Anthrax - Sound of White Noise (1993)

Nog steeds het beste album van de band, wat mij betreft; tevens het debuut van zanger John Bush, wiens rauwe stemgeluid prima past bij de ruige, opzwepende songs. Het songmateriaal is niet overal even sterk, maar beukende tracks als Only, 1000 Points Of Hate en Burst staan nog steeds als een huis. Meest opvallende song is de semiballad Black Lodge, met een gastrol voor componist Angelo Badalamenti. Zijn aanwezigheid en de titel van de song doen een David Lynch-achtig sfeertje vermoeden, en dat blijkt meer dan waar te zijn.

Ik ging hier eigenlijk in eerste instantie niet zo positief in, ook al stond Belladonna bij 'State of Euphoria' mij niet aan ik durfde eigenlijk de switch van zanger niet te luisteren aangezien ik bij veel bands mee gemaakt heb dat het dankzij deze switch wat minder deed. Maar, vooral na de lovende woorden van Eddie deed het me wat meer hopen en deze hoop heeft voor geluk gezorgd want Bush doet het helemaal zo slecht nog niet. Hoewel het nu niet helemaal naar 'Anthrax' klinkt, daar mis ik dan toch echt Belladonna voor, vond ik het album goed in een positieve zin.

Toch is het niet mijn favoriete album, er zijn genoeg riffs en solo's waar ik van genoot maar daar blijft het bij. De zang is goed en het drumwerk weer prima, al raakte het me niet zo goed als de vorige albums. Ik ben klaar voor de 'Bush' tijdperk maar Belladonna word ergens toch gemist en zeker om hier een 'Anthrax' kaartje aan te hangen of, daar ken ik de 'Bush' tijd te slecht voor.

Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Persistence of Time
03. Among the Living
04. Fistful of Metal
05. Sound of White Noise
06. State of Euphoria

"This is a Journey into sound"

Zeg dat wel ja. Want Anthrax klinkt hier toch wel eventjes wat anders dan voorheen. Ik lees dat het sample veel gebruikt is/wordt bij de hiphop, ze zullen het voor die tijd waarschijnlijk wel gebruikt hebben om makkelijker bij het publiek mee te liften. Dat zal ook wel een reden zijn voor de nieuwe zanger, die zo wegelopen lijkt uit de gemiddelde grunge/rock band van die tijd. Om dan ook direct met de deur in huis te vallen, Bush is geen betere zanger. Zijn bereik is kleiner en eentoniger dan Belladonna. Toch waardeer ik Bush net wat meer, die is makkelijker aan te horen. En het past prima bij de insteek en stijl van het album. Want dit 6e album is duidelijk een andere stijl voor ze. Eentje die ik ook wel goed kan waarderen, misschien nog wel meer dan hun oudere Thrash werk.

Wel heb ik er een groot kantteken bij, namelijk dat dit niet meer zozeer als Anthrax klinkt. Of dat echt slecht is weet ik (nog) niet, maar het Thrash gevoel is hier wel minder aanwezig dan bij de vorige. Ze klinken regelmatig meer als het stevigere broertje van Pearl Jam dan als een van de Big Four Thrash bands. Maar goed, het levert alsnog zeer vermakelijke muziek op. Een album wat minder sprekend is als de voorganger, maar zich wel makkelijker laat beluisteren. En dat ze hier wat rauwer klinken is ook wel fijn. In die zin mag ik dit album dan ook wel goed hebben. Ondanks dat dit meer als andere bands klinkt dan Anthrax.

De nummers hebben een redelijke vaste lijn en kwaliteit in zich zitten. Dat maakt het lastig om echt favorieten aan te geven. Er zitten ook niet echte uitschieters tussen wat het ook weer wat lastiger maakt. Wel merk ik dat This Is Not an Exit hier erg goed bevalt. En dat Black Lodge mij minder boeit, maar dat is het ook wel zo'n beetje.

Sound of White Noise Is een fijn album geworden in het grungy Thrash hoekje. Niet eentje die overal bovenuit springt, maar wel eentje die erg lekker wegluisterd. Ik ben benieuwd hoe Bush het blijft doen de komende paar albums. Belladonna liet een mooie groei zien, maar ik betwijfel of dat met Bush ook gaat gebeuren. Voor nu in ieder geval een nette tweede plek. Een van hun toppers wat mij betreft.


1. Persistence of Time
2. Sound of White Noise
3. State of Euphoria
4. Spreading the Disease
5. Among the Living
6. Fistful of Metal

Ik merk toch dat ik een Anthrax-marathon moeilijker vind dan ik dacht. Alsof ik er gewoon geen zin in heb en constant mezelf moet dwingen om toch maar een nieuw album te luisteren. In eerste instantie was ik erg enthousiast over Bush en ik ben dat - ten opzichte van Belladonna - nog steeds, maar toch vind ik hem hier ook niet altijd even goed uit de verf komen. Beter geluid, maar soms ook niet gezongen met de juiste kracht.

Met thrash metal heeft het al niet veel meer te maken. Burst voelt nog het meest klassiek aan, maar verder is het vooral een flinke Alice In Chains sound. En over het algemeen bevalt die sound ook prima. Black Lodge bevalt zelfs uitstekend, heerlijk mysterieus nummer. Het eerder genoemde Burst is de tweede grote winnaar, niet alleen omdat dit het meest thrashy en vurige nummer is.

Voor de rest is het een goed album, maar ook niet eentje die ik per se heel snel uit mezelf nog een keer op zal zetten.

Tussenstand:
1. Persistence Of Time
2. Among The Living
3. Spreading The Disease
4. Sound Of White Noise
5. State Of Euphoria
6. Armed And Dangerous
7. Fistful Of Metal