Avril Lavigne - Let Go (2002)

Ik vind de muziek van Avril erg prettig om naar te luisteren, maar met wat je daar zegt kan ik het niet anders dan eens zijn!

Toen teh uit kwam was ik echt helemaal leip van Complicated. Nog steeds overvalt het jeugdsentiment me als ik het hoor, maar het is natuurlijk niet zo heel goed.

Ik heb precies hetzelfde als Kramer, nummers van dit album vond ik erg goed.
Ik volg haar nog steeds wel, al is het de laatste tijd niet meer zo goed allemaal.
Ze is groot geworden he

Waarom ik haar vergeleek met Whitney?vHmm, omdat ik gewoon een voorbeeld moest hebben van iemand die helemaal kapot is gegaan door Hollywood, goh, raar dat ik dan bij dat skelet uitkom he?
Ik ben ook nog maar een tiener dus verstand van "écht" "goede" muziek zal ik vást niet hebben, jullie wel en wie ben ik om dat te ontkennen! Maar wat ik bij Avril heb, is dat die teksten die zij schrijft vaak slaan op dingen die ik ook mee maak dus dat raakt mij in ieder geval wel. Vind haar ook gewoon een artiest die haar mannetje staat en live hardstikke goed klinkt. Dit maakt haar tot mijn favoriet.

Nu het mij eindelijk lukt om het 'gemaakte' imago van toen los te koppelen van de muziek, moet ik zeggen dat dit na 10 jaar toch wel een lekkere plaat blijft. Nummers zoals Anything But Ordinary, Naked,Things I'll Never Say en Mobile krijgen iedere zomer toch weer een paar draaibeurten

Toch een serieus ondergewaardeerd pop-rock album dit. Er staan een paar heel sterke nummers op (I'm with you, Complicated, Losing grip,...).
Ik blijf het vreemd vinden dat dit op 3,07 sterren strandt...

"Let Go" laat de belevingswereld van een Canadees tienermeisje horen. Avril Lavigne zingt al haar dagelijkse zorgen, beslommeringen, mijmeringen en belevenissen van zich af. Het geheel is gestoken in een aanstekelijk pop/rock jasje. Het blijft allemaal wel heel erg netjes en tussen de lijntjes. Nergens verrassend en dus uitermate voorspelbaar. Lavigne lift duidelijk mee op het succes van een Alanis Morissette. Na al die jaren blijft er uiteindelijk een sympathiek plaatje over, maar ook niet meer dan dat.

Afschuwelijk. K3 is niet ver weg. Avril kan misschien de volgende blonde worden.

Oké, dat was misschien wat overdreven, maar ik heb heel veel moeite om haar serieus te nemen en betwijfel of ze dat probleem zelf ook niet heeft.

K3 is toch wel van een hele andere orde dan Avril Lavigne hoor.

Pas bij het volgende album begon het echt de buitengewoon smakelijke dame te worden die we vandaag de dag kennen.

Sindsdien ben ik altijd best een groot fan geweest.

Alleen niet zo van de muziek.

Lekker poprock-album van deze Canadese, die hier in feite de voorloper is van een geheel eigen genre, door haar zelf en haar producers gecreerd.
Van dit soort muziek wordt aan de overkant van de oceaan nog iedere paar maanden een nieuw al dan niet Disney-sterretje gelanceerd. Ik zal ze niet allemaal gaan noemen, maar Avril is misschien wel zomaar de eerste en de beste daarvan.
Ook horen wij op dit album de eerste voortekenen van de zo verfoeide autotune, maar dat terzijde.

Los van dit alles staan op dit album wel een aantal toch wel zeer aanstekelijke en meezingbare deuntjes, waarvan vooral Sk8er Boy (onbenullige tekst of niet) een van mijn all-time guilty pleasures is en waarvan ik steevast goede zin krijg.
I'm With You is daarnaast gewoon een erg mooie ballad en Tomorrow en Anything But Ordinary zijn ook mooie nummers. Ook de hit Complicated mag ik nog steeds graag horen.
De rest luistert ook gewoon lekker weg en zing je zo mee.
Producersplaat, kindsterretje, het zal me allemaal worst wezen.
Als ik er goeie zin van krijg vind ik het prima.
En mijn dochter is ook fan

Omdat Avril een ster is, is het wel zo eerlijk om deze recensie ook aan de hand van het sterrensysteem te houden. Gelukkig heb ik zojuist een waterdichte methode ontworpen om dit een objectieve manier te doen: voor elk aspect aan het album dat ik tof vind een halfje erbij en aan het eind maken we de balans op. Let Go: here we go.

- De nummers op Let Go zijn instant meezingbaar, zelfs na ze jaren niet meer gehoord te hebben, maar de jeukfactor is nog altijd niet aanwezig. ½✰✰✰✰
- I'm With You is een topnummer om de frustratie van me af te gooien als het leven even niet zo jofel loopt en ik even de behoefte heb aan iets emo's doch nogal erg luchtigs. ★✰✰✰✰
- Ik had vroeger een behoorlijke crush op Avril. Of eigenlijk: iedereen in mijn klas had een behoorlijke crush op Avril. Al was het maar op tegengewicht te bieden voor de hysterie van alle meisjes die van de ene vage acteur naar de andere Idolszanger hopten en daarvan foto's uitknipten enkel om daar IIIIIEEEEEKKKK naar te kunnen roepen. ★½✰✰✰
- Het maakt niet uit in wel gezelschap ik verkeer, zodra ik Sk8er Boi opzet krijg ik allemaal vrolijke in nostalgie gedrenkte reacties van mensen die zeggen hoe tof ze deze wel niet vonden en dat het één van de kjoelste nummers op Singstar was. ★★✰✰✰
- Sk8er Boi is sowieso awesome. ★★½✰✰
- Mijn twee favoriete artiesten van dit moment hebben beiden gemeen dat ze als kind door Let Go geïnspireerd zijn om de gitaar op te pikken en liedjes te gaan schrijven, waardoor Avril indirect mijn muzieklandschap heeft verrijkt als geen ander. ★★★✰✰
- Heb ik eigenlijk geen reden voor maar 3 sterren vind ik nog te weinig voor deze perfecte dosis jeugdsentiment. WHAT MOOOORE CAN I SAAAAAY???? ★★★½✰

Dus voila, 3,5 ster.

Zojuist besteld x

Inderdaad geen spelt tussen te krijgen, maar of ik er haver van eten zou?…

Wel ben ik nu dus nieuwsgierig naar wie die artiesten zijn. Destijds vond ik dit ook uitstekend te pruimen -en toen zojuist Complicated voorbij dreef, werd ik daar wel vrolijk van. Al is het besef dat dit album alweer bijna twintig jaar oud is, stiekem ook wel confronterend.
Zelf heb ik niet door Sk8ter Boi de gitaar ter hand genomen (dat had ik reeds een aantal jaar eerder gedaan, geïnspireerd door Brian May en vermoedelijk wellicht Travor Rabin.), maar vond ook dat destijds een prettig liedje. Net even wat anders dan hoe de doorsnede van de top 40 en verwanten klonken en wat de meeste van mijn klasgenoten luisterden. Al had ik Muse destijds ook al in het vizier, die "natuurlijk" net weer een tandje spannender waren.

Enfin, ik geloof dat ik het album maar weer 'es in zijn (haar?) geheel zal beluisteren.

'I'm With You' tho.

Lol, bijna drie jaar verder zou ik zo weer dezelfde recensie kunnen neerpennen. Ben als ik mijn huidige artiestentoptien mag geloven zelfs daarin consequent gebleven (gaat over Jerry en Charlotte dus), al hebben die doordat ik ook persoonlijk contact met hen heb/had inmiddels ook een nostalgiebonus vergaard. Nostalgie, sowieso een woord dat op deze pagina op zijn plek is. Ik kan de tranen van alle onzekere gen-y-pubers bekant door mijn laptopscherm heen proeven, als ik de moeite zou doen om mijn scherm te likken dan.

Oh, en J en C zijn er trouwens ook mede verantwoordelijk voor het feit dat ik zelf inmiddels ook de gitaar heb opgepikt, dus zo wordt de Avrilsaga toch weer een beetje voort gezet. Ik durf net niet zo ver te gaan om haar tengevolge met een achtste halve ster te belonen, maar sowieso bedankt Bosdavid voor het weer even terug onder de aandacht brengen van deze fijne plaat. Meteen weer even opgezet en ik ga as we writez weer errug hard op Mobile.

Morgen maar eens wat akkoordjes opsnorren:)

Goedemorgen 123poetertjes!

Zojuist heb ik dus inderdaad het album maar eens opgezet -ik luister nu naar het laatste nummer-, maar ik moet zeggen dat het geheel me toch wat tegenvalt. De singles blijven leuk, op zichzelf en uit nostalgie. De rest klínkt niet verkeerd, maar blijft toch erg aan de toegestane kant van de weg rijden, met wat zouteloze nummers als resultaat. Ik zou niet eens kunnen zeggen wat een (relatief) hoogte- of dieptepunt is; er is eenvoudigweg niets van blijven hangen.
Dat gezegd hebbende, ben ik inmiddels wel meteen doorgestoomd naar Under My Skin. Ik weet dat mijn zusje, die een groter fan was, in ieder geval die twee albums bezat, maar van Lavigne's tweede zou ik niet eens kunnen zeggen of ik het ooit zijn geheel heb gehoord. Tevens kan ik geen enkele titel eruit lichten waarvan ik weet dat het een single was (al gaat er bij de titel Slipped Away zachtjes een belletje rinkelen).

Afijn, ik heb zo'n voorgevoel dat ik nummers niet volledig zal uitluisteren, al is dat een opmerking die wellicht beter bij het betreffende album geplaatst zou kunnen staan.

Op de één of andere manier ben ik altijd geïnteresseerd in Avril haar albums, maar ze zijn nooit top. Altijd wel een paar leuke nummers, maar nooit van A tot Z geweldig. 3*

Losing Grip (3:54) --- 3,0
Complicated (4:05) --- 4,0
Sk8er Boi (3:24) --- 4,0
I'm with You (3:43) --- 3,5
Mobile (3:32) --- 3,0
Unwanted (3:41) --- 2,5
Tomorrow (3:48) --- 3,0
Anything But Ordinary (4:12) --- 3,5
Things I'll Never Say (3:44) --- 3,5
My World (3:27) --- 3,0
Nobody's Fool (3:57) --- 2,5
Too Much to Ask (3:46) --- 2,5
Naked (3:30) --- 2,5

Een half jaar later doe ik er toch een halfje bij. Ik ben Complicated meer gaan waarderen. De rest is eigenlijk teveel op elkaar lijdend. Het mist gewoon spanning en herkenbaarheid. 3,5*

Een goede plaat. Een zeer goed begin van een hobbelig repertoire.