Van Halen - Right Here, Right Now (1993)

"Live: Right Here, Right Now" is een liveregistratie van Van Halen's "For Unlawful Carnal Knowledge" Tour in het begin van de jaren 90. Logischerwijs komen er dan ook veel nummers van het gelijknamige album voorbij. Voor mij totaal geen bezwaar, want dat is mijn favoriete album uit de Sammy Hagar era. De nummers van "For Unlawful Carnal Knowledge" worden afgewisseld met werk van "5150", "OU812", wat Sammy Hagar solonummers en wat verdwaalde David Lee Roth songs. Alhoewel verdwaald: voor Sammy begrippen best veel, want er komen gewoon vier classic Van Halen songs voorbij: "Ain't Talkin' 'Bout Love", "Panama", "You Really Got Me" en "Jump". Er wordt zowaar een cover van The Who gespeeld. Deze bonte lijst van liedjes wordt door Van Halen bijzonder gedreven en fantastisch gespeeld. De band klinkt strak en speelt de sterren van de hemel. Het basgeluid van Michael Anthony zit prominent in de mix en hij zorgt met zijn pompende bas voor een groovende ritmesectie samen met drummer Alex Van Halen. Sammy Hagar is een ontzettend goede zanger en dat hoor je overduidelijk op "Live: Right Here, Right Now". En dan Eddie Van Halen: hij steekt in supervorm en de licks en riffs vliegen je om de oren en dan natuurlijk die onnavolgbare solo's. "Spanked" klinkt live nog dreigender op die donkerblauwe Ernie Ball Musicman doubleneck. Ook de balladachtige nummers klinken live wat rauwer door het prominentere gitaargeluid van Eddie vergeleken met de studioversies. "Finish What Ya Started" is funky en heerlijk tongue-in-cheek. De interactie tussen de bandleden is bijzonder sterk op "You Really Got Me/Cabo Wabo". De meningen over het geluid op deze plaat zijn nogal verdeeld, maar persoonlijk vind ik het heel fraai klinken. Alle instrumenten goed in de mix en kristalhelder. Niets mis mee wat mij betreft. "Live: Right Here, Right Now" is gewoon een prima liveregistratie van een band op de top van hun kunnen. Helaas liep het na het volgende studioalbum "Balance" niet goed af in deze samenstelling. Deze liveplaat blijft een mooie herinnering aan hoe goed deze gasten muzikaal gezien wel niet waren.

Heerlijke liveplaat! Ook al is er achteraf aan gesleuteld, ik kan erg genieten van deze registratie en de band klinkt hier erg bevlogen.

F.U.C.K. was het eerste album dat ik van de band in huis haalde en daarna kwam deze registratie in mijn toen nog bescheiden CD-collectie. Ik heb dit album indertijd zoveel gedraaid dat ik nu, nadat de cd vele jaren stof ving, nog alle details in deze uitvoeringen herinner. En zoals Hagar het werk van Roth vertolkt... erg sterk!

De bas- en drumsolo op de eerste CD hadden achterwege mogen blijven, maar horen anderzijds wel bij een tijdsdocument als dit. Gelukkig zit er een skip-knop op de CD-speler .

Bij verschijning van Live: Right Here, Right Now had ik in eerste instantie niet in de gaten dat dit een livealbum was. Niet meteen een hoesfoto die je daarmee associeert, maar wel een juweeltje! Op Reddit vond ik de exacte locatie: 462 Baldwin Drive, Smyrna, DE 19977, Florida.
Een kleine "shock" volgde twintig jaar later, toen bleek hoeveel er achteraf aan de originele opnamen is gesleuteld door producers Eddie Van Halen en Andy Johns, waardoor Sammy Hagar opnieuw zijn partijen moest inzingen. En dat niet eens omdat de oorspronkelijke vocalen beneden niveau waren, maar omdat snelheid en daarmee toonhoogte door het tweetal werden veranderd, waardoor de zangpartijen niet meer synchroon dan wel zuiver klonken. Bekend geworden bij verschijning van Sammy Hagars bio Red: My Uncensored Life in Rock (2012).
Ter relativering: nabewerking achteraf geldt voor de meeste (alle?) liveplaten en al zijn de ingrepen hier wel heel drastisch geweest, het laat onverlet dat dit een sterk overzicht bevat van waar de groep in 1992 stond.

Right Here, Right Now is niet bedoeld als een best-of en toch spettert de kwaliteit ervan af. Fans van David Lee Roth kunnen wellicht klagen dat er te weinig werk uit zijn tijd op staat: slechts vier nummers. Tegelijkertijd klagen fans van een vorige zanger vaak over hoe de nieuwe het oude werk zingt.
Dit soort verhalen kom je al decennialang tegen bij bijvoorbeeld de overgang binnen Deep Purple van Ian Gillan naar David Coverdale, of binnen Black Sabbath van Ozzy Osbourne naar Ronnie James Dio. Of bij één van de andere zangers van deze en vele andere groepen (Toppers uitgezonderd ). Hagar slaat zich met verve door het weinige oude werk heen, zoals liverecensies uit die tijd bevestigen.
Wat ik niet wist, is dat keyboardtechnicus Alan Fitzgerald in de coulissen hier en daar een toetsenpartij meespeelde. Hij was in 1974 bassist op de tweede Montrose, met als zanger... Sammy Hagar!

Verder ligt er veel nadruk op hun destijds laatstverschenen album For Unknown Carnal Knowledge (wel gedurfd met hun catalogus, zoveel nieuw werk), tweemaal werk van Hagar solo, te weten One Way to Rock en het in akoestisch jasje gestoken Give to Live, plus covers van The Kinks, tevens-VH-klassieker You Really Got Me en The Who (Won't Get Fooled Again).
Onverwacht pareltje is dat in de bassolo van Michael Anthony Ultra Bass (fraai samenspel met drummer Alex Van Halen) een stukje Sunday Afternoon in the Park van het album Fair Warning is verwerkt. Eén van mijn favorieten van de groep, anders dan hun gangbare stijl.

In 2011 noteerde Metalhead99: ..."ik heb nooit zo begrepen waarom van de vele soortgelijke bands juist Van Halen zo bekend is geworden." Het antwoord hoor je op de uitgesponnen versie van het instrumentale 316, waarin ook Eruption is verwerkt: in 1978 sloeg het revolutionaire spel van Eddie Van Halen in als een bom, in combinatie met de sterke composities met als bonus de livecapaciteiten van Roth. In 1992 hoorde je bovendien hoe groot zijn invloed op andere gitaristen is geweest, denk aan de shredders die vanaf de jaren '80 kwamen.

Wie Van Halen puurder wil dan op Right Here, Right Now, kan dit concert uit 1989 bekijken en vooral beluisteren. Maar ik ben dik tevreden met deze dubbelaar die via koptelefoon goed klinkt, al hadden de drums harder gemogen. Mooi is dat zelfs de afzonderlijke baspartijen goed zijn te onderscheiden.
Tenslotte een vraagje voor OzzyLoud: je schrijft dat je indertijd vijf sterren zou hebben gegeven, maar op dit moment hangt er geen waardering van je aan dit album. Ben benieuwd hoe hoog je tegenwoordig uitkomt!