Eagles - The Long Run (1979)

Ik hoorde gisteren in een winkel Heartache Tonight lekker hard uit de boxen galmen en dat nummer (dat nooit mijn favoriet) klonk toch wel weer eens heerlijk in de oren na lange tijd. En van dit album blijf ik The Sad Café toch het beste nummer vinden, zeker wat de tekst betreft. Daar moet iedereen maar eens extra op letten. Zeker de wat ouderen onder ons, MuMe'rs

Dit album hinkt een beetje op twee gedachtes bij mij. Enerzijds met een vertrouwd klinkend geluid, (The Long Run/Heartache Tonight en The Sad Cafe), anderzijds als een veredelde Bee Gees, (I can't tell you why/The Disco Strangler) Het heeft m.i. niet de eenheid van een Hotel California of de bevlogenheid uit hun begin periode. Met een titel die Weird Al Yankovic niet misstaan zou hebben....The Greeks Don't Want No Freaks. Nee de fut leek er toch wel een beetje uit. Maar goed, ook een wat uitgeblust Eagle klinkt nog wel voldoende...net.

Ja , prima beschreven door Madjack71 . De bevlogenheid was hier weg .
De heren hebben echt moeten zwoegen om dit album uberhaupt nog te maken . De mannen zaten uren , dagen tegenover elkaar in de studio en de sfeer scheen bitter te zijn en de inspiratie zoek . Timothy b. Schmith wist niet wat 'm overkwam en was ook helemaal niet op de hoogte van de toenemende vijandigheid in de groep waar vooral Henley , Frey en in mindere mate Felder debet aan waren .
Met die wetenschap is The Long Run nog redelijk geslaagd en is een voldoende inderdaad gerechtvaardigd .

Klopt Bikkel vooral Glenn Frey liep nogal gefrustreerd rond omdat hij Henley artistiek niet meer bij kon benen.
Het verhaal gaat dat Don Henley de hulp van Bob Seger en JD Souther had ingeroepen om Glenn Frey aan een "nummer " te helpen ( Heartachte Tonight ) om in te zingen op het album.
Weliswaar staat Frey als co componist/writer bij Heartache Tonight maar had hij een writers block en gaf hij daar alles en iedereen de schuld van.
de animositeit tusssen Felder & Frey escaleerde een jaar later, wat ook direct het einde van de band betekende.
De hoes vertolkt de sfeer eigenlijk nog het best.

ja, als je dit vergelijkt met het beruchte hotel is dit toch 2 kamers lager !

heartache tonight is echt een waardeloos nummer !

Wat de sfeer aangaat is de binnenhoes ook zeer representatief...lachen naar het vogeltje was er niet meer bij.

Nog maar weer eens beluisterd na zoveel jaren.
Mijn conclusie is dat dit best een redelijk goed album is. Hoewel dit (voorlopig) hun laatste album was en de band door ruzies uit elkaar is gegaan, hebben ze toch een paar prachtige nummers voortgebracht zoals I can't tell you why, In the city, King of Hollywood en The sad café.
De rest is van middelmatig niveau,( tenminste voor Eagles begrippen) maar altijd nog te pruimen.
Kant A is stukken beter, dan kant B, het lijkt wel of een aantal nummers van kant b zijn afgeraffeld tot aan Sad Café. Daarmee had The Long run tenminste nog wel een goede afsluiter.
Teenage Jail vind ik heel erg middelmatig.
Ik kom dus niet verder dan 3.5*

Een aantal prima nummers , maar eveneens een aantal songs die bepaald niet Eagleswaardig zijn . De koek was op . Het jaren lang touren , het toenemende drugsgebruik en de bijna onmogelijke taak om het megasucces van Hotel California te benaderen , bleek te veel van het goede . Een poosje vrij van elkaar had wellicht geholpen , maar die poos werd uiteindelijk een heel lange tijd .

Dat de breuk onafwendbaar was kun je wel aan de gezichten op de middenhoes zien.
Gezellig stel bij elkaar.
Hotel California hing als een molensteen om de nek van de perfectionist Don Henley, ik geloof dat hij er zelfs een maagzweer aan overhield.

Ik luister er nooit meer naar. Ik hoor een gebrek aan inspiratie; een worsteling met de nummers.
Al heel lang geleden is trouwens aangetoond dat een maagzweer het gevolg is van een bacteriele infectie, niet van stress. Maar dat de druk hoog was, kan ik me goed voorstellen. What goes up, must come down.

De platenhoes is een rouwkaart! Heel toepasselijk voor dit afscheid van de toch legendarische band.....

Deze Eaglesplaat was me blijkbaar ontschoten.

Timothy B. Schmidt neemt zijn rol als opvolger van Randy Meisner wel erg letterlijk. Net als Meisner stapte hij (min of meer) over van Poco naar de Eagles.

In vergelijking met Hotel California is dit meer een rockplaat. Niet echt een boeiende plaat. Slapjes en hoorbaar futloos.

In ieder geval verkocht 'ie nog wel goed. Verre van terecht, maar toch...

The Eagles konden wat makkelijker wegkomen omdat ze de status van megaband al bereikt hadden . Diezelfde status draaide de band ook de nek om .
Zoals eerder gezegd , het is niet per definitie een hele slechte plaat , maar in vergelijking met Hotel California een flinke stap terug . In vergelijking met het debuut en Desperado zal ik het helemaal maar niet hebben .

Dit album verkocht veel minder dan Hotel California, de kritieken waren ook overwegend negatief.
Dit lijkt mij een tweeslachtig album: enerzijds krampachtig proberen aan te sluiten bij de trends van toen (disco, AOR), anderzijds hun vertrouwde sound behouden. Dit album bevat wel een aantal sterke songs maar de inspiratie begon duidelijk op te drogen.

Niet de beste Eagles plaat zoals iedereen wel eens is. Enkele gedrochen van nummers (Heartache Tonight en The Greeks Don't Want No Freaks vind ik echt vreselijk) maar toch ook enkele juweeltjes zoals King Of Hollywood en The Sad Café. Mooi om te lezen in het boek van Don Felder hoe moeilijk deze plaat tot stand is gekomen destijds.

Wonderlijke mix van prachtige songs (The Sad Café en I Can't Tell You Why) en enkele van bedenkelijk niveau. De Eagles waren de richting kwijt. Hotel California had niet alleen roem gebracht maar ook de genadeklap voor de groep; die kwamen ze nooit meer te boven.

Toch wel veel gedraaid in die tijd, misschien tegen beter weten in. Het waren toch maar mooi de Eagles en dat was beter dan de disco van 1979 (Strut Your Funky Stuff !!)

Vandaar mijn te milde drie-en-halve ster.

Deze nog eens een paar keer opgehad de laatste weken.
Ik vind het een wat vreemd dat ik dit album nu zelfs een beetje beter kan waarderen dan vroeger.
Haalt het natuurlijk niet bij Hotel California, maar toch.
De country is er nu wel behoorlijk uit en dit pakt dan ook meer uit als een rockalbum. En heeft dan ook zo wel zijn momenten.

In The City van Walsh is een lekker feelgoodnummer met een zomerse sfeer.
I Can't Tell You Why is een prachtige ballad met een werkelijk schoolbordnageltrekkende gitaarsolo.
The Disco Strangler vind ik nu vooral leuk en Teenage Jail is een mooi slepend nummer dat helaas vrij abrupt overgaat in het onbenullige The Greeks Don't Want No Freaks.
The Sad Cafe is een waardige afsluiter, maar prijsnummer is wat mij betreft King Of Hollywood. Enigszins onheilspellend en met 3 gitaarsoloos van alle 3 de gitaristen.
Those Shoes is een niet onaardig opvullertje en het titelnummer kan er mee door.
Het hitje Heartachte Tonight heb ik nooit heel geweldig gevonden en is samen met The Greeks het zwakste nummer.

En zo kom ik in de herwaardering best weer op 3,5 ster of net iets meer.
Op vinyl.

Toch de minste van the Eagles,zeker omdat alle country invloeden nu definitief verdwenen waren,maar om af en toe nog eens op te zetten gaat het nog wel.

Staan enkele hele fraaie songs op maar idd ook enkele draken !!!

King of hollywood een van de weinige goeie tracks. Heartache kan nog net......

Ik las hier dat er gesproken werd over het missen van de bevlogenheid bij het maken van dit album. Dat geloof ik zonder meer..want ik vind het, op 2 nummers na, niet echt om over naar huis te schrijven. Samen met On the Border wat mij betreft hun minste albums...

De magie was zoek, zo simpel is het.

De mannen zaten aan een tafel elkaar aan te kijken en de relatie tussen Frey en Henley was helemaal verziekt.
Als dan tijdens het laatste concert van de tour Frey en Felder elkaar naar het leven staan, dan is het echt tijd om te stoppen.

Paar aardige nummers, maar minst aansprekende Eaglesalbum.

Ik vind dit album in het begin een beetje voortkabbelen.
Dank komen er vanaf Heartache tonight 3 lekkere nummers en gaat het weer als een nachtkaars uit. Wat ik wel grappig vind, is dat je heel voorzichtig al iets van de jaren '80 hoort aankomen in bijv. The Disco Strangeler.

Al met al geen hele slechte plaat, maar een beetje mainstream.

Hotel California was al een moeizaam tot stand gekomen plaat, maar dit was helemaal een slijtage slag.
Het duurde ( zeker voor die tijd) behoorlijk lang voordat de Eagles met een opvolger kwamen.
Ze konden natuurlijk wel een poosje teren op het inmense succes van HC.
Net als Fleetwood Mac, die met het ongeveer in dezelfde periode verschenen Rumours ook wel even voort konden.
Maar in die band liep intern ook bepaald niet alles op rolletjes.

Minste album van de Eagles. Maar de toon was allang gezet. Frey en Henley stonden elkaar naar het leven en diezelfde Frey kon Felder ook wel schieten.
Slechte periode.

Dit was mijn tweede album van The Eagles wat ik in mijn bezit kreeg. Opening met The Long Run bevalt mij nog steeds prima. IN The City klinkt ook lekker vooral de gitaar. The Disco Strangler vind ik een minder nummer met name de zangpartij. King of Hollywood is lekker Laid Back. Jammer van de Fade In. Heartache Tonight is een prima meezinger. Those Shoes sleept lekker maar die rare elektronische stem er tussendoor is jammer. Teenage Jail, The Greeks Don't Want No Freaks zijn prima en The Sad Café sluit het album spanningsloos af. Als je dit album vergelijkt met de voorganger dan stelt het sommigen misschien teleur maar op zicht is het geen slecht album. Echte hoogtepunten ontbreken maar een ruime voldoende.

Was of is het een hype om the long run zo slecht te vinden? Voor mij is het een van hun beste platen, beetje soulvol zelfs met een opvallend warme productie, kant 1 van de lp is erg sterk en bevat een paar ijzersterke nummers terwijl the sad cafe een mooi laatste gebaar is. Zoals je vaak lees, slap en futloos, ik hoor het er niet vanaf, het is hun rockplaat met ballen.

Ik heb dat zelfde gevoel. Een aantal Eagles onwaardige nummers worden er ten gehore gebracht. Omdat het the Eagles zijn gef ik (nog) 3.o maar dat is eigenlijk al teveel van het goede

I Can't Tell You Why en The Sad Café zijn best in orde, Voor de rest scoren ze onder de middelmaat. Ook ik geef hier een te hoge stem. Voordeel van de twijfel, maar ik blijf twijfelen.

Ben Eagles albums laatste tijd aan het herbeluisteren/beoordelen ,
Voor The Long Run .....ook ik twijfel nu tss 3.5 en 4 sterren.vind iets minder dan de helft van dit album redelijk,en de meerderheid vind ik waardig genoeg, Oke het is niet hun beste...
Een te hoge stem? onzin ,je moet voor jezelf beoordelen,niet kijken wat de rest denkt
Het gaat erom hoeveel luistergenot jijzelf heb aan een album

Vind trouwens I Can't Tell You Why een waanzinnig mooie song, een van de mooiste van de Eagles

Magere 3,5*** voor deze (toenmalige) zwanenzang van Eagles. Staan wel een paar dubieuze nummers op, maar het wordt allemaal wel met overtuiging gespeeld. Of was dat zelfoverschatting? Ze komen er bij mij nog net mee weg.