menu

The Sisters of Mercy - First and Last and Always (1985)

mijn stem
3,93 (232)
232 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Merciful

  1. Black Planet (4:27)
  2. Walk Away (3:20)
  3. No Time to Cry (3:54)
  4. A Rock and a Hard Place (3:36)
  5. Marian (Version) (5:37)
  6. First and Last and Always (3:58)
  7. Possession (4:36)
  8. Nine While Nine (4:07)
  9. Amphetamine Logic (4:46)
  10. Some Kind of Stranger (7:16)
  11. Poison Door * (3:41)
  12. On the Wire * (4:21)
  13. Blood Money * (3:13)
  14. Bury Me Deep * (4:44)
  15. Long Train * (7:31)
  16. Some Kind of Stranger [Early Version] * (8:38)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur: 45:37 (1:17:45)
zoeken in:
avatar van Ikkegoemikke
4,5
Destijds ook op het Koudfestival in levende lijve gezien (en het waren mijn idolen toen indertijd) Ik heb ze niet echt gezien wegens een defecte rookmachine denk ik ) Och was een leuk festival met nog enkele belgische artiesten (franse zangeres en de groep waar die rosse in speelde) Ben de namen vergeten. Ik kan nog herinneren dat ik bij een tante in Antwerpen logeerde en compleet zwart naar deze muziek luisterde en zij de opmerking maakte dat dit toch wel echt depri-muziek was Eigenlijk na zoveel jaren terug te horen was het dat ook wel.
Mijn favorieten op deze schijf :
Possesion
Nine While Nine
Marian
De Sisters hebben nog meer brilliante songs in hun palmares. En ik heb altijd enorm genoten van hun latere plaat "Floodland". Al bij al heb ik meermaals mijn new-wave moves op hun muziek afgedanst
Prachtige muziek en een dikke 4.5 waard !!!!!

avatar van dazzler
4,0
FIRST AND LAST AND ALWAYS

De eerste volwaardige langspeler van The Sisters of Mercy.
Het was wachten op het songwriters talent van nieuwe gitaris
Wayne Hussey, vooraleer de groep zich hieraan waagde.

Dit album staat terecht geboekstaafd als een klassieker.
Hussey zou samen met bassist Craig Adams en medestichter
Gary Marx de groep verlaten en na enig juridisch getrouwtrek
weer opduiken als The Mission en Ghost Dance.

First and Last and Always verscheen aanvankelijk op CD
in een alternatieve mix ten opzichte van de vinyl mix ... maar de
Rhino remaster van 2006 maakte opnieuw gebruik van de originele
vinyl mix en voegde er terecht 6 bonustracks aan toe.

De absolute meerwaarde van dit album, zowel ten opzichte
van het vroege ep en single werk en het latere, nog succesvollere
hitmateriaal van The Sisters of Mercy is het veelvuldig gebruik
van zowel elektrische alsook akoestische gitaren.

Het album valt eigenlijk uiteen in twee helften.
Het songmateriaal dat van enerzijds van gitarist Marx is
en de composities die door nieuweling Hussey geschreven zijn.

Tracks 1, 2, 4, 5 en 13 zijn van Wayne Hussey.

Het apocalyptische Black Planet, het hitpotente Walk Away,
het poppy A Rock and a Hard Place, de inktzwarte lovesong Marian
en het de kreet Blood Money zijn stuk voor stuk pareltjes.

Tracks 6, 8, 9, 10 en 11 zijn van Gary Marx.

De barokke titelsong The First and Last and Always,
het bloedmooie Nine While Nine, het iets meer naar het oude
pathos van de band neigende Amphetamine Logic, het door fans
zwaar bejubelde epos Some Kind of Stranger (volgens critici schatplichtig
aan het akoordenschema van Joy Divisions New Dawn Fades)
en het iets minder overtuigende b-kantje Poison Door.

Opperzuster Andrew Eldritch houdt zich opvallend op de achtergrond.
Zijn vocalen en wellicht ook teksten zijn echter bijzonder sterk.
Eldritch zelf tekent voor de nummers die het meest in het verlengde
liggen van het oudere werk: het heel hard op Joy Division lijkende
Possession, het naar bandnaam inspirator Leonard Cohen
verwijzende On the Wire en de grafzerk Bury Me Deep.

Het meest bekende lied en voor mij ook het sterkste nummer
No Time to Cry wordt aan heel de band toegeschreven ...
Dit nummer verdient een plaats in de new wave top 100 allertijden.

De CD remaster voegt nog een demoversie van de afsluiter toe,
alsook Long Train dat in een ingekorte versie (Train) verscheen
op de nog nooit op CD verschenen EP Body and Soul uit 1984.

Wie The Sisters of Mercy te bombastisch op het latere werk
of te androgeen op het oudere werk vindt klinken, moet dit album
toch eens een kans geven: hier klinken ze als een volwaardige
new wave band ... een perfect mix van The Sisters en The Mission.

avatar van nclo
5,0
Wat een heerlijke plaat is dit. De dromerige synthesizer die als een mug door het album zoemt is zo sterk in combinatie met de zware, desolate stem van Andrew Eldritch dat het geen moment weet te vervelen. Pakkende melodieën en heerlijke gitaren, om maar over de drumpartijen te zwijgen. Het vult elkaar allemaal zo geweldig aan, dat ik dit album niet uit mijn top 10 kan laten. Voor mij springt er niet echt een bepaald nummer uit, maar als ik moest kiezen met een pistool tegen mijn slaap gericht blijft ''Marian'' misschien wel hun beste nummer. Met zoveel kalmte, maar dreiging gezongen. Het representeert heerlijk het hele album. Ik sla mijzelf behoorlijk voor mijn kop dat ik niet eerder ben begonnen om naar deze band te gaan luisteren.

5 dikverdiende sterren.

avatar van Man of Sorrows
And all I know for sure
All I know for real
Is knowing doesn't mean so much
When placed against the feeling
The heat inside
When bodies meet
When fingers touch


Bedankt Andrew om de kern van dit hondse bestaan zo treffend te schetsen. De enige wijsheid die ik zelf voor de volle 100% durf te onderschrijven.

All my words are secondhand and
Useless in the face of this


Een bewustwording bekend aan iedereen die ooit zelf eens iets heeft proberen schrijven. Dit is allemaal al eens eerder gedaan. Heeft mijn werk meerwaarde?

And I know the world is cold but
If you hold on tight to what you
Find you might not mind too much though
Even this must pass away


Wachtend op zijn volgende engel gooit Andrew er nog een wijsheid tegenaan. Dit stukje doet me steeds hieraan denken (The Sound) :

What holds your hope together
Make sure it's strong enough
When you reach the end of your tether
It's because it wasn't strong enough


En ookal zijn het (wellicht) mooie engeltjes, het zijn en blijven vreemde en naamloze engeltjes. De overgang van Angel naar Stranger is het absolute hoogtepunt in dit epos.

Ook dit nog uit Nine While Nine.

She said do you remember a time when angels
Do you remember a time when fear
In the days when I was stronger
In the days when you were here she said
When days had no beginning
While days had no end when
Shadows grew no longer I
Knew no other friend but you
Were wild
You were wild.....


Na al die jaren begrijp ik het, Andrew. Jij bent geen gothic, geen overschatte rockster, noch een clown. Jouw naam plaats ik tussen de betere schrijvers en filosofen uit de twintigste eeuw.

avatar van deric raven
4,0
Dit is theater.
Huilen naar de maan.
Schreeuwen tegen de stilte.
De Efteling na middernacht.
Sprookjes voor volwassenen.
Klaar voor de ceremonie
Overgave aan de opperpriester .
Gehuld in zwart zal je het klooster verlaten.
Vanaf heden zal je alleen als de duisternis is gevallen de dansvloer betreden.
Hongerig als een vampier.
Muziek die je bloed laat koken.
Tegen de ochtend ontwaak je.
Telkens weer op een ander station.
Sisters Of Mercy liet mij koortsig Nederland af reizen.
Op jacht naar de meest vage discotheken.
Ontsnappen na een saaie lesweek.
Mijn periode van de OV jaarkaart.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:36 uur

geplaatst: vandaag om 06:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.