Miles Davis - A Tribute to Jack Johnson (1971)

Heerlijk plaatje; alles klinkt als een grote jamsessie en de losse manier van Jazz maken spreekt mij erg aan op deze plaat. Ook de inbreng van een elektrische gitaar is lekker en klinkt fris.

Een 4.0*

Right Off is jam-rockjazz van de hoogste plank! Misschien is Miles Davis niet de meest technische trompettist allertijden. Een goede bandleider is hij absoluut! Hij bracht op de juiste momenten de juiste artiesten bijelkaar en gaf ze net die subtiele sturing zodat ze het best tot hun ontplooiing konden komen en zodat een coherente sfeer gecreeërd zou worden. Yesternow is mijns inziens een stukje eentoniger dan Right Off, maar ook zeker de middelmaat ontstijgend! 4*

Met: Miles Davis (trompet); Steve Grossman (sopraansax); John McLaughlin (elektrische gitaar); Herbie Hancock (heel lelijk orgel, of zoiets?); Michael Henderson (elektrische bas); Billy Cobham (drums)
En op 'Yesternow' horen we nog ergens: Bennie Maupin (basklarinet); Sonny Sharrock (elektrische gitaar); Chick Corea (elektrische piano); Dave Holland (elektrische bas); Jack DeJohnette (drums)

Davis zet de sterke lijn van zijn 'elektrische periode' door met dit album, zijn eerst dat je echt zou kunnen omschrijven als een rockplaat (of funkrockplaat). In zijn autobiografie vertelt hij dat hij destijds erg vaak bij concerten het affiche deelde met de beroemde rockbands uit die tijd, en tot de conclusie kwam dat die mensen allemaal geen ruk verstand van muziek hadden. Nu het jazz-tijdperk toch wel echt voorbij was, wat Davis merkte aan de kaartverkoop van zijn concerten, begon het hem te dagen dat hij het mainstreampubliek terug kon winnen door te doen wat de populaire bands van die tijd deden, 'maar dan beter.'

Het siert en kenmerkt Miles Davis dat hij -vooralsnog- niet kiest voor een heel erg toegankelijk geluid: dat contrast tussen een hunkering naar acceptatie door de mainstream, en dat onvermoeibaar zoeken naar nieuwe muzikale wegen, is typisch Davis. Het onderwerp was hem, als politiek bewuste zwarte man en groot boksfan, sowieso op het lijf geschreven. Hij trekt een vergelijking tussen de ritmische bewegingen van een bokser, en het geluid van een trein, en de funkrock van die tijd. De beat is daarmee nóg steviger, gelijkmatiger dan op voorganger Bitches Brew, iets heel anders dan de polyritmiek van zijn Tweede Kwintet, van de jaren daarvoor.

Twee redenen dat deze plaat iets minder sterren van me krijgt dan zijn voorgangers. Funkrock, of jazzrock, is misschien net iets minder 'mijn ding'. En hoewel 'Right Off' gewoon ontegenzeggelijk een van Davis' beste nummers is, vind ik 'Yesternow' toch wel een beetje incoherent, bij vlagen een beetje saai zelfs. Buiten dat, is dit als studioplaat eigenlijk gewoon de vierde of vijfde voltreffer op rij voor Davis. Indrukwekkend.