Eagles - The Long Run (1979)

Jammer van de negatieve reacties op dit album. Ik vind het een lekker klinkende plaat met een aantal sterke nummers. Ook in moeilijke periodes met grote ego's in de band kunnen goede albums worden gemaakt blijkt wel weer.

Een van de door mij minst beluisterde albums van deze band maar eigenlijk vind ik 'em best wel goed. Okay het klinkt meer in de lijn van het solo werk van Frey en Don Henley, minder energiek en af en toe was loom.

Toch staan er meer dan genoeg fijne nummers op, met als uitschieter I Can't Tell You Why, gevolgd door Heartache Tonight, The Long Run, The Sad Cafe (met David Sanborn op saxofoon). Ook In The City (van en met Joe Walsh) en Those Shoes mijn prima nummers ook al blijven ze niet zo lang hangen.

Er staan inderdaad wel wat vage titels op dit album: The Greeks Don't Want No Freaks en The Disco Strangler waarvan ik vermoed dat Glenn meer invloed op had dan Don.

Ik trek dit album ook wel eigenlijk. Haalt niet het niveau van albums hiervoor maar er blijft genoeg moois over om het een dikke voldoende te geven. Ze gaan hier al voorzichtig mee met de tijdsgeest (The disco strangler maar ook The Greeks). Niet slecht gedaan vind ik. In the city heb ik altijd al een gaaf nummer gevonden. De stem van Walsh vind ik een heel album lang teveel van het goede. Maar 1 of 2 nummers op een album brengt hij net even een andere, welkome twist. Al was het alleen maar om zo de pracht stem van Henley nog meer te accentueren.

Tijdje niet beluisterd. Ondanks de hoes als een grafsteen blijft het wel een bijzondere plaat, vooral het bloedmooie I Can"t Tell You Why, Those Shoes & afsluiter The Sad Café springen eruit. In The Sad Café gaat het over The Troubadour in LA, een café waar veel bekende artiesten zoals Linda Rondstad, Joni Mitchell & Jackson Browne vaak verbleven.

Leuk album met veelal langzame tracks. Toch voelt het wat koud en onbehagen aan na het volgepropte hotel californie. Weinig samenzang zoals we van Eagles zouden kunnen verwachten. In de plaats daarvan 10 solostukken waar de drummer maar weinig variatie in weet te brengen (thump.thump... tak) Misschien niet het gehoopte vervolg op hun meesterwerk maar als rockplaatje heel behoorlijk al had er wat meer bombast in gemogen. Het soleerwerk bekoort me het meest. King of Hollywood en Those shoes krijgen de vinkjes

Hun minste album. Het klinkt allemaal inspiratieloos, en uitgeblust. Ik draai het album zelden.

Ik denk dat het door mijn marathon heen wel duidelijk is geworden dat ik niet de grootste fan ben van de 'Eagles' en het waarschijnlijk ook nooit ga worden. Hier en daar kan ik best genieten van wat nummers maar het is hem voor mij telkens net niet. Nu, zo'n drie jaar na het geweldige 'Hotel California' komen de heren terug met 'The Long Run', echter niet met de vertrouwde formatie maar met een paar veranderingen.

Wederom vond ik het allemaal niet héél bijzonder. Er zitten zeker wat leuke rock-nummers tussen maar voor het algemeen is het niet meer speciaal. En inderdaad, wat inspiratieloos en niet meer zo'n spektakel als wat ze waren. Met een paar leuke nummers als 'The Long Run', 'I Can't Tell You Why' en 'King Of Hollywood heb ik me wel vermaakt (ook nog 'Those Shoes') maar in het algemeen was ik niet meer onder de indruk van dit werkje, helaas.

Voorlopige tussenstand:
01. Eagles
02. Hotel California
02. Desperado
03. One of These Nights
04. The Long Run
05. On The Border

Destijds bij verschijnen was dit voor mij een enorme tegenvaller, en volgens mij voor de meeste Eagles-fans. Was dit het beste waarmee ze voor de dag konden komen na drie lange jaren wachten? Dat was destijds een eeuwigheid - de meeste bands brachten minstens een keer per jaar een plaat uit.

De plaat was moeizaam tot stand gekomen, dat kon je er goed aan af horen. De Eagles waren een gefragmenteerde band geworden, zonder veel bereidheid tot samenwerken. Het zat erin dat ze er kort daarna de brui aan zouden geven.
Dit album klinkt als een aantal losse bijdragen van de verschillende groepsleden en vormt daardoor geen eenheid. Hoogtepunten die de meeste voorgaande albums wel hadden, ontbreken hier, al is de afsluiter wederom een prijsnummer.

Toch valt het, als je er jaren later op terugkijkt, allemaal wel mee. Nee, kwalitatief komt het niet in de buurt van Hotel California of zelfs maar een van de voorgaande albums. Er staan wat dubieuze, Eagles onwaardige tracks op, met name het nota bene als single uitgegeven The Greeks don't want no freaks. Veel radio-DJ's kozen terecht voor de veel betere B-kant I can't tell you why.
Toch springen een paar nummers er wel uit als afzonderlijke hoogstandjes. Met name Henley's King of Hollywood bleek een groeibriljantje dat ik in de loop der jaren steeds beter ben gaan vinden. Is bovendien nog altijd actueel, gezien de #metoo-discussie.

I can't tell you why van nieuw groepslid Timothy B. Schmidt is het tweede hoogtepunt. Een fraaie popballad, die weliswaar niet erg Eagles-achtig klinkt, maar toch indrukwekkend is. The sad cafe is een heel mooie afsluiter, die tekstueel inhaakt op de verloren illusies van de toenmalige generatie. Joe Walsh' In the city is op zich een sterk nummer, maar prijkte al eerder (in een andere versie) op de soundtrack van de film Warriors en wekt de indruk er met de haren bij gesleept te zijn.

Daarmee zijn de echte hoogtepunten wel op en vallen de meeste overgebleven nummers in de categorie 'aardig tot goed'. De rocker Heartachte tonight, ontstaan uit een jamsessie waarbij Bob Seger over de telefoon het refrein aanreikte, is ook niet slecht, met name dankzij de vocale inbreng, maar als rocknummer toch net iets te doordeweeks.
Dat het hun laatste Amerikaanse nummer 1-single werd, zegt me niet zoveel: vrijwel elk nummer dat na drie jaar wachten zou worden uitgebracht, zou op basis van de torenhoge verwachtingen naar de hoogste positie zijn geklommen. Wel biedt het nummer een stevig tegenwicht voor de over het algemeen gezapige tempo's die de band over de hele plaat hanteert. Wat dat betreft kan ik de critici wel volgen die hier het stempel 'uitgeblust' op plakken. Maar inspiratieloos? Nee, dat toch niet echt, vind ik.

De fut was eruit, de gekte, de drank en drugs, het decadente sterrendom en aanverwante sterallures hadden de band murw gebeukt. De platenmaatschappij gebruikte flinke druk om er een plaat uit te persen en die combinatie van contractuele verplichtingen, rechtszaken en de verziekte onderlinge verhoudingen kon niet anders uitmonden dan in een wisselvallige hap. Nieuwkomer Schmidt mocht verrassenderwijs een song aanleveren; I Can't Tell You Why, geen hoogvlieger maar het blue-eyed soul nummer vormt ook geen dissonant op dit overwegend zwakke plaatje. Dat het nummer onder het strakke en dictatoriale regime van Frey en Henley de plaat heeft gehaald mag een godswonder heten.
De titelsong is trouwens aardig maar ook vrijblijvend. Hetzelfde geldt voor In the City, je hoort bij vlagen Toto en Chicago voorbij komen, dat geldt eigenlijk ook voor The Disco Strangler, deze vorm van powerrock was de Eagles voorheen vreemd. Ondanks de breuk die aanstaande zou zijn hoor je niet aan deze schijf af dat de verhoudingen in de band niet meer goed waren. Waar gelukkig het country element grotendeels achterwege blijft maakt de kleine koerswijziging richting een meer mainstream rock richting ook geen al te beste indruk. Een voldoende derhalve met maar weinig memorabele momenten.

Heb deze week een 6cd box met alle studio albums tot de split gekocht. The Long Run kende ik een beetje, volgens velen niet hun beste album. Ik begrijp dat wel, de kwaliteit van de de voorgangers halen ze niet. Er staan genoeg goede nummers op (The Long Run, Heartache Tonight), uitstekende (I Can't Tell You Why) en ook 2 flutnummers ( The Disco Strangler, Greeks Freaks met een riff die sterk lijkt op Birthday van The Beatles). Als ik de balans opmaak vind ik The Long Run 3,5 ster waard, niet meer. Een jaar na release waren ze 14 jaren even vleugellam.

In 1979 kocht ik de single met de dubbel a-kant als ik het me goed herinner: The Long Run en Heartache Tonight. Geen echt beste nummers. Maar in het jaar van de disco toch nog een beetje glans naast 'Another Brick in the Wall'. De seventies waren nog net niet voorbij. En Eagles deden hun best de tijd te verstaan en een beetje mee te huppelen in het ritme van het jaar. Helemaal van harte klinkt dit laatste reguliere album niet. Maar liefst drie jaar na Hotel California. Het moet een zware bevalling geweest zijn. Een tikje vermoeid klinkt het. Zwart is de hoes. De titel zegt genoeg. Toch staan er echt grote parels op.
En daar komen ze: In the City, geweldig gitaarrocknummer. En het rustig bedachtzame I Can't Tell You Why en The Sad Café. Over die laatste twee geen kwaad woord. De rest van het album ... ik begrijp het niet, kan er niet bij, laten we het daar maar op houden.

En zo verliep mijn avondje sixpack CD-box Eagles. Erg genoeglijk. Zeker, met een kop thee. De koek is op. Maar de plaatjes ga ik de komende tijd weer vaker draaien. Dat is zeker.