The Tea Party - Seven Circles (2004)

Laatste album van deze canadeze rockband, maar het eerste dat ik heb beluisterd. Best aangenaam, over de hele linie genomen, al staan er ook wel een paar saaie songs op. Met name de songs met een meer poppy insteek gaan snel irriteren, vooral door de vervelende zanglijnen. Het grootste deel van het songmateriaal is gelukkig wel oké en ligt, mede door de lekker volle productie van Bob Rock, goed in het gehoor.

Na 2 geweldige albums was ik natuurlijk onwijs nieuwsgierig en hongerig naar Seven Circles. Maar na 1 luisterbeurt wist ik al dat het m niet ging worden. Althans geen wereldplaat maar een redelijk gedegen werk. En das uiteindelijk teleurstellend. 5 nummers steken net bovengemiddeld uit maar eigenlijk klinkt alles veel meer 1 dimensionaler, geen karakteristieke oosterse klanken, geen heerlijk kletterende percussie, geen diepere lagen en Jeff zingt ook niet zo intens zoals ik gewend ben..... Is de passie er misschien uit? Is de productie hier debet aan?.... Wie zal het zeggen? Het beste nummer is Stargazer wat zich nog kan onttrekken aan mijn kritieken. De andere 4 betere nummers zijn Oceans, Luxuria, Wishing You Could Stay en Seven Circles. Het laatstgenoemde valt ook op door de zeldzame gitaarsolo die Jeff Martin ten gehore brengt, niet hoogdravend maar wel lekker.
Of dit album er schuldig aan is dat Jeff Martin plotsklaps aankondigde een solo carrière te starten zal altijd wel in nevelen gehuld blijven...... Na 7 jaren komen ze dan toch weer bij elkaar en is alles vergeven en vergeten. Jaartje later komen ze met een mooi Live document: Live From Australia, The Reformation Tour 2012 met daarin de gevleugelde woorden: "We are the Tea Party and we are back for good!"