Miles Davis - A Tribute to Jack Johnson (1971)

Boeren, burgers en buitenlui
hoort, hoort, hoort:

"Right Off" (pas op 2:19 begint Miles!)


waardeer je "Bitches Brew" vanwege de Funk-inslag, huiver dan bij dit nummer

'Right Off' is idd. een fenomenaal goede track.
'Yesternow' is aanmerkelijk meer ingetogen, maar ook zeer genietbaar.

een tribute toe jack johson??

Hoe-wat-waar-wie?

Jack Johnson was de eerste zwarte wereldkampioen boksen in een bepaalde gewichtsklasse meen ik me te herinneren. Miles Davis was een groot boksliefhebber. De muziek op dit album is in eerste instantie gemaakt voor een documentaire over het leven van JJ.

Muzikaal is dit het rockerige vervolg op het beroemde Bitches Brew album. Het is meer rockjazz dan jazzrock en feitelijk zijn het twee lange jams, die overigens weer zijn samengesteld uit meerdere opgenomen jams. Al het materiaal van deze sessies is een paar jaar terug verschenen in de Complete series (Complete In A Silent Way, Complete Bitches Brew, Complete Jack Johnson enz.).

Danku

Toch gekke stap in zijn carriere he, van bokser tot zanger

naar verluidt heeft Miles 1 keer op het punt gestaan om te gaan zingen, toen hij op een off-day van het podium gespeeld werd door 'pretty boy' Chet Baker...

Ik bedoelde natuurlijk de zanger Jack Johnson, niet Miles Davis zelf.

Halverwege de jaren zestig ontdekte ik Charlie Parker, Miles Davis c.s. Bij een bezoekje aan Canada vond ik bij een leeftijdsgenoot/verzamelaar een Japanse uitgave van deze Miles Davis-opname en deed hem een plezier door hem te vragen hem voor mij te draaien. Volgens mij is dit de laatste echt goeie Miles Davis. Wat hij daarna speelde en opnam is duidelijk voor liefhebers met een andere smaak (of geen smaak). Als je van ''sketches of Spain'', ''seven steps to heaven'', "'Porgy and Bess", l'ascenseur pour l'échafaud' e.d. houdt, zal deze je ongetwijfeld ook bevallen. Bovendien is het verhaal over de flamboyante Jack Johnson een mooi voorbeeld avant-la-lettre over hoe om te gaan met racisme.

François Dumoulin.

Right Off ken ik en wat een geniale track gewoon Miles speelt daar gewoon briljant maar jammer genoeg wat te weinig, ik heb deze Cd eindelijk in bezit, ik heb ook de volledige sessies ervan geadd op de site. (wel nog niet geaccepteerd), ik ga deze Cd binnenkort luisteren. Dit is eigenlijk gewoon zoals Bitches Brew Cd1 maar dan met meer rock. Ik bemerk wel dat na dit en BB Miles er aanzienlijk op achteruit gegaan is



Geweldig album! Echt heerlijk, 2 erg erg fijne tracks, track 1 is lekker krachtig en top en 2de is dan mooi rustig, beide keren Miles in topvorm, de grotere nadruk ligt hier wel op Rock maar daar stoor ik me volledig niet aan. Deze Cd is gelijkwaardig aan Cd1 van Bitches Brew alleen was die wat minder rockachtig. Dit is zo'n Miles-topper die ik weer uren ga luisteren Geniaal en uniek in z'n soort. Ik geef voor nu 4* maar dat kan nog stijgen. (Alhoewel ik denk van niet).

Zijn beste!

Heerlijk plaatje; alles klinkt als een grote jamsessie en de losse manier van Jazz maken spreekt mij erg aan op deze plaat. Ook de inbreng van een elektrische gitaar is lekker en klinkt fris.

Een 4.0*

rommel

"Ik vind deze plaat zijn beste, omdat..."


"Ik vind deze plaat rommel, omdat...".

Mijn god, is het nou zo moeilijk iets te schrijven waar men wel wat aan heeft...

Ik vind dat bericht omdat het grappig is.

Right Off is jam-rockjazz van de hoogste plank! Misschien is Miles Davis niet de meest technische trompettist allertijden. Een goede bandleider is hij absoluut! Hij bracht op de juiste momenten de juiste artiesten bijelkaar en gaf ze net die subtiele sturing zodat ze het best tot hun ontplooiing konden komen en zodat een coherente sfeer gecreeërd zou worden. Yesternow is mijns inziens een stukje eentoniger dan Right Off, maar ook zeker de middelmaat ontstijgend! 4*

Prachtige tribute bestaande uit twee lange jamsessies. Ligt in de lijn van In A Silent Way en Bitches Brew. Opvallend dat Miles het volle trompetgeluid laat horen en geen gebruik maakt van zijn demper (of hoe noem je zo´n hulpstuk). Ik hou gewoon erg van dit heldere en pure trompetgeluid. Een van de betere MD albums.

De basgitarist zet een enorme groove in, gevolgd door drums en gitaar. Na ongeveer 2 minuten komt Miles erbij en hebben we een groovy jam die voorbij raast als een trein die nooit meer te stoppen is. Of moet ik zeggen als een boxer die de ring in stapt en niet te stuiten is? Halverwege komt meneer Hancock de studio binnen gelopen en begint lekker mee te jammen op een of ander snel ingeplugt orgel. Eén ding is zeker, het helpt absoluut de groove die er al was uit te bouwen tot een muzikale erruptie van hoge kwaliteit.
"Yesternow" begint met een basloopje dat geinspireerd is door "Say It Loud" van James Brown. Hier zet Miles een heerlijk gevoelige trompet overheen ondersteund door een zeer minimale begeleiding van drums en gitaar. Dit wordt dan langzaam aan uitgebreid en komen de gitaar, keyboard en basklarinet ook lekker aan de beurt. Dit allemaal met een zeer downtempo begeleiding. Na 14 minuten veranderd de context volledig. En horen we een song die "Willie nelson" heet. Eigenlijk vind ik dat wel jammer. Het haalt de sfeer van het nummer weg.

Right off is een toffe track! De heerlijke gitaar van McLaughlin geeft hier een heerlijke swing aan, de drummer en bassist doen het ook zeer verdienstelijk! Yesternow vind ik echter een stuk minder interessant en bovendien heeft Miles ook een beetje 'n handicap; hij speelt trompet. Uiteindelijk is dit nog wel een goede 3,5 ster waard...

Fantastisch album dat al behoorlijk zinspeelt op het geluid van The Mahavishnu Orchestra (John McClaughlin zat in deze line-up).

Right Off laat de ultieme kruisbestuiving horen tussen bluesrock en jazz en Yesternow is een heerlijke jam dat drijft op een unieke, spannende baslijn.

de stem op het laatste stukje plaat, damn....

Volledig op de jazz-tour, met het briljante gitaarwerk van Mclaughlin als hoofdrolspeler.

Right Off is echt een monumentje hoor, pfff. Hoed af ook voor McLaughlin. Yesternow is ook fijn, maar wel beduidend minder spectaculair. Ontwikkelt zich nogal traag - naar mijn idee hadden de ideeën die erin verwerkt zitten ook in een kwartier prima tot hun recht kunnen komen - en het grijpt me over de gehele linie wat minder bij de kladden.

Het ingetogen Yesternow vind ik allicht het mooist.

Moet dit niet de hoes zijn: https://img.discogs.com/0Np8GY1kS-oPkmmSTPTY0ckjsyc=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-6047318-1409703326-8696.jpeg.jpg

Via: Jack Johnson (Original Soundtrack Recording) | Discogs

Zalig, dit is hoe ik mijn jazz wil horen. Nasty. Funky. Groovy. Wat een topper.

Ben het wel eens met de commentaren dat 'Right Off' een hoogtepunt is met een glansrol voor John McLaughlin en 'Yesternow' in vergelijking toch wat achterblijft en wat te lang overkomt. Toch beslist een van de meest interessante Davis-albums. 4* met kans op verhoging.

inderdaad een topalbum van de meester (imo) maar hoe kom ik in hemelsnaam aan het volledige album met 5 cd's.tips welkom

mc laughlin belangrijke rol

mahavisnu : ik wordt er naar verloop van tijd bloedje nerveus van.....

dat heet in trompetters kringen een WAHWAH;-)