Burzum - Belus (2010)

Na het draaien van de plaat gisteren kreeg mijn hond een epileptische aanval en de vorige keer was al heel lang terug.
Zou er een verband zijn???
(Volgens mijn vrouw wel want toen ik hem vanmorgen op belachelijk volume had opstaan wees ze me daarop, dus alleen nog als Iggy niet thuis is )
Hoewel nu ik erover nadenk, mijn vorige hondje (oom agent) kon alles hebben qua muziek maar met black metal ging ie naar boven, das echt waar.
Lemmy en Dr. Oetker hebben er gelukkig helemaal geen problemen mee.
Best wel jaloers op die rakkers, ze horen 17 x beter als wij mensen, wat een weelde. (denk ik)

haha Die honden van tegenwoordig, dat luistert alleen nog maar Lady Gaga, ze kunnen niet eens meer tegen wat fatsoenlijke black metal
Heerlijk album trouwens. Het voelt gewoon goed om Belus' Død/Dauði Baldrs als gitaarmuziek te horen in plaats van synthesizergepingel

Inderdaad een mooi album. Veel beter dan ik had verwacht, maar halverwege zakt het album wel wat in.

'Belus' Dod' en 'Glemselens Elv' behoren tot de beste Burzum nummers. 'Kaimadalthas' Nedstigning' is nog redelijk, maar de kwaliteit begint hier al te dalen. 'Sverddans' vind ik vervolgens nogal afgeraffeld en 'Keliohesten' is echt te stereotype. 'Morgenroede' zorgt weer voor een kleine stijging van het niveau, maar het nut van de afsluiter 'Belus' Tilbakekomst' ontgaat me toch een beetje.

De productie is van een wat betere kwaliteit, maar nog wel lekker rauw. De muziek neigt muzikaal gezien wat naar depressive black metal, al is de sfeer over het algemeen op zich niet zo heel duister.

Afgerond toch een 4*.

Daar herken ik me wel in. Vooral Sverddans is zeker niet mijn favoriete Burzum-nummer, en daarna luister ik ook minder geboeid mee dan bij de eerste nummers. Aan de andere kant is Belus' Dod wel héél erg lekker

Oeijoeijoei nummer zes, wat een wereld nummer zeg!!!

Ik moet zeggen dat na een aantal luisterbeurten de nummers je toch weer ouderwets bij de strot gaan grijpen. De epische riffs blijken toch behoorlijk verslavend te werken.

Ik laat het album nog even bezinken, maar na een hele lange tijd geen black (of welke andere vorm van) metal te hebben geluisterd is dit toch wel weer zeer genietbaar hoor. Eén ding weet ik wel zeker Varg is het nog niet verleerd.

Inderdaad, aan het begin van de plaat is hij zich volgens mij van zijn ketenen aan het ontdoen.

Tweede stukje van Morgenreude is best leuk. Verder kan het mijn aandacht er nauwelijks bijhouden.

Ja, daar heb ik ook te veel last van bij deze plaat. Het lijkt maar wat voort te kabbelen. Allemaal ongetwijfeld erg sfeervol, maar het grijpt mij nergens vast.

Ik haal er toch één ster vanaf, het is toch ietwat te gewoontjes in mijn oren.
Laat hem e4en tijdje links liggen en probeer het dan nog eens.

Of beter gezegd, ik laat hem een tijdje extreem rechts liggen.

Verdomme, toch weer een halve* erbij, ik kan gewoon niet echt vat op dit album krijgen.
Maar ik ontdekte nu pas het mooie van nummer vier, alsof het op één of andere manier verstopt zit ofzo, zoals ik al zei ik krijg nog niet echt vat op dit album.

Wat doet die basgitaar toch in het begin van Morgenrøde? Als die baslijn nou netjes met de akkoorden mee had gelopen was het het zoveelste geval van Burzum-"simpel en toch effectief". Nu is het gewoon irritant.

Dit is een van de weinige albums waar ik niet meer mee kan stoppen als hij eenmaal aanstaat. Het is een perfecte opvolger van Filosofem, alsof er nog geen jaar tussen deze twee albums heeft gezeten. Door de hypnotiserende riffs en het gekrijs met de echo's word ik meegevoerd in een enorm verhaal, zonder dat ik iets van de tekst begrijp. Een geweldig album dus.

Ik heb hem nu binnen en zal hem even beluisteren, allereerste Burzum die ik hoor.

Geen aan te raden begin, eigenlijk... Det Som Engang Var lijkt mij beter.

Ik zou gaan voor Filosofem of de Self-Titled.

Ken niet zo veel van Burzum's oude werk, maar dit album is niet verkeerd.

Omdat het hier en daar als de heilige graal van de Noorse Blackmetal wordt gezien, heb ik ooit Filosofem aangeschaft. Nooit spijt van gehad, die plaat geeft je bij momenten wel een stoot vervuilde adrenaline die je niet eenvoudig kwijtraakt.

Laatst op vakantie in het hoogste noorden heb ik deze Belus als souvenir aangeschaft. Gezellig gedraaid in de camper, de kids vermaakten zich er nog best mee. We stonden in de file, en dan komt die monotone geluidsbrei van Vikernes nog beter tot z'n recht.

Het is eerder opgemerkt, Burzum is op z'n best als de vocalen beperkt blijven. Niet dat ze slecht zijn, maar het is als met ansjovis : niet te veel graag. Sowieso is Burzum vooral bizonder door het gitaarspel dat me gek genoeg wat aan The Edge doet denken : onberispelijk strak in de basis, met van die leuk gestrooide hoge tonen daar overheen.

Het eerste nummer en het laatste nummer zijn m'n favorieten. De introduksjon Leukes Renkespill heeft een vindingrijkheid die helaas op de rest van het album wat afwezig is. Belus' Tilbakekomst ( Konklusjon ) leunt 10 minuten lang op een hammerende riff die hypnotiserend werkt als goeie acid. Ik hoopte op een stukje electronische ambient als epiloog maar Vikernes heeft samen met de ball & chain ook het keyboard ingeleverd.

Ik neem aan dat je met die vindingrijkheid Belus' Død bedoelt, want Leukes Renkespill bestaat voornamelijk uit metalen stuitergeluidjes

...

Het zijn natuurlijk wel heerlijke metalen stuitergeluidjes, dat moet ik je nageven En misschien is dat nummer wel het meest vindingrijke nummer van het album, als je erover nadenkt
EDIT: hoewel ik 33 seconden wel aan de korte kant vind

Hier valt bijna niks aan toe te voegen!!!! Ik wil alleen nog maar kwijt dat de zang van Varg eindelijk eens klinkt zo als ie moet klinken

Klinkt weer als een rammelende stofzuiger

Best lekker album. Kende Burzum alleen van het verleden van Vikernes, ik had me nog nooit gewaagd aan de muziek. Niet verkeerd hoor. Het doet mij denken aan Wolves in the Throne room. Ben echter geen groot kenner van het genre, dus duidt mij dit niet euvel

Ik ben deze plaat steeds meer gaan waarderen. Bij de eerste luister beurt vond ik hem meesterlijk, daarna was de verrassing er een beetje af en vond ik hem wat saai worden. Inmiddels ben ik toch de ware schoonheid van deze plaat gaan ontdekken, en is het denk ik een van de beste Burzum platen voor mij aan het worden. De plaat is heerlijk hypnotiserend zoals we dat van Burzum gewend zijn, zoals ik al eerder zij klinkt deze plaat alsof we 20 jaar terug in de tijd gaan, lekker primitief zonder dertig duizend overdubs en irritante keyboards. Deze stijl Black Metal wordt eigenlijk veel te weinig gespeeld, veel bands gn zich verliezen in extremiteiten of worden ronduit saai, Burzum weet perfect de balans te vinden tussen extremiteit en eentonigheid zonder echt saai te worden. Wat jammer dat de beste man geen optredens zal geven, had dit best wel eens live willen zien.

Is het gek als Belus Dod me doet denken aan Freezing Moon van Mayhem?

Ik snap wel wat je bedoelt. Die manier van riffs spelen hoort meer bij vroege black metal in het algemeen. Vikernes speelt exact zo op zijn eigen eerste platen.

Wat Vikernes doet sinds hij vrij is, is simuleren dat we met een tijdmachine terug naar 1992 gaan. En dat doet hij best knap.

Vikerness is gewoon verder gegaan waar het voor hem halverwege de jaren 90 ophield. Hij heeft de ontwikkeling van de black metal niet bewust meegemaakt en dat hoor je terug op zijn platen. Ik denk niet dat het simuleren is, maar onbewust gewoon heel erg old school.