Marina & the Diamonds - The Family Jewels (2010)

Neon Gold? volgens mij released dat label enkel singles en EP's. Het zou me sterk verbazen dat dat kleine labeltje haar heeft kunnen houden

Aah nice ! Hier kijk ik erg naar uit!

Wat is Hollywood geweldig! Hit in wording!

Ik ken de helft van het album en eigelijk zijn het allemaal 28*-songs, dus ik kijk ongelooflijk uit naar dit album .

Nog nooit eerder van haar gehoord, maar ontdek net een eerste singletje van deze plaat!
En het klinkt heel erg goed, moet ik zeggen.
Ben wel benieuwd naar de rest van deze, leuk dat hij ook nog is uitkomt op me verjaardag, al doet dat er verder niet toe, haha!

Klinkt echt uitstekend! Ben benieuwd naar het hele album.

Hollywood vind ik een erg leuk nummer. Leuke tekst en aanstekelijke muziek. Heerlijk!
de rest ook maar eens even checken..

Mooie muziek van een mooie meid!

Wat een vreselijke hoes, ze ziet er echt uit als een barbie. Ik neem aan dat Tori Amos haar grote voorbeeld is?

De muziek vond ik ook al behoorlijk matig toen ik haar op London Calling zag, maar over dit album kan ik natuurlijk niet oordelen.

De nummers die ik ken vind ik erg goed, verwacht dan wel wat van dit debuut

Word ik nou gek of lijkt het net alsof ik een vrouwelijke Morrissey hoor bij de aanzet van het refrein van Hollywood?

of naja het lijkt op een The Smiths nummer... iemand enig idee?

Hier een album previeuwtje! YouTube - Marina & The Diamonds — The Family Jewels (Album Preview)

Heel even dacht ik dat Siouxie op de pop-toer was gegaan, maar nee, Marina & the Diamonds is een beetje zoiets als The Mummers: het lijkt een gezelschap terwijl het slechts om één dame gaat, in dit geval Marina Diamandis die grieks bloed schijnt te hebben.
Een beetje gek maar wel lekker..... dat is wat deze familie juwelen wel zijn. En waarom dan zult u zich afvragen?
Heel eenvoudig: het is behoorlijk toegankelijke pop met een lekkere twist. Een scheutje kitsch zit er wel in (Mika-light of iets dergelijks), een snufje alternatief voor wat het ook moge zijn en daarmee is het pop met een bite zullen we maar zeggen.
Elk nummer ademt iets herkenbaars uit en vraag ik me af 'waar ken ik dit toch van?' en 'aan wie kan ik dit nu linken?' en toch kan ik er dan maar niet opkomen.
Ondertussen gebeurt er dan wel iets wat ik eigenlijk niet had zien aankomen: deze sprankelende bubbels maken me licht in het hoofd en zorgen ervoor dat ik meer en meer wil terwijl ik heel goed besef dat dit gevaarlijk is omdat je er op den duur misselijk van kunt worden. Maar lieve help wat werkt het aanstekelijk allemaal.
Voor zo'n nummer als Girls moet je toch wel voor de bijl gaan? Ook dit is La-la-la-la-la, maar dan van het betere soort.
Het gekke is dat ik er maar niet achter kan komen of ik nu in de maling word genomen of dat het allemaal van dusdanige kwaliteit is dat ik het gewoon bij het juiste eind heb en dus te maken met een geweldig album.
Is het heel erg als dat me op dit moment even niet kan schelen? Als blijkt dat een te hoge dosis van al dit lekkers uiteindelijk slecht uitpakt waardoor ik kotsmisselijk word kan ik altijd nog mijn mening herzien. Nu beleef ik eigenlijk heel erg veel plezier aan deze maffe griet en haar juwelen. Dat mijn humeur bij beluisteren van deze cabaretesque pop (verdomd, ik hoor ook wat Dresden Dolls) vervolgens ook nog eens flink stijgt is extra meegenomen.

Hermit the Frog

Help: dit album vol hysterische stuiterpop is verslavend!

Ik ben er ook best erg weg van.

Fijne plaat tussen al die stereotype gitaarrock die de laatste tijd nog steeds uit Engeland komt.

ongelooflijk album, geen enkele mindere track. Zelf ben ik erg verslaafd aan Numb (en aan al de andere, eigenlijk ook).

Maar de album versie van Hollywood vindt ik wel minder dan de single-versie

en mooi zicht bij de favoriete tracks: al 7 verschillende nummers aangeduid als favoriete track, alle 7 hebben ze 1 stem.

Merendeel lekkere pop songs en vooral leuk gezongen met haar aparte stem. De laatste drie waren helaas het minst en voor mij net niet genoeg om tot de 4 * te komen.

* 3,5

Hollywood en I am not a robot zijn mijn favorieten.

Toch ook maar eens gaan beluisteren.

VERSLAVEND goed album met heerlijke nummers zoals Hollywood!
Mooiemeidtrouwensook!

inderdaad erg verslavend , weet niet hoe lang de houdbaarheid is, maar momenteel vind ik het super

Ik denk uiteindelijk niet heel lang maar voor nu wel het snoepje van de maand en de verslaving gaat gewoon voort.

Marina and the Diamonds heeft na drie EP’s nu haar debuutalbum uitgebracht. Van deze zangeres uit Wales wordt veel verwacht, want ze eindigde niet voor niets op nummer twee van de BBC Sound Of 2010 lijst. Op Eurosonic Noorderslag maakte ze vorige maand haar debuut op een Nederlands podium net als die andere Britse zangeres die volgende week haar debuutalbum uitbrengt, Ellie Goulding. Met hoge verwachtingen begon ik dus aan het beoordelen van het album The Family Jewels en het openingsnummer vond ik briljant. Met Are You Satisfied? maak je direct kennis met het geluid en de stem van Marina Lambrini Diamandis (haar echte naam). Het gaat vloeiend van hoog naar laag en met de vele toonwisselingen lijkt ze geen enkele moeite te hebben. Hierna volgt Shampain dat sterk door new-wave is beïnvloedt en barstensvol energie zit.

Waar de invloed van Kate Bush in elk nummer te horen is, is het in de single I’m Not a Robot wel heel sterk. De eerste drie nummers doen al vermoeden dat Marina een stoer meisje is dat niets zoveel heeft met het geklets en gezeur van doorsnee meisjes. Dat bevestigd ze in het nummer Girls waarin ze vooral spot met de dieethype van onzekere meisjes. Mowgli’s Road, de andere single, is catchy en zal het vanwege het refrein goed doen op festivals.

Dan wordt het in één keer een stuk minder. Obsessions is een nummer waarin de piano het tempo bepaald, maar het doet verder niets met mij. In Hollywood, een kritisch nummer over de Amerikaanse leefstijl, horen we het stoere meisje weer terug, maar mij weet het niet helemaal te pakken. Het Lily Allen-achtige Hermit The Frog geeft mij de hoop dat het misschien toch nog de goede kant op gaat, maar helaas volgt na deze opleving weer een viertal vullers.

Afgaande op de singles snap ik wel dat de verwachtingen zo hoog zijn, maar helaas ontbreekt de hoge kwaliteit van de singles op de rest van het album, waardoor bij mij de teleurstelling sterk overheerst. Toch raad ik niemand dit album af, je moet alleen de mindere nummers op de koop toenemen. Een voordeel is weer dat je ze er niet meer hoeft uit te pikken: de eerste vijf zijn prima tot briljant. Hierna volgen enkele twijfelachtige nummers en een hoop vullers. Sommigen zullen tussen de overgebleven nummers ook nog wel iets moois vinden, maar als luisteraar moet je het vooral hebben van een paar uitschieters.

For Music Only

Alle Kate Nashes, Amy MacDonalds en andere vrolijke meisjes die pop/rock maken moeten oppassen, en wel voor Marina & The Diamonds. Ze is nu nog niet zo bekend, maar let op mijn woorden, want dit wordt de nieuwe hype van 2010. En als ze in 2010 geen hit scoort (met het ongelofelijk catchy Hollywood bijvoorbeeld) dan is het wel met haar volgende album in 2011 of 2012. Maar ik ben er natuurlijk altijd vroeg bij dus daarom nu al een review van haar eerste album The Family Jewels, bij de redactieleden van Beautiful Freaks nu al een hit! Dus snel luisteren voor ze alweer ‘mainstream’ is en verpest wordt door de platenmaatschappijen en MTV.

Het album begint meteen vrolijk met Are You Satisfied?, de perfecte opener voor dit album. Ultiem vrolijk, maar met een aboluut hoekig randje wat dit leuker maakt dan de vele popmeisjes op TV. Het boos-vrolijke spreekt me wel aan. Iets wat Kate Nash heeft maar dan zonder het klein-meisje-slaat-op-piano-gevoel. Oftewel, een iets volwassener geluid. Na twee powervolle minuten valt het nummer even stil zodat Marina goed kan laten horen hoe mooi ze eigenlijk wel niet kan zingen. En dat kan ze! Zeker een van de beste liedjes op de CD en bovendien een goede binnenkomer, tot de robotstemmetjes op het einde toe.

Tweede nummer Shampain valt dan toch een beetje tegen. Een iets te hoog Mika-gehalte en het is op een nare manier geproduceerd. Te hard, onsubtiel. Die drums dreinen maar door met dezelfde beat. Hoogstens het einde is wel aardig met een paar leuke geluidjes (zzzzpazpapzpr klinkt het).

Gelukkig is het volgende nummer I Am Not a Robot een stuk beter. Mooie zang van Marina Diamandis weer (daar komt de naam & The Diamonds vandaan ja), catchy piano (die niet flauw is als bij Kate Nash maar meer rockend als Florence van The Machine). Dit is wel het derde nummer wat op ongeveer tweederde opeens rustiger wordt, een rustig coupletje krijgt en vervolgens weer helemaal losbarst, wat misschien een iets te goedkoop truukje is en bij dit nummer niet werkt. Ik zou meer een steeds verder opbouwend nummer zien dat uitwerkt naar een gigantische climax. Maarja, dit hier is popmuziek dus zoiets kunnen we niet verwachten van Marina.

Girls is zo mogelijk het meest poppy liedje op de CD (na Hollywood). En weer moet ik bekennen dat Marina gewoon goed kan zingen. Heel diep en dan opeens zo’n hoge uithaal, da’s toch leuk? Dan vind ik zo’n na-na-na-na-na-refrein helemaal niet zo erg meer. Ook de intrumentatie is goed gedaan. Behalve de gebruikelijke drums/piano/gitaar ook een accordeonnetje, fluit hier en daar en interessante percussie.

Mowgli’s Road is het nummer dat als eerste single is uitgebracht. Misschien niet de beste keuze maar wel een logische. Weer een up-tempo nummer zoals eigenlijk het hele album en even hitgevoelig als de rest. Misschien een beetje hetzelfde als de rest van de liedjes en een beetje vreemd (chaotisch?) gearrangeerd. Wel leuk stemmetje zet ze tegen het einde op. Supervrolijk weer!

Na al die vrolijke hitsingles is Obsessions perfect geplaatst als rustpunt. Een up-tempo ballad is het eigenlijk. Hier is de gelijkenis met Kate Nash wel het allergrootst. Behalve dan dat deze nieuwe popdiva gewoon veel beter kan zingen.

Maar dan nu, het geweldige nummer dat als tweede single is uitgebracht en waar het allemaal om draait, het nummer dat Lady GaGa van de troon zal stoten, Hollywood. Klinkt een stuk geproduceerder dan de rest met de facers en de beats maar dat doet Marina wel goed. Ze zingt de (hollywood)sterren van de hemel en haalt prachtig uit. En wat een grappige tekst trouwens! Het nummer heeft iets totaal anders, orgineels, dan de 13-in-een-dozijn-nummers die je op TMF hoort, maar wel het hitgevoelige om die doelgroep te bereiken. ‘I’m obsessed with the mess that’s America!’ Als dit geen hit wordt weet ik het ook niet meer hoor.

Ik zou eigenlijk wel kunnen stoppen met deze review nu het geweldige Hollywood al is besproken en de andere nummers eigenlijk ook allemaal de hoogtepunten van het album waren, maar de rest is gewoon ook de moeite waard. The Outsider bijvoorbeeld heeft een ontzettend leuk refrein met dat synthje en het diepe zingen van Marina vind is net zo aantrekkelijk als Marina zelf. Hermit the Frog is dan misschien een minder opvallend nummer maar komt nog altijd boven de middenmoot die op de radio wordt gedraaid uit. ‘t Is misschien een beetje te flauw, maar wel leuk!
Oh no begint heel a-typisch met een of andere beat en handclaps maar verandert in weer een Marina-speelt-piano-en-zingt liedje. Gelukkig zitten er wat aardige synthesiser-effecten in die het refreintje wel iets heel catchy’s geven, met het soort elektronica dat ook in bijvoorbeeld Franz Ferdinands Ulysses zit. Eigenlijk zou gewoon dit hele album als single uitgebracht kunnen worden, zo leuk zijn de liedjes.
Pas nu is er een tweede rustpunt in de vorm van Rootless, dat nog altijd de Marina-sound heeft (ja, dat gebeurt natuurlijk op een liedje van Marina & The Diamonds). Soms lijkt ze qua ritme ook wel op Lily Allen en dan vooral een liedje als Not Fair of The Fear.
Numb is nog het laatste hoogtepuntje van het album. Begint rustig met wat staccato piano-accoordjes, vrij hoge zang van Marina maar krijgt daarna een theatraal tintje door het speelse viooltjes en de achtergrondvocalen met galm (en hoor ik daar een klokkenspel?). Mama mia mama mia!
Het laatste nummer Guilty is toch een beetje een niemendalletje en Numb had beter gewerkt als afsluiter denk ik. Maar da’s slechts een klein minpuntje op dit prachtige album van een aanstaande hitmachine (zodra ze ontdekt wordt door EMI of een andere platenmaatschappij). Voorlopig kan ik nog even genieten van haar liedjes en doen alsof ik de enige ben die ze kent, zonder meteen ‘mainstream’ te zijn. Blijf voorlopig nog maar lekker onontdekt Marina.

Pas op voor nieuwe popdiva Marina (& The Diamonds) - Beautiful Freaks - beautifulfreaks.burgerwaanzin.nl

onontdekt is wel een groot woord, die al langer een hype achter zich meesleurt. Ze trok meteen de aandacht met haar eerste single 'Obsessions'. En op last.fm (een goede waardemeter) al veel plays voor iemand die nog geen album had uitgebracht. Ook haar singles hadden veel bekijk op Youtube, voor iemand die niet op een major zat.

Het is een beetje vergelijkbaar met de hype rond Florence + The Machine. Die begon ook al meer dan een jaar voor haar debuutalbum verscheen.

Ik meen me te herinneren dat The Guardian haar zelfs al in hun lijstje gezet had bij door te breken artiesten in januari 2009. Ook stond ze op de affiche van de eerste London Calling van 2009. Haar eerste singles waren trouwens ook stuk voor stuk uitverkocht. Al werden haar eerste singles niet gereleased via een major, maar via Neon Gold.

De hype is misschien is nog niet op zijn hoogtepunt, maar ie is toch al een heel eind bezig.

Onontdekt bestaat natuurlijk niet meer in deze tijd van internet. Toch is ze niet zo heel bekend, zeker voor haar genre. Ze past volgens mij prima tussen de liedjes op MTV maar daar heb ik haar nog niet langs zien komen (itt tot Florence en ook Little Boots die ook op Last.Fm veel meer plays en listeners hebben). Dus nog niet ontdekt door de commercie als het ware.

Nou ja, hype of niet; ik gun het haar!

Ik ben toch niet de enige die veel gelijkenissen hoort met Florence & the Lungs? Ook de artiestennaam lijkt er wel een soort afleiding van.

Ja, zeker. Ze hebben allebei een sterke stem denk ik maar Florence heeft toch veel meer een rock-kant terwijl Marina overduidelijk pop is. Daardoor hoor ik ook overeenkomsten met Lily Allen en Kate Nash.

Als je Florence & The MACHINE bedoelt dan ben je inderdaad niet de enige!

Het klinkt allemaal wel leuk maar ik denk dat het een beetje wordt overschat. Aangezien ik hem pas één keer heb beluisterd heb ik echter geen recht van spreken maar ik om hier later op terug.

Ah, daar is het woordje weer.

Wat is dan overschat eigenlijk? Volgens mij wordt dit helemaal niet 'overschat': het merendeel heeft het over kwalitatief lekkere pop. Is het dat dan niet volgens jou? Dat kan natuurlijk maar een term als overschat of onderschat wordt mij te vaak en te makkelijk uit de kast getrokken. Een beetje een inhoudsloos begrip geworden als je het mij vraagt. En 26 stemmen.... mwoah..... dat heb ik ook wel eens anders gezien.

Zelf vind ik dit zeer aanstekelijke, kwalitatief hoogstaande pop waar ik momenteel volop van geniet en ik verwacht niet dat het over 10 jaar in mijn top 10 zal staan als zijnde een klassieker en ik denk dat niemand dat eigenlijk doet.