The Knife - Deep Cuts (2003)

Jammer dat dit album maar moeizaam op gang komt. Ik vind de tweede helft van de plaat (zo'n beetje vanaf You Take My Breath Away) namelijk veel sterker. De rest is aardig, maar meer niet. Al met al kom ik tot dezelfde slotsom als bij Silent Shout, die ik al kende. Vier sterren namelijk

Cool album. weer heel anders dan Silent Shout.
Vooral Pass This On/Heartbeats/Is this medicine/Handy-man/Listen Now/Got to let you /erg okee.
en bovenal (wat ik al ergens ander schreef: de Dahlback&Dahlback versie van Pass This on!)

Prachtig, gedurfd experimenteel album! Ondertss heeft The Knife al bewezen dat dit een geslaagd experiment was. Dit is 'de' muziek van de toekomst. "Silent Shou", hun nieuw album, vind ik zelfs nog een tikkeltje beter!

Heartbeats is wel erg leuk in deze versie, zag hem net op 3 voor 12 tv.

ik denk dat je black bedoelt...

Kun jij lezen?

Niet slecht. Ik heb 'm nog maar net, dus ik moet er nog wat aan wennen.

Ik geef (voorlopig) 3*

Toch wel geinige muziek. Aanstekelijke melodietjes, simpel te herkauwen. Niets-aan-de-hand muziek, niet te moeilijk, niet teveel saus en peper, precies genoeg ook, zo'n portie The Knife. Langer moet het ook niet duren, want na een minuut of 48 krijg ik toch wel hoofdpijn.

Ik zag op 3VOOR12 de live versie van Heartbeats, en dat maakte een enorm grote indruk op me. (Ik geloof dat ze die top 5 lijst trouwens een tijd lang vrijwel iedere ochtend hebben uitgezonden, maar dat terzijde.) De daaropvolgende avond direct het nummer van iTunes gehaald. Viel toch wel tegen, meteen weer verwijderd. Ik blijf bij de magie van die live versie hangen; in studiovorm weet het me een stuk minder te interesseren

Lekker album. Bijzondere muziek als ik eerlijk ben, maar wel heel erg fijne muziek. 3,5*

Bijzonder album, heel poppy maar met een twist. Neem een nummer als Listen Now, beetje foute techno/eurodance beat maar als je goed luisterd een prachtig nummer. Zo hebben ze ook Heartbeats omgetoverd tot een prachtig nummer in hun live show.

Het is goed dat The Knife dit poppy-format losliet en Silent Shout ging maken, want dat is toch hun absolute meesterwerk. 4.5* voor deze.

Mijn eerste kennismaking met The Knife, kreeg kippenvel van de nummers Pass This On en Heartbeats en nu een jaar na dato af en toe nog steeds

Ik kan me maar heel moeilijk voorstellen dat mensen Heartbeats geen goed nummer vinden. Ronduit geniaal. Heb dit album na een hele lange tijd (wat zal het zijn, anderhalf jaar), weer eens opgeduikeld en de pracht van Heartbeats is nog altijd ongeevenaard. Zie nu ook dat ik helemaal nog geen stem heb uitgebracht. Deep Cuts is minstens net zo sterk als Silent Shout, ik zal laatstgenoemde nog eens grondig moeten beluisteren om echt te bepalen welke ik beter vind. Eerst het debuut die ik al die jaren over het hoofd heb gezien.

Ohja, 4* voor Deep Cuts, net als Silent Shout.

Heartbeats. Wat een prachtige plaat is dat . Snel heel Deep Cuts checken, zodra ik uitgeluisterd ben met Silent Shout (als dat ooit gebeurd)

Opnieuw lekker plaatje van The Knife maar bij lange na niet zo goed als Silent Shout, waar ze inderdaad toch een goede kant zijn opgegaan door het minder poppy te maken. Deep Cuts begint al gelijk met het hoogtepunt genaamd Heartbeats, wat toch jammer is aangezien dat het enige nummer was dat ik al kende, en dus had ik het beste al gehoord. Verder zijn Pass This On en You Take My Breath Away ook schiterende tracks.

Helaas staan er ook een paar minpuntjes op, zoals Listen Now en Is It Medicine (die laatste valt nog wel mee, maar vooral die eerste). Ook is het goed dat ze Hangin' Out zo kort hebben gelaten, want het is wel grappig om 1 keer te horen, maar daar blijft het ook bij. Verder heb je bij een aantal track wat irriterende dingen, zoals het valse geschreeuw op de achtergrond bij Rock Classics (ook al past het er wel bij, maar je wordt er uiteindelijk wel gek van).

Dit is duidelijk geen Silent Shout, wat ook een rede is om geen 5 te geven die ik wil aan Silent Shout heb gegeven. Simpelweg omdat het iets te poppy is voor mijn smaak. Verder zorgen die minpuntjes er ook voor dat ik geen 4,5 kan geven, wat jammer is aangezien er 3 overweldigende tracks op staan.

4 sterren dus!

Rock Classics is natuurlijk bewust een beetje irritant. Ik vind het zelf een van de leukste nummers.

Klopt. Maar als een nummer bewust irritant is ga ik het niet liever luisteren dan een nummer dat gewoon irritant is.

Maar goed. Heel vaak heb ik hem niet gehoord. Dus misschien zie ik er ooit nog wel iets geniaals in of zo Had ik bij Silent Shout ook met genoeg nummers.

Tja, vanmiddag dus weer even door een hoofdtelefoon gehoord, en het beviel me alweer een stuk beter. Zelfs It Is Medicine, welke ik eerst vreselijk vond, gaat er nu in als koek. Toch mis ik dat stukje magie dat Silent Shout wel heeft, maar aangezien Silent Shout van mij 6 sterren zou krijgen als dat mogelijk was, geef ik deze ook gewoon de volle mep. 5*

Maar 9 euro bij Plato, voor de liefhebbers

Dat is dan ook de reden waarom ik dit album helemaal niet boeiend vind. Het spannende, het dreigende en mysterieuze van Silent Shout ontbreekt hier en in de plaats hiervan krijg je een soort samenraapsel van nummers die helemaal niet bij elkaar lijken te horen.

2*

Silent Shout kwam NA Deep Cuts he, in feite is The Knife alleen maar beter geworden. Dit album is echt niet saai of slecht vergeleken met Silent Shout, het is gewoon van een heel ander niveau, andere stijl.

Matig plaatje...lang niet zo goed als Silent Shout

Redelijk electroplaatje, inderdaad doet dit me erg aan dingen als Björk denken.. maar dat is niet meteen slecht. Het is echter wel allemaal redelijk eentonig en avontuurloos. Er schiet weinig bovenuit. Pass This On heeft wel iets geils (clip ook), maar verder.. hmm.

Beluisterd na kennis gemaakt te hebben met Silent Shout. SS namelijk 5* gegeven..
Maar ik vind deze plaat echt zwak. Komt nog niet misschien in de buurt van SS

Na Silent Shout ook deze aangeschaft, en ook dit album spreekt me weer zeer aan. Vooral Pass this on heeft een verslavende werking op me... Verder zijn nummers als heartbeats en you make me like charity ook geweldig! Er staan echter wel een aantal mindere nummers op.
4* toch voor nu

Draai het nu weer eens voor het eerst sinds lange tijd, maar het blijft toch wel een geweldig album met het ene briljante popliedje na het andere. Halfje erbij.

ik blijf me verbazen over muziek. na een album al 5 jaar te kennen, het nooit echt aandacht te geven en dan plots BAM het pakt je.

Een verbetering op hun debuutalbum. Staan wat leuke nummers op, maar ook wat irritante tracks, zoals 'Rock Classics' en die 'skits' in de vorm van 'The Cop' en 'Hanging Out' hadden voor mij ook niet echt gehoeven.

3,5 Sterren.

Nou, dat The Knife erop vooruit is gegaan met Silent Shout is evident: wat een ontzettend wisselvallig album is dit, waarbij de uiteindelijke balans toch ver negatief doorslaat. De eerste twee nummers (waarvan de opener ook direct het sterkste nummer van het album is), You Take My Breath Away en You Make Me Like Charity liggen prima in het gehoor en zijn zelfs plezierig te noemen, maar de rest is gevuld met hier en daar enigszins catchy, maar veelal vervelende en stinkende en aan je schoen plakkende hoopjes stront: vooral One For You, Listen Now en Rock Classics zijn er een stel om met gevloek aan de stoeprand af te vegen. Je zou haast denken dat zangeres Karin er met haar vervelende zanglijntjes op uit is je ofwel te irriteren - en met succes! - ofwel onverschillig te laten. Het valt vreemd te noemen, want ze heeft een prachtige stem, zoals ze op de opvolger en als Fever Ray (en op The Colouring Of Pigeons) al uitgebreid heeft gedemonstreerd. Deep Cuts is echter van een compleet ander niveau: hier en daar aardig, hier en daar strontvervelend, maar vooral vaak oninteressant. Tijd om nieuwe schoenen te kopen.

1,5*

Ken je dit album al langer of heb je het recentelijk pas voor het eerst beluisterd?

Ik vond het meteen al een leuk album, maar toen Silent Shout uitkwam had ik ook het gevoel dat dat een flinke vooruitgang en een redelijke koerswijziging was (meer dance- dan pop-georiënteerd). Inmiddels vind ik het verschil niet meer zo groot, maar je moet wel de dubbele bodems van sommige liedjes (bv. Rock Classics) weten op te pikken. Veel van de ogenschijnlijk kinderachtige deuntjes zijn stiekem behoorlijke inventieve liedjes.

Aan de andere kant, als ik af mag gaan op je top 10, lijk je toch vooral een liefhebber van zwaar op de maag liggende muziek en is een beetje luchtigheid niet jouw ding.