menu

The Sisters of Mercy - First and Last and Always (1985)

mijn stem
3,93 (234)
234 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Merciful

  1. Black Planet (4:27)
  2. Walk Away (3:20)
  3. No Time to Cry (3:54)
  4. A Rock and a Hard Place (3:36)
  5. Marian (Version) (5:37)
  6. First and Last and Always (3:58)
  7. Possession (4:36)
  8. Nine While Nine (4:07)
  9. Amphetamine Logic (4:46)
  10. Some Kind of Stranger (7:16)
  11. Poison Door * (3:41)
  12. On the Wire * (4:21)
  13. Blood Money * (3:13)
  14. Bury Me Deep * (4:44)
  15. Long Train * (7:31)
  16. Some Kind of Stranger [Early Version] * (8:38)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur: 45:37 (1:17:45)
zoeken in:
avatar van deric raven
4,0
Ja,ik vind de 2 verzamelaars ook het mooiste van The Sisters, wat zijn trouwens echte Gothen??

Feeder
Ik zou het écht niet weten eigenlijk

Ingewikkeld zootje hoor, die gothic-cultuur

Maar ik denk dat Orbit The sisters gewoon een beetje aan het uitlachen is

avatar van SirNoodle
3,5
eindelijk een legale cd-versie gevonden van deze plaat... blijft toch goeie muziek. 'Walk away' en de titeltrack zijn voor mij de uitschieters, maar ik zie iedereen hier 'some kind of stranger' aanbevelen, dus dat verdient speciale aandacht bij de volgende luisterbeurt.

avatar van deric raven
4,0
Marian is in mijn ogen toch wel het hoogtepunt van dit album.

Lost Highway
Met deze plaat heb ik een soort haat/liefde verhouding. Enerzijds vind ik het een gedateerde, slecht geproduceerde plaat van een band met een afschuwelijk slechte attitude.

Toch betrap ik er mezelf op dat dit één van mijn meest gedraaide albums is, en dat elke luisterbeurt voldoening en erkenning schept. Een soort van guilty pleasure zou je kunnen zeggen, maar die nummers klinken zo verdomd lekker.

En dan is er nog die laatste song, er zijn weinig nummers waar ik zo kan in opgaan als Some kind of stranger. Hoe een flierefluiter als Eldritch zo een fenomenale tekst kan bedenken ( en dan nog over zijn seksuele obsessies ), is me een compleet raadsel. Elke zin is raak, dit nummer wordt dan ook meestal nog eens op repeat gezet bij elke draaibeurt.

Objectief : nja, dit is geen echte topplaat, subjectief : wat is dit toch lekker.

avatar van STOOKERY
4,0
De beste Sisters plaat wat mij betreft. Een van de meest gedraaide platen uit mijn collectie en dus onmisbaar. De gitaristen Hussey en Marx zorgen voor een prachtige gitaarsound, die ze na dit album doorzetten in het debuutalbum van the Mission. Ook de stem van Andrew Eldritch is op zijn top op dit album. De aan Joy division refererende bas en de sublime ritmes van drumcomputerDoktor Avalance completteren de unike sound. TOP!

4,0
YAY vet plaatje inderdaad. Daar kunnen alle nepgoth bands van tegenwoordig nog wat van leren. Het klinkt inmiddels wel wat oud, maar daardoor niet slechter ofzo. 4.5*

avatar van rushanne
5,0
Magistrale plaat van de beste bezetting van de Zusjes. Nine While Nine is DE topper van deze plaat, in tijden van depressiviteit kan dit verkeerd werken op je gemoed.

Op dit moment plaats 6 in mijn top 10, maar dat kan elk moment veranderen.

avatar van MartinoBasso
4,5
Ik krijg steeds weer een energie-boost als ik deze plaat opzet, vind dit helemaal niet deprimerend ofzo, ik word hier zelfs opgewekt van, mede doordat de nummers zo een hoge meezing-factor hebben!

Echt een sleutelplaat in het genre, een aanrader!

avatar van Pinsnider
Een sleutelplaat in het genre..?? Als je zulke schitterende bewoordingen gaat gebruiken zorg ik er voor dat de betreffende plaat meteen naar de iPod wordt doorgesluisd!!!

avatar van Castle
4,5
MartinoBasso schreef:
Ik krijg steeds weer een energie-boost als ik deze plaat opzet, vind dit helemaal niet deprimerend ofzo, ik word hier zelfs opgewekt van, mede doordat de nummers zo een hoge meezing-factor hebben!

Idd als ik zwaar putdag heb en Logic opzet ben ik uurtje later toch een stuk menselijker, dan Marian en het gaat beter!! Beste Mercy album, waarschijnlij toch door invloeden van de latere Mission-mannen die na Children ook het niet meer konden. Ik heb stille hoop op Eldritch als ik naar Under the gun luister.

avatar van Aazhyd
4,0
Goed album. Vergeet The Mission, dit is het ware werk. Niemand kan de grafstem van Eldritch evenaren.

Beste tracks:
* Black Planet
* Some Kind of Stranger

In de heruitgave met bonustracks (vooral goede B-kantjes, zeker de moeite waard).

avatar van MartinoBasso
4,5
Inderdaad, één van de weinige heruitgaves waar de bonustracks ECHT de moeite zijn!

avatar van Aazhyd
4,0
Tracklisting klopt niet helemaal, er is een nummer vergeten.

1/tm 13 klopt, dan komt:

14 Bury Me Deep * (4:34)
15 Long Train [1984] * (7:30)
16 Some Kind of Stranger [Early] * (8:38)

avatar van deric raven
4,0
Is Long Train een voorloper van het nummer Vision Thing?
Ik kan me herinneren dat die woorden ook in dat nummer voorkomen.

avatar van Castle
4,5
Misschien een paar woorden, voor de rest lijken ze beiden niet op elkaar.

Over de volgorde?? Mijn cd stopt bij 10. Maar die is van de eerste cd-persing.

avatar van Killeraapje
5,0
Some kind of stranger is in mijn ogen het beste nummer van de Sisters. Ik vind dit zo geweldig dat ik er geen woorden voor heb. De rest van het album haalt ook een hoog niveau maar Some kind of stranger springt er toch echt bovenuit

avatar van thebestfreaks
4,0
Nine While Nine en Some Kind of Stranger zijn echt geweldig. Verder een meer dan prima plaat, inderdaad een belangrijke in zijn tijd ...

avatar van Ikkegoemikke
4,5
Destijds ook op het Koudfestival in levende lijve gezien (en het waren mijn idolen toen indertijd) Ik heb ze niet echt gezien wegens een defecte rookmachine denk ik ) Och was een leuk festival met nog enkele belgische artiesten (franse zangeres en de groep waar die rosse in speelde) Ben de namen vergeten. Ik kan nog herinneren dat ik bij een tante in Antwerpen logeerde en compleet zwart naar deze muziek luisterde en zij de opmerking maakte dat dit toch wel echt depri-muziek was Eigenlijk na zoveel jaren terug te horen was het dat ook wel.
Mijn favorieten op deze schijf :
Possesion
Nine While Nine
Marian
De Sisters hebben nog meer brilliante songs in hun palmares. En ik heb altijd enorm genoten van hun latere plaat "Floodland". Al bij al heb ik meermaals mijn new-wave moves op hun muziek afgedanst
Prachtige muziek en een dikke 4.5 waard !!!!!

avatar van Ikkegoemikke
4,5
Feeder schreef:
Ik zou het écht niet weten eigenlijk

Ingewikkeld zootje hoor, die gothic-cultuur

Maar ik denk dat Orbit The sisters gewoon een beetje aan het uitlachen is


Gothic is niet zo ingewikkeld ! De meesten maken het een ingewikkeld zootje van ! Meestal diegenen die er eigenlijk geen ballen van vestaan. Zijn hardrockers of Salsa-liefhebbers dan ook zo ingewikkeld ?

avatar van Ikkegoemikke
4,5
Ooops - Some kind of Stranger moet ik als tweede zetten wegens de schitterende gitaar-riff !!!!!!!!!!

avatar van dazzler
4,0
FIRST AND LAST AND ALWAYS

De eerste volwaardige langspeler van The Sisters of Mercy.
Het was wachten op het songwriters talent van nieuwe gitaris
Wayne Hussey, vooraleer de groep zich hieraan waagde.

Dit album staat terecht geboekstaafd als een klassieker.
Hussey zou samen met bassist Craig Adams en medestichter
Gary Marx de groep verlaten en na enig juridisch getrouwtrek
weer opduiken als The Mission en Ghost Dance.

First and Last and Always verscheen aanvankelijk op CD
in een alternatieve mix ten opzichte van de vinyl mix ... maar de
Rhino remaster van 2006 maakte opnieuw gebruik van de originele
vinyl mix en voegde er terecht 6 bonustracks aan toe.

De absolute meerwaarde van dit album, zowel ten opzichte
van het vroege ep en single werk en het latere, nog succesvollere
hitmateriaal van The Sisters of Mercy is het veelvuldig gebruik
van zowel elektrische alsook akoestische gitaren.

Het album valt eigenlijk uiteen in twee helften.
Het songmateriaal dat van enerzijds van gitarist Marx is
en de composities die door nieuweling Hussey geschreven zijn.

Tracks 1, 2, 4, 5 en 13 zijn van Wayne Hussey.

Het apocalyptische Black Planet, het hitpotente Walk Away,
het poppy A Rock and a Hard Place, de inktzwarte lovesong Marian
en het de kreet Blood Money zijn stuk voor stuk pareltjes.

Tracks 6, 8, 9, 10 en 11 zijn van Gary Marx.

De barokke titelsong The First and Last and Always,
het bloedmooie Nine While Nine, het iets meer naar het oude
pathos van de band neigende Amphetamine Logic, het door fans
zwaar bejubelde epos Some Kind of Stranger (volgens critici schatplichtig
aan het akoordenschema van Joy Divisions New Dawn Fades)
en het iets minder overtuigende b-kantje Poison Door.

Opperzuster Andrew Eldritch houdt zich opvallend op de achtergrond.
Zijn vocalen en wellicht ook teksten zijn echter bijzonder sterk.
Eldritch zelf tekent voor de nummers die het meest in het verlengde
liggen van het oudere werk: het heel hard op Joy Division lijkende
Possession, het naar bandnaam inspirator Leonard Cohen
verwijzende On the Wire en de grafzerk Bury Me Deep.

Het meest bekende lied en voor mij ook het sterkste nummer
No Time to Cry wordt aan heel de band toegeschreven ...
Dit nummer verdient een plaats in de new wave top 100 allertijden.

De CD remaster voegt nog een demoversie van de afsluiter toe,
alsook Long Train dat in een ingekorte versie (Train) verscheen
op de nog nooit op CD verschenen EP Body and Soul uit 1984.

Wie The Sisters of Mercy te bombastisch op het latere werk
of te androgeen op het oudere werk vindt klinken, moet dit album
toch eens een kans geven: hier klinken ze als een volwaardige
new wave band ... een perfect mix van The Sisters en The Mission.

avatar van orbit
4,0
The Sisters een perfecte mix van The Sisters Het lijkt een beetje lastig dazzler
Maar de link met The Mission klopt wat mij betreft helemaal! Hoewel The Mission ook weer een-op-een in contact staat met The Cult en Fields Of Nephilim. Sisters zijn net dat beetje extra bombast, maar wel op de goede manier.. kil, electronisch en vet swingend en aanstekelijk. Deze plaat is eigenlijk hun enige bijna ingetogen plaat, hierna werdcen alle registers opengetrokken en werd het ook wel een beetje té commercieel naar mijn smaak.

avatar van GothicBowie
5,0
Prachtige schijf, heb hem ook enkel op vinyl maar zekr en vast nog steeds mijn favoriete schijf van Sisters of Mercy

skyline
GothicBowie schreef:
Prachtige schijf, heb hem ook enkel op vinyl

Houden zo, vinyl is voor zover ik weet de enige schijf waarop dit staaltje ultieme bombast goed uit de mix komt.

De originele cd-master die ik heb is zo vlak en flets dat je je tranen helemaal niet meer kan bedwingen.
Maar na een stukje vergelijkend warenonderzoek met de remaster blijkt dat het bij deze plaat ook al geen zoden aan de dijk te hebben gezet.
De remaster klinkt zelfs zo mogelijk nog dunner.

Hier had ik wel eens remaster van ene Martin Hannett van willen horen. Bas en drumcomputer vol naar voren in de mix, nog meer galm op Eldritch' grafvocalen en wat subliminal soundeffects in de marge voor maximaal kwartjes zoeken op de dansvloer-in-een-lange-zwarte-regenjas.
Yee-, and indeed; Ha.

avatar van Chameleon Day
2,5
skyline schreef:

Hier had ik wel eens remaster van ene Martin Hannett van willen horen. Bas en drumcomputer vol naar voren in de mix, nog meer galm op Eldritch' grafvocalen en wat subliminal soundeffects in de marge voor maximaal kwartjes zoeken op de dansvloer-in-een-lange-zwarte-regenjas.


Zou het er beter op geworden zijn? Met de productie is hier niks mis...dacht ik...zit hem meer in de inhoud.

avatar van dazzler
4,0
skyline schreef:
De originele cd-master die ik heb is zo vlak en flets dat je je tranen helemaal niet meer kan bedwingen.
Maar na een stukje vergelijkend warenonderzoek met de remaster blijkt dat het bij deze plaat ook al geen zoden aan de dijk te hebben gezet.
De remaster klinkt zelfs zo mogelijk nog dunner.

De originele CD master uit 1992 gebruikt een andere mix
dan de vinyl master. Een paar jaar geleden met bonustracks
door Rhino heruitgegeven in de ... originele vinyl mix.

Maar je hebt gelijk, de vinyl versie klinkt nog altijd stukken beter.

skyline
Chameleon Day schreef:
zit hem meer in de inhoud

Ah, daar zit hem nou net de kneep!

In tegenstelling tot een paar andere zorgvuldig gecultiveerde "sex and death"-bandjes uit die tijd wond Eldritch er nooit doekjes om dat de muziek van de Sisters hem niet stompzinnig genoeg kon zijn, ondanks dat superserieuze vleermuizenimago. Hij noemde het imago van de band altijd een zelfverzonnen farce.

Wel zo eerlijk als je dat vergelijkt met het pretentieuze imitatie-Herenleed van een paar andere post-JD nep-gothen die hun bijeengejatte sound en uiterlijk nog echt voor kijk-mij-eens-serieus-zwaarmoedig-en-profound-zijn probeerden te slijten.

En dan in sommige gevalletjes het volgende moment de top40 in met de meest commercieel getinte meuk, en schaamteloos alle fans van het eerste uur afserveren met een zinnetje als: "We no longer wanted to be miserable which pissed off a lot of our old fans, but I hate that kind of snobbery". Waar gebeurd.

The Sisters of Mercy pretenderen geen vermeende inhoud of andere snobbery.
Het is openhartig kunstmatige maximum attack over de top bombast, en no excuses.
Inhoud komt nergens voor op de verpakking.

avatar van Edwynn
Klopt. Eldritch laat geen interview ongemoeid om zich uit te spreken tegen diegenen die het idee van Sisters Of Mercy nooit begrepen hebben.

avatar van Chameleon Day
2,5
skyline schreef:
In tegenstelling tot een paar andere zorgvuldig gecultiveerde "sex and death"-bandjes uit die tijd wond Eldritch er nooit doekjes om dat de muziek van de Sisters hem niet stompzinnig genoeg kon zijn, ondanks dat superserieuze vleermuizenimago. Hij noemde het imago van de band altijd een zelfverzonnen farce.


Klopt. Kan ik me ook nog herinneren van een of ander interview. Hij zag zich zelf en de band als een grote grap. Maar zelfs al leg ik hier karrenvrachten zout op, dan nog trek ik de muziek niet (meer). Het imo eenzijdige geluid, die grafstem, het hele imago...zelfs in een melige bui kan ik het moeilijk verteren.

Wel zo eerlijk als je dat vergelijkt met het pretentieuze imitatie-Herenleed van een paar andere post-JD nep-gothen die hun bijeengejatte sound en uiterlijk nog echt voor kijk-mij-eens-serieus-zwaarmoedig-en-profound-zijn probeerden te slijten.

En dan in sommige gevalletjes het volgende moment de top40 in met de meest commercieel getinte meuk, en schaamteloos alle fans van het eerste uur afserveren met een zinnetje als: "We no longer wanted to be miserable which pissed off a lot of our old fans, but I hate that kind of snobbery". Waar gebeurd.


Ik zou werkelijk niet weten welk groepje je bedoelt.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:06 uur

geplaatst: vandaag om 00:06 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.