Anthrax - Sound of White Noise (1993)

Wat mij betreft de beste cd van Athrax; ook de eerste met nieuwe zanger John Bush. Geweldige songs, vette produktie.

Vooral het overheerlijke Pottersfield, alleen dat intro al.

Met gemak de beste Anthrax!
Die nieuwe is ook te gek.

Ik vind we've come for you all (de nieuwste) toch net ietsje beter, een stuk harder. Het niveau op de volgende twee albums was toch stukken lager dan op deze plaat, maar dat maakte die nieuwe echt dubbel en dwars goed. Ik vind het eigenlijk zonde dat ze Bush gedumpt hebben, en terug zijn met Belladonna. Als ze de lijn van wcfya door hadden kunnen zetten, had dat nog prachtige albums op kunnen leveren. Ik vraag me af of ze met de originele line-up nog ooit een nieuw studio-album gaan opnemen, of dat ze alleen blijven teren op oud succes. Anthrax is nog steeds een van mijn favoriete bands, maar zo hoeft het voor mij niet meer. Neem dan een voorbeeld aan andere Thrash Metalbands als Exodus, Overkill, of de Duitse Kreator en Sodom, die geregeld een plaat afleveren, en nu zelfs beter klinken dan in hun hoogtijdagen.

wat een slechte plaat zeg.
Ik ben persoonlijk een groot Anthrax liefhebber maar echt TOT aan deze.
Het Belladonna tijdperk was geweldig voor mij en vanaf Bush is het voor mij persoonlijk helaas over.
Jammer.

Ik heb pas deze cd nog eens een kans gegeven maar ik kan hem echt niet goed vinden.
Hoewel ik qua muziek in bredere zin niet kortzichtig meen te zijn, verwacht ik van mijn metal helden ook gewoon METAL.
EN geen slappe rock met geen strak geluid.
Ik bedoel: vergelijk zo'n cd eens met een vette rampetamper als Keep it in the Family?


Ik geniet nog maar een keer van het mooie gitaar geluid en de fijne thrash nummers van Persistence of Time.

Ik vind dat John Bush-materiaal ook maar half geslaagd. Potter's Field is een heerlijk begin en ook op nummers als 1000 Points Of Hate, Hy Pro Glo en Sodium Penthatol (die ellenlange formule) hoor je dat de band echt nog wel wil rocken zoals op voorganger Persistence Of Time, maar dit klinkt allemaal zo bedacht en aangepast aan de tijdsgeest dat het niet echt geslaagd genoemd kan worden. Een wat flauw product, dus.

3.

Hoewel ik Bush een gave zanger vind, heeft dit mij (op Only na) nooit kunnen boeien.

2,5*

Van dit album onthoud ik vooral "Only" met John Bush in een glansrol. De rest van het album ken ik niet genoeg om een oordeel te vellen.
Het nummer "Only" kon zo op een Armored Saint album hebben gestaan.

Met dit album kreeg Anthrax de status van Metallica en Megadeth. Het won zelfs een Edison (!)

Helaas was dit allemaal niet van lange duur want de opvolger Stomp 442 was ronduit slecht.

Niettemin is dit voor mij de beste Anthrax plaat (op de fout gevolgt door het veel agressievere We've Come For You All)
Want John Bush is een veel betere zanger dan beroepsflapdrol Joey Belladonna.

Ach, een eikel is het zeker, maar hij had een gouden strot die m.i. beter bij de band pastte.

Ik vind dat beide zangers Anthrax een heel eigen gezicht gaven, ieder passend in de tijd waarin ze in de band actief waren. De hoge jaren '80 zang van Joey en de zwaardere, ruwere stem van John. Persoonlijk hou ik ook liever van Johns stem, maar met Joey hadden ze een constanter niveau, veel goede albums in korte tijd, terwijl ze met John er lang over deden voordat er een nieuw album kwam en de tweede en derde plaat waren van bedenkelijke kwaliteit. Daarentegen vind ik Sound of White Noise en We've Come for You All de beste Anthrax-albums.

Wat een gekke Twin Peaks clip trouwens bij Black Lodge. Het nummer is ook helemaal anders.

wel heel mooi overigens!

De cd single van Black Lodge bevat 4 verschillende uitvoeringen en het nummer is geinspireerd door Twin Peaks.

Bedankt, wist ik helemaal niet. Dit is dus wel een officiele video en geen Youtube knutsel werk?

Het nummer is medegecomponeerd door Angelo Badalamenti, en is volgens mij een officiele video.

Met een nieuwe zanger en een nieuwe sound klinkt Anthrax ineens een stuk anders dan voorheen. Vooral de sound is indrukwekkend, neem bijvoorbeeld Only, dat knalt er erg lekker uit. Veel nummers vind ik toch wat te ver opgeblazen, dat is jammer. Het rustpuntje Black Lodge is wel een voltreffer, zo hadden we Anthrax nog niet eerder gehoord.

Zonder twijfel het beste album van Anthrax. Nog steeds, na jaren, blijft het overeind en erg lekker. Ook live, destijds, geweldig. Jammer dat het niet heeft doorgezet op later werk.

Een van de beste Anthrax platen. Zowel songtechnisch, als de lekkere mix. De produktie had van mij wel ietsje rauwer gemogen. Bush was als zanger een schot in de roos en verbleekte zijn voorganger Belladona met zijn rauwere maar ook zeker melodieuze stem.
Bestaan ze eigenlijk nog?
Dit album krijgt van mij 4 sterren.

Elke keer weer als ik het album opzet kom ik er niet van los. Gewoon weer opnieuw draaien als het is afgelopen. Nu ook weer, al weken achtereen en ik mag toch de bescheiden mening hebben dat ..........

het gewoon het beste metalalbum aller tijden is.

Er is en wordt erg veel goeds gemaakt maar dit is het ultieme metalalbum. Alles zit er in en verveeld geen moment. Ieder wil dit album maken/gemaakt hebben. Het is door niemand, zelfs niet door Anthrax zelf, verbeterd. Je gaat bijna geloven dat het nooit verbeterd zal/kan worden.

Mwah, vond het een beetje tegenvallen ( op paar nummers na ). Vond de 1ste platen met die andere zanger tog wel iets beter passen, vind 1000 points of hate wel zeer goed en de andere nummers beginnen goed maar zakken dan beetje in.

Afgelopen weekend dit op vinyl gekocht en John Bush bij Anthtrax, dat klinkt toch ook wel héél erg goed.

Sound Of White Noise was een hele frisse douche na Persistence Of Time. Dat was een goed album, maar je voelde toen dat het een beetje gedaan was met de klassieke Anthrax. Een nieuwe zanger en een nieuw geluid bracht nieuw vuur en nieuw élan. Anthrax was helemaal klaar voor de jaren 90.
Een dappere keuze die volgens mij niet heel erg goed uitpakte qua verkopen. Het album dook al vrij snel in de uitverkoopbakken op.
Zonde, want met Only, Room For One More en This Is Not An Exit staan er heus wel enkele echte Anthraxkrakers op.
Het krachtige van Sound Of White Noise werd niet helemaal lekker gecontinueerd op Stomp 442 en Volume 8 in mijn beleving.

Misschien wel de beste van Anthrax, in mijn bescheiden opinie. John Bush (van Armored Saint)is een geweldige zanger (geen schreeuwer), en de nummers zijn door de bank heen retestrak. Goede produktie. het album is erg lang "out-of-print" geweest, maar is sinds enige tijd weer op vinyl verkrijgbaar.

Grote minpunt, het doffe geluid

Dat gaat erg snel irriteren

Grappig. Vanwege Worship Music keek ik nog even bij wat andere Anthrax albums...

Het eerste album met zanger Jon Bush (ex Armored Saint). Een ijzer (metaal) sterk album deshalve. Het album opend retestrak met het hakkende Potters Field. De twee daaropvolgende nummers zijn ook van (bijna) dezelfde klasse (Only en Room for one more). Na twee wat mindere nummers knalt Invincible weer de speakers uit.
Black Lodge is meer een langzaam en zwaar nummer welke de sfeer van twin Peaks goed benaderd. Vervolgens wordt op C11 H17 N2 O2 S NA en vooral Burst het (hakkende) tempo weer flink opgevoerd. Uitsmijter This Is Not an Exit is een waardige afsluiter van dit metal album.
Overigens moet ik kwijt dat het drumwerk op dit album van grote klasse is.
4 sterren!

Wat een zeurstem heeft die John Bush. Metallica was nooit zo groot geworden als hij toendertijd de zanger was geworden. Daarnaast stonden er erg weinig goede nummers op deze CD.

Nog steeds het beste album van de band, wat mij betreft; tevens het debuut van zanger John Bush, wiens rauwe stemgeluid prima past bij de ruige, opzwepende songs. Het songmateriaal is niet overal even sterk, maar beukende tracks als Only, 1000 Points Of Hate en Burst staan nog steeds als een huis. Meest opvallende song is de semiballad Black Lodge, met een gastrol voor componist Angelo Badalamenti. Zijn aanwezigheid en de titel van de song doen een David Lynch-achtig sfeertje vermoeden, en dat blijkt meer dan waar te zijn.

Naar mijn mening toch 1 van de beste albums van Anthrax. Met name John Bush vond ik een hele verbetering ten opzichte van Belladonna. De eerste 5 nummers pakken je goed in, daarna wordt het wat eentoniger met Black Lodge als een wat vreemde eend in de bijt. Toch blijkt dit een uitstekend nummer te zijn, met name de sfeer. De albums die hierna kwamen vond ik toch minder, met name omdat de songs niet altijd bij het stemgeluid van Bush passen. Ik hoor hem veel liever bij Armored Saint. Sound of White Noise mag er echter zijn, strak gespeeld, een gezonde dosis agressie en goed geschreven songs.

John Bush paste wel bij deze koerswijziging. Maar zelf ben ik wel tevreden dat John weer is ingeruild voor Joe. Zo kan de één weer zijn Armored Saint een doorstart geven en de ander Anthrax weer in het juiste thrashwater brengen. Ik kijk immers al rijkhalzend uit naar de 2016 release. Echter dit album met een toen wat controversiele titel gaat er bij mij ook in als koek.