip (1993)

"Cryin'" wordt trouwens onterecht als ballad genoemd vaak bij deze plaat. Comercieel OK dat wel

Nou, ik vind Crying toch echt wel een ballad hoor. Waarom reken jij 'm er niet toe als ik vragen mag?

Nog zo´n geweldige knalplaat van deze ouwe rockers. Ook deze swingt weer de pan uit! Voor mij is livin´on the edge het topnummer van dit album, maar de rest mag er zeker zijn. Enne..... crying is ook in mijn ogen toch wel echt een ballad. Ik ben net als vielip ook benieuwd naar de motivatie van BlauweVla waarom hij dit geen ballad vindt.

Naja ik kan Blauwevla op zich wel begrijpen, zeker als je t vergelijkt met Crazy en Amazing. Cryin is toch wat meer uptempo, zolas het intro en het refrein, het klinkt heel vrolijk. Alleen de coupletten zijn wat langzamer gespeeld. Aan de andere kant, qua tekst is het zeker een ballad. Dus ik hang een beetje aan twee kanten

Het is op z'n minst een twijfelgeval of het ballad is of niet, ik noem het niet zo, vind het net te vlot om als volbloed ballad door te laten gaan.

Heerlijke plaat.
Net nog eens keihard gedraaid (de buren zijn op vakantie). Lekker achter in de tuin met een roseetje (sorry).
Leverde 4 hits op in 1993/1994, waarvan ik alleen Crazy wat minder vind.
Livin' On The Edge en Amazing met de lange gitaarsolo aan het eind zijn nog steeds geweldig en ik weet nog wel dat ze in 1994 omstreeks deze tijd van het jaar in het Goffertpark optraden en werkelijk het hele veld uit zijn dak ging bij Cryin'.
En de rest ja, schopt gewoon kont.
Eat The Rich, Fever, Flesh en Shut Up And Dance zijn geweldige rocksongs.
Gewoon een lekkere sleazende hardrockplaat met heerlijke gitaarsoloos en de hier en daar als een krolse kat krijsende Tyler.
Moddervet, maar toch heerlijk helder geproduceerd door de onvolprezen Bruce Fairbairn.
Als het morgenavond weer zo'n lekker weer is nog een keer, maar dan met bier.
4 sterren.

Het enige wat me een beetje tegenstaat bij deze plaat het drumgeluid. Dat lijkt nog een erfenis uit de jaren 80 te zijn. Voor de rest een super album eigenlijk!

Dat drumgeluid stoort mij zeker niet en in vergelijking met de huidige trend van klappen vind ik het al helemaal zeer fijn klinken op dit album

Deze plaat is het meest bekend vanwege de drie rockballads "Cryin'", "Crazy" en "Amazing". Ook wel bekend van de prikkelende videoclips met Alicia Silverstone en Liv Tyler. Voor Aerosmith begrippen behoorlijk commercieel gerichte songs, maar ze zijn zeker niet slecht. Maar deze plaat heeft meer te bieden dan alleen maar rockballads. Er staan ook een aantal zeer prettig in het gehoor liggende rock songs op. De gitaartandem Joe Perry en Brad Whitford werkt als een tierelier. Dit is het beste te horen op tracks als "Eat the Rich" en "Fever". Toch mis ik het echte vuige bluesrock geluid van de jaren 70. Op "Get a Grip" klinkt het allemaal wat gelikter en meer gericht op het grote publiek. Dat maakt het zeker geen slechte plaat, integendeel, deze plaat steekt ver boven het gemiddelde uit.

Boringsmith is sinds 1987(Permanent Vacation) big business geworden. En sindsdien draait deze band risicoloos de oude formule keer op keer af. Behoorlijk succesvol dat valt niet te ontkennen. Zelfs redelijke hits in Nederland. Maar ook dodelijk boring. Iedere keer weer hoor je die zelvde power ballads terugkeren enz enz. Volgens mij is het aantal zelfs per plaat hetzelfde. Maar dat is een gokje van mijn kant.

Laat ik kort zijn over deze plaat. Als je er een hebt dan heb je ze in principe allemaal. Dezelfde humor,insteek,gevoel,meezing gehalte en hits. Wat mij betreft een grote onzin band geworden.

Gewoon de verzamelaar big ones kopen, ben je in 1 keer klaar wat hun nieuwe werk betreft.

Aerosmith is natuurlijk vooral de band van het debuut, rocks en toys in the attic, en ook van het mooie live album live bootleg uit 1978.

Als je 1 van dit album hebt lijkt mij ook wel genoeg, want ik denk ook niet dat er veel zijn die er een reserve van achter de hand willen hebben, laat staan allemaal.

Ik snap wat je bedoeld, maar kon het ff niet laten.

Dat ben ik gewend van je

Ik snap wat je bedoel Iggy allen ben ik het (sinds lange tijd, dat wel haha) niet met je eens. Althans, ik beleef het anders. Ik mag deze Aerosmith, naast de oude, ook erg graag horen.

Ach meschien is het dan weer eens tijd om het oneens te zijn met elkaar. Ik vind trouwens dat je behoorlijk mild bent geworden. Normaal gesproken kreeg ik volop de wind van voren ha ha.

Overgens vind ik ook de oude Aerosmith nou niet bepaalt geweldig hoor. Al met al een behoorlijk overschatte band als je het mij vraagt.
Ik heb ze ooit in 1989 (Pump tour) gezien. Maar vond er eigenlijk niet veel aan.
Een behoorlijk saai optreden

Het probleem met Aerosmith live vind ik alijd dat er totaal geen interactie is met het publiek. Echt heel afstandelijk en kil haast. En iggy; misschien ben ik door de recente geboorte van mn dochtertje wat milder geworden?

Maar live blootleg uit 1978 vinden jullie die ook niets dan?

Want bijna geen livealbum die zo,n heerlijke en rokerige sfeer uitademt dan dat live album.

Ik ben ook niet echt een errosmif man, maar rocks en dat livealbum vind ik toch echt superplaten.

Die verzamelaar big ones wilde ik puur voor de hits erbij hebben natuurlijk.

Deze ken ik niet in zijn geheel, en echt geïnteresseerd ben ik er ook niet in, net wat iggy zegt, vanaf 1987 maken ze dezelfde soort gladde albums.

Paar platen is leuk, maar moet niet te gek worden.

@ Vielip. Dat klopt eigenlijk wel. Toch een beetje vreemd want die Tyler komt vaak goed over bij de clips die de band gemaakt heeft.

@ Ricardo. Ik heb heel wat keren naar die live Bootleg geluisterd. Maar de vonk is nooit over geslagen op de een of andere manier.

Ik vind Steven Tyler wel een zeer goede frontman die er live zeer goed iets van maakt. De rest van de bandleden doet aan de shoegaze helaas

Lollige discussie hierboven, maar ik denk dat ik nu wel weet waarom ik slechts één plaat van Aerosmith in de platenkast heb staan

Album komt als een stoomtrein over je heen gedonderd. Op een of andere manier hebben de heren uit Boston een bepaalde groove te pakken zoals geen ander kan, die je meezuigt in de aanstekelijke rock songs. Zo ook onder het refrein vanLiving on the edge direct gevolgd door geweldige Flesh. Totdat Crazy begint. De trein is gestopt om vervolgens als stoptrein verder te gaan naar station west. Nou moest je daar toch zijn anders had je de geweldige solo van Amazing gemist.

een megasucces voor deze band en dat zie in de score totaal niet terug.

Oh jawel hoor, want hier is VEEL op gestemd...

Hoge bomen waaien sneller om. En het succes is ook al van 20 jaar geleden, smaken kunnen veranderen wat dat betreft. Op Crazy ( en crying eigenlijk ook vanwege het refrein) na vind ik het nog erg smakelijk.

Het was dan ook geen artistiek succes, maar een commercieel succes.

Ik vond dit leuk toen ik 14 was, met name Living on the Edge. Maar nu is mijn smaak dermate veranderd dat ik hier geen klap meer aan vind.

Aerosmith is een beetje de Nickelback van de hardrock. Het is hip de band af te zeiken Niet dat het per se hier gebeurt, maar toch. Typisch is het gemak waarmee mensen met een 1 of 1,5 strooien. Dat zie je bij genoeg andere bands veel minder. Ik snap dat soort mensen ook niet. Maar dat is een discussie die hier niet echt thuishoort. (En het valt natuurlijk mee, maar een 1 voor Get A Grip??)

Get A Grip is gewoon een dijk van een album. Het drieluik Crying/Crazy/Amazing vind ik niet eens de prijsnummers. Dat zijn voor mij Flesh, Living on The Edge en Fever. Ik vond dit leuk toen ik 19 was en nu nog steeds!

Living on the Edge is echt een kneiter van een song. De rest is tamelijk nietszeggend.

Flesh en Line Up nietszeggend? Dat kan ik me nog voorstellen als je Aerosmith gewoon een waardeloze rotband vindt, wat uiteraard prima mogelijk is. Maar Living on the Edge wijkt echt niet af van de rest. Het spettert niet, heeft een refrein dat zich vaak herhaalt, duurt vrij lang, en heeft een einde dat zich werkelijk als een stervende zwaan 1:20 naar het einde ploetert. Ik chargeer even

Maar goed, ieder zijn smaak! Zoals 't hoort. En iedereen hoort dezelfde muziek anders.

De stuwende riff onder het refrein van living on the edge laat mij niet los, geweldig.
Daarnaast maakt ac/dc al 30 jaar hetzelfde album (alleen het hoesje verandert van kleur) maar wordt meer gerespecteerd. Why's that?
persoonlijk denk ik dat sommige singles nog steeds overplayed zijn en dat daar het hele album onder lijdt.

Ik zet toch ook liever Pump op als deze. Het klinkt allemaal wat te glad opgenomen en Crazy en Cryin' kan ik echt niet meer horen. Sowieso de meeste ballads van Aerosmith met als misselijkmakende dieptepunt I Don't Want to Miss a Thing. Aerosmith is gewoon op zijn lekkerst als ze lekker rocken of een beetje bluesy klinken.

Naast Pump zijn ook albums als Toys in the Attic en Rocks een aanrader.