Fischer-Z - Going Red for a Salad (1990)

Mooie verzamelaar van de eerste 3 Fischer-Z albums, aangevuld met wat solowerk van John Watts. Puntige melodieuze liedjes die in je kop blijven hangen. Je moet van z'n stem houden..... en dat doe ik. Zeker 4** waard.

Als Limb, wax dolls en acrobat er niet hadden opgestaan kreeg deze 5 ***

Ook nog een paar mooie solo nummers van John Wats staan hier op.
Heb hem indertijd live gezien en dat was wel een swingend concert.

Als Red Skies Over Paradise en Cruise Missiles er op hadden gestaan had ik een half punt hoger ingezet. De solo nummers van John Watts vind ik wat minder. Limbo is natuurlijk een lol-nummer en wijkt nogal af van de rest. Uiteindelijk blijft het een goed overzicht van de early years en meest succesvolle periode van Fischer-Z en John Watts.

Ontstaan uit de New-Wave lichting dit Fisher Z . Eind jaren 70 tot halverwege de midden jaren 80 waren ze tamelijk succesvol .
Dit is een mooi overzicht . Lekkere eigenzinnige nummers van kolderiek (Limbo , Pretty Paracetamol, Wax Dolls , Acrobat ) tot tamelijk serieus ( Remember Russia , Berlin )
Fisher Z stond ook bekend om haar sterke singles ( Roomservice , Marlies , The Worker) en misschien wel de mooiste song , So Long .
Muzikaal uitstekend en die lyrische hyperstem van John Watts blijft uniek .

GOING RED FOR A SALAD (1990)

Uitstekende CD compilatie van het vroege uur
die bijna al de beste nummers uit de drie eerste albums bundelt
met de vier bekendste liedjes uit John Watts twee eerste solo-platen.

Mocht ik kunnen kiezen
dan zou ik You'll Never Find Brian Here en Bathroom Scenario
vervangen door Cruise Missiles en Red Skies over Paradise.

Hoedanook ... de ultieme kennismaking.
Bijna gelijk aan vijf CDs in één klap.

Grappige titel, een samenstelling uit alle titels van hun UA-label albums.
Af en toe is het in huize Koekblik tijd om de vinyl-versies te vervangen voor CD's.
Eind jaren 70/begin jaren 80 kocht ik trouw alle albums van Fischer-Z. Later heb ik ook nog even het solo-werk van John Watts gevolgd. daarna ben ik ze een beetje uit het oog/oor verloren. In 1980 zat ik klaar met mijn radio/cassetterecorder toen de VARA rechtstreeks een concert van deze band uitzond.
Ik zag in 1990 op de Belgische t.v. nog een keer een optreden van Fischer-Z op een Marktplein, waarbij ze overtuigend een aantal van hun bekendste klassiekers speelden, aangevuld met een paar nieuwe songs. Van een vriendin heb ik nog weleens een Fischer-Z CD van begin jaren 90 geleend, maar er stonden niet zulke pakkende nummers als So Long, The Worker etc. op.
Ze treden nog steeds op, maar ik weet niet zeker of het John Watts met dezelfde bandleden is.
Watts was natuurlijk de hoofdpersoon in deze band en hij schreef ook alle nummers.
Ik ga niet al mijn LP's van Fischer-Z en John Watts weer als CD's vervangen, want ik vind dat ik met deze prima verzamelaar het beste van deze band wel in huis heb.

Nog maar eens herhalen. Vergeet de volgende titel niet.

Fischer-Z - Destination Paradise (1992)

Meer dan één luisterbeurt waard.

Ik hem hem even in bestelling geplaatst, ben dus nieuwsgierig.

Kom vandaag van de bibliotheek in Leiden waar ze alle cds net hebben weggedaan. Waaronder deze. "Ja meneer we gaan met onze tijd mee, alles gaat steeds meer digitaal." Ik vind het zonde, de cd is er pas net in perspectief van de 5 miljard jaar dat de aarde er is of de 10.000 jaar van de Homo Sapiens. En dat lees ik Stanleys opmerking. Van 3 jaar terug, okee.

De 4 solo nummers van John Watts zijn CD bonustracks.

Deze verzamelaar verscheen dus ook op vinyl met 16 Fischer-Z songs.

Uitstekend overzicht van de eerste 3 albums van Fischer Z, een term uit de statistiek trouwens. O ja, ook nog wat solo materiaal van John Watts die om onbegrijpelijke redenen de band in 1981 ontbond. En jaren later weer de draad oppikte.

Als je dit album goed vindt staat niets het beluisteren van Word Salad, Going Deaf For A Living en Red Skies Over Paradise in de weg. Allemaal prima albums.

Al zal de zang van John Watts niet ieders kopje thee zijn.

Afgelopen woensdag was ik in Tivoli bij het concert van Fischer-Z, waar een ontspannen en gedreven John Watts met zijn band een bevlogen concert gaf. Uitgesproken was hij in de praatjes tussen de liedjes over de oorlogen die momenteel het nieuws halen en over het Nederlandse publiek dat bij een akoestisch deel druk blijft praten (maar met vriendelijke ondertoon).
Complimenteus naar zijn groepsgenoten (die gedurende het concert wel drie maal werden voorgesteld) en grapjes links en rechts (bij Man in Someone Else's Skin wordt het laatste woord in de aankondiging in "trousers"), tot en met het expres voor de tweede maal in de set inzetten van Room Service, om dat met een vrolijk "Ha!" af te kappen en vervolgens een ander nummer in te zetten.
Maar ook serieus: de tourmanager moest de tekst van het nieuwe lied Berta halen, zodat hij dit lied over een vrouw die zich ten koste van haar eigen leven verzette tegen milieumisstanden, kon voordragen. Het nummer is te vinden op Fischer-Z's nét verschenen nieuwe album Triptych, nog niet op MuMe aanwezig en ook nog niet in de reguliere (online) platenzaak.
Vergelijk ik dit Going Red for a Salad met de setlist van Vredenburg, dan werden er elf nummers van deze verzamelaar gespeeld, wat laat zien hoe belangrijk ze zijn voor het Fischer-Z in de decennia die volgden.

Rond 2016 kocht ik Going Red for a Salad omdat ik heimwee kreeg naar de oude nummers van de groep. De jaren erna kocht ik menig album, waaronder de eerste drie op vinyl - die was ik ergens op mijn levensroute kwijtgeraakt.
Zoals met elke verzamelaar zijn er nummers die je mist of juist liever niet had gehoord. Bij mij echter groeide door de tracklist de drang om het werk van Watts verder te verkennen. Op mijn cd-editie staan vier solonummers van Watts en dat maakte nieuwsgierig naar meer: vorig jaar volgde een reis door zijn hele discografie, waarbij het nodige werd aangeschaft.

Niet alleen een heerlijk album om (opnieuw) kennis te maken met het toen kersverse Fischer-Z, dat met de reggae-invloeden hoorbaar uit hetzelfde vat tapte als de tijdgenoten van The Police.
Nee, de tracklist biedt een goed audiobeeld van de oorspronkelijke bezetting, dat met toetsenist Steve Skolnik, bassist David Graham en drummer Steve Liddle een ander geluid had dan de latere incarnaties van de groep. Meer reggae, meer new wave en Watts' zang hoger dan hij tegenwoordig doet.
Going Red for Salad (briljante compilatietitel!) sluit af met het opzwepende Limbo, een charmant buitenbeentje in het oeuvre van de groep. Toen al.

Ja, de gevatte titel van deze compilatie laat er geen misverstand over bestaan: dit is een selectie van nummers van hun eeerste drie albums. Een goede selectie, voeg ik eraan toe. Want dat eerste tripo kocht ik bij verschijnen al op LP, en toen het CD-tijdperk zijn intrede deed, sloeg ik, zoals menig ander muziekliefhebber, aan het 'vervangen': muziek die je op LP had en die je hogelijk waardeerde, moest bij voorkeur ook op (toen nog dure) CD's worden aangeschaft. Dit leek me daar een goed alternatief voor, met als bijvangst - zo realiseerde ik me later - dat ik de oorspronkelijke LP's gewoon hield, want stel je voor dat je heimwee zou krijgen naar een van die nummers die niet op de CD-compilatie stonden. Van streamingdiensten had rond 1990 nog nooit iemand gehoord.

Niet dat het echt hielp, want later, toen CD's voordeliger geprijsd werden (midprice-series van gemiddeld 19,95 gulden), kwamen die drie afzonderlijke albums alsnog op CD in huize Gaucho. Dat maakt deze compilatie wat overbodig in mijn verzameling, maar toch heb ik 'm altijd gehouden. Ten eerste omdat je 'm niet zo vaak meer tegenkomt (al is-ie vast ook niet veel geld waard, maar daar gaat het me sowieso niet om), en ten tweede omdat het toch echt wel een mooie compilatie is.

Ik vermoed dat ik, wanneer mij de opdracht was toevertrouwd om die drie platen samen te vatten op één CD-schijfje, tot ongeveer dezelfde samenstelling zou zijn gekomen. Hooguit vind ik het ontbreken van de titeltrack van Red skies over paradise een opvallende omissie. En daarnaast zou ik dan weer 'nerd' genoeg zijn om er enkele B-kantjes van losse singles aan toe te voegen. Helaas, dáárvoor moet ik dan weer mijn afzonderlijke singletjes raadplegen...

Niettemin verenigt dit schijfje naar mijn idee het beste van de 'vroege' Fischer Z, in combinatie met enkele nummers van de eerste twee soloplaten van John Watts. Die heb ik alleen op LP (en vooral die tweede blijkt op CD lastig te vinden, al staat-ie nog op mijn wensenlijstje), maar die vier solo-nummers op deze CD vind ik toch wel een waardevolle aanvulling. Ze passen goed bij het groepsgeluid van die eerste drie albums en zijn kwalitatief nauwelijks minder.

Hoewel ik de band op basis van die eerste drie platen zeer hoog acht, heb ik me nauwelijks verdiept in het vervolg. Ik heb veel later nog wel eens een enkele CD van Fischer Z op de kop getikt, maar dat album was - hoewel zeker niet slecht - veel meer akoestisch en toch meer Watts-solo. Ik heb het idee dat het groepsgeluid van die eerste drie platen nooit meer echt is teruggekeerd. Ook dát maakt dat deze verzamelaar zich laat beluisteren als een regulier groepsalbum, met een aaneenschakeling van sterke songs.