Burzum - Belus (2010)

Omdat het hier en daar als de heilige graal van de Noorse Blackmetal wordt gezien, heb ik ooit Filosofem aangeschaft. Nooit spijt van gehad, die plaat geeft je bij momenten wel een stoot vervuilde adrenaline die je niet eenvoudig kwijtraakt.

Laatst op vakantie in het hoogste noorden heb ik deze Belus als souvenir aangeschaft. Gezellig gedraaid in de camper, de kids vermaakten zich er nog best mee. We stonden in de file, en dan komt die monotone geluidsbrei van Vikernes nog beter tot z'n recht.

Het is eerder opgemerkt, Burzum is op z'n best als de vocalen beperkt blijven. Niet dat ze slecht zijn, maar het is als met ansjovis : niet te veel graag. Sowieso is Burzum vooral bizonder door het gitaarspel dat me gek genoeg wat aan The Edge doet denken : onberispelijk strak in de basis, met van die leuk gestrooide hoge tonen daar overheen.

Het eerste nummer en het laatste nummer zijn m'n favorieten. De introduksjon Leukes Renkespill heeft een vindingrijkheid die helaas op de rest van het album wat afwezig is. Belus' Tilbakekomst ( Konklusjon ) leunt 10 minuten lang op een hammerende riff die hypnotiserend werkt als goeie acid. Ik hoopte op een stukje electronische ambient als epiloog maar Vikernes heeft samen met de ball & chain ook het keyboard ingeleverd.

Monotone metal herrie die zowel technisch,vocaal en in iets mindere mate qua songs niet al te veel voorstelt maar op één of andere manier toch intrigeert.En daar zal de donkere en dreigende sfeer zeker iets mee te maken hebben.
Voorlopig toch wel een voldoende en wie weet wat de toekomst brengt.
Belus zou wel eens een lange adem kunnen hebben.