The Lotus Eaters - No Sense of Sin (1984)

Vandaag weer eens in een 'terugblik-op-de-jeugdjaren-bui'. Hoe dat zo gekomen is zal ik eenieder verder besparen (een telefoontje van bijna een uur was de directe aanleiding ).
Hoe dan ook is het soms gewoon lekker om weer eens wat oude meuk terug te horen. De vraag is dan of die oude meuk nog steeds wel boeiend is anno nu.
The Lotus Eaters is een redelijk onbekend bandje gebleven die naar mijn weten niet veel verder gekomen zijn dan het scoren van een hit (The First Pictures of You). Ik weet wel dat ze in de new romantic-categorie werden geplaatst, maar dat werd je als bandje al snel in die tijd als je wat afwijkende kleding en dito haardracht had. Buiten dat hitje kon ik me ook niet veel meer herinneren van de rest van dit album dat ik in die tijd wel kende (zal het vast van iemand op een cassettebandje overgenomen hebben).
Nu dus weer eens opgedoken en ik werd aangenaam verrast door de frisheid van het album. Alsof de lente weer opnieuw begon, ik het vers gemaaide gras kon ruiken, het eerste lentezonnetje zag doorbreken, de eerste lammeren vrolijk in de wei zag dartelen.
Wat een lekkere, melancholische liedjes staan er toch op dit album zeg! Doet me een beetje denken aan de klasse van Lloyd Cole. De grootst verantwoordelijke hiervoor is zanger Peter Coyle, maar ook die new-wave gitaarloopjes en bijbehorende synths doen hun werk goed. Normaal gesproken zou je zeggen dat dat nu dan wel een beetje oudbakken zou kunnen klinken, maar door de sterke composities is dit dus eens niet het geval. Ik heb het niet voor niets over een fris lente-gevoel.
Ik zie vaker op deze site dat tijdgenoten van The Lotus Eaters tijdelijk extra in de belangstelling komen te staan. Wat mij betreft gaat het lente-zonnetje dat ik zie bij het beluisteren van dit album een flinke zomerzon worden en halen we dit album eens flink naar voren.
Mijn zegen krijgen ze alvast bij deze!

Ik heb de door het label Cherry Red recent uitgebrachte reïssue binnen en moet bekennen dat dit volkomen nieuw voor mij is. Ook de genoemde singles doen in het geheel geen belletje rinkelen. Bovendien hebben Jeremy Kelly en Gerard Quinn deel uitgemaakt van The Wild Swans, waarvan ik wel 2 albums heb. Ik had deze jongens dus beter moeten volgen, want dit album staat vol met tintelfrisse en melodieuze popsongs. Nergens verrassend of vernieuwend, maar wel gewoon erg goed in zijn soort en een zanger die bijzonder prettig in het gehoor ligt. Een referentie als de door aEro genoemde Lloyd Cole is begrijpelijk, maar ook Aztec Camera en Orange Juice schieten mij te binnen. Het doet er verder niet toe, want dit plaatje kan met gemak op eigen benen staan. Helaas is de tracklist niet zo uitputtend als de door Freddze genoemde Philippines-only release, maar met 20 nummers (12 regulier plus 8 bonus) in ruim 75 minuten valt er niettemin genoeg te genieten. Mijn favorieten zijn German Girl, Out On Your Own, The First Picture Of You en Start Of The Search. Voor de volledigheid: de nummers 13, 14, 19, 20 en 23 ontbreken. Dat is een beetje jammer, want The First Picture Of You en It Hurts (wel in 12" aanwezig) smaken naar meer. Wel aanwezig is het eerder door Freddze genoemde Too Young dat als nummer 6 in de reguliere tracklist is opgenomen, maar die op deze pagina dan weer ontbreekt. 3,5*

Vond dit altijd een beetje Tears For Fears-lite, wel aardig en melodisch, maar op het einde ook wel een beetje saai. Desalniettemin een aardige plaat.

Ik herinner me dat in de platenwinkels de hoes meestal omgedraaid stond, maar als je die andere kant dan eens hier bekijkt begrijp ik wel waarom de moderator voor bovenstaande hoeskant heeft gekozen .

Ik heb hier de Duitse versie van (ook met omgewisselde hoes, maar met You Don't Need Someone New i.p.v. Too Young).

Staan een aantal fraaie gitaarpartijen op (The First Picture Of You, When You Look At Boys, Out On Your Own), alleen vallen sommige refreinen wat tegen (Can You Keep A Secret, Alone Of All Her Sex, You Fill Me With Need).

Hier een knap staaltje gitaartechniek (akoestische repetitie van The First Picture Of You).

Favoriete nummers: You Don't Need Someone New, When You Look At Boys, Start Of The Search en The First Picture Of You.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Lotus Eaters - No Sense Of Sin (1984) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Lotus Eaters - No Sense Of Sin (1984)
No Sense Of Sin van de Britse band The Lotus Eaters flopte in 1984 volledig, maar het uitstekende album met uiterst melodieuze en fraai melancholische jaren 80 pop had een veel beter lot verdiend

No Sense Of Sin van The Lotus Eaters uit Liverpool is een van mijn favoriete albums uit de jaren 80, maar het is helaas een album dat destijds nauwelijks werd opgemerkt. Dat is best bijzonder, want het debuutalbum van de Britse band had eigenlijk alles dat nodig was om in de jaren 80 uit te groeien tot een succesvol album. De typische jaren 80 mix van gitaren en keyboards, de wat dromerige zang, de volle productie en vooral de bitterzoete songs met flink wat melancholie waren goud in de handen van een aantal andere bands uit het decennium, maar No Sense Of Sin deed helemaal niets. Ik heb er destijds eindeloos naar geluisterd, maar ook veertig jaar later heb ik nog wel wat met deze Britse eendagsvliegen.

De maker van het Britse muziektijdschrift Uncut bracht onlangs een drietal speciale edities uit met de beste albums van de jaren 60, 70 en 80. Met name het doorbladeren van de editie met de beste albums van de jaren 80 was een feest van herkenning met al die albums die ik destijds met mijn zuurverdiende geld in huis haalde en koesterde. Het zijn albums waar ik in een beperkt aantal gevallen nog met enige regelmaat naar luister, maar er zitten ook flink wat albums tussen die inmiddels in de categorie jeugdliefdes en jeugdzonden passen of die ik helemaal ben vergeten.

Er ontbreekt in de genoemde lijst en ook in alle andere lijsten met de beste albums van de jaren 80 overigens ook een album dat ik zelf reken tot de beste albums van de jaren 80 of in ieder geval tot de jaren 80 albums die me het meest dierbaar zijn. Het gaat om No Sense Of Sin van de Britse band The Lotus Eaters. De band uit Liverpool werd, mede dankzij de hippe kapsels van de leden van de band, geschaard onder de New Romantics beweging, waar destijds wel meer bands ten onrechte toe werden gerekend. Ik weet niet meer hoe ik destijds op het spoor kwam van het debuutalbum van The Lotus Eaters, maar ik was onmiddellijk verliefd op het album.

Het is volgens informatie op het Internet een album dat in Europa compleet flopte en alleen succesvol was in Japan en de Filippijnen. Volgens diezelfde informatie zou de originele versie van het album op vinyl inmiddels voor enorme bedragen over de toonbank gaan. Ik rekende mezelf even rijk, maar na een bezoekje aan Discogs weet ik dat ik in financieel opzicht zeker geen goud in handen heb. In muzikaal opzicht heb ik dat wel, want ik vind No Sense Of Sin nog altijd een bijzonder aangenaam album, dat makkelijk allerlei mooie herinneringen uit de jaren 80 naar boven haalt.

Het in 1984 verschenen debuutalbum van The Lotus is een typisch jaren 80 albums, dat niet heel ver is verwijderd van de albums van onder andere The Dream Academy, The Pale Fountains, The Blue Nile, Lloyd Cole & The Commotions en China Crisis, om maar eens wat namen te noemen. De band uit Liverpool maakt op No Sense Of Sin uiterst melodieuze muziek die smaakvol is ingekleurd met zowel gitaren als keyboards en hier en daar een orkestraal randje. Het klinkt wat gepolijst, maar alles klinkt ook even mooi met hier en daar een aangenaam riedeltje janglepop.

The Lotus Eaters hoorden misschien niet echt bij de New Romantics beweging, maar ik hoor wel wat van deze beweging terug in de warmbloedige klanken en de dromerige zang op No Sense Of Sin, die het goed doet in de lentezon. Het debuutalbum van The Lotus Eaters is op hetzelfde moment een album dat overloopt van melancholie en strooit met bitterzoete teksten. Ik heb er in de jaren 80 zo vaak naar geluisterd dat ik het hele album nog noot voor noot ken en hoewel de muziek van de Britse band veertig jaar later misschien wel ietwat gedateerd klinkt, heeft No Sense Of Sin de tand des tijds wat mij betreft veel beter doorstaan dan veel andere bands uit het decennium.

Vooral de aanstekelijke maar ook knappe songs op No Sense Of Sin sprongen er voor mij destijds uit, maar ook de fraaie orkestraties, het uitstekende gitaarwerk en de mooie stemmen op het album doen het ook veertig jaar na de release van het album nog altijd prima. Het is voor mij nog altijd lastig te begrijpen dat het album destijds niet veel deed, want No Sense Of Sin had ook zomaar een van de kroonjuwelen van de jaren 80 pop kunnen zijn. The Lotus Eaters probeerde het twee decennia later nog eens, maar het niveau van hun debuutalbum zouden ze nooit meer benaderen. Erwin Zijleman