Gil Scott-Heron - I'm New Here (2010)

Erg mooie cover inderdaad. Eigenlijk vind ik alle 4 (!!) de nummers echt super goed. Ik waardeer zijn spoken word nummers maar het is wat mij betreft wel heel erg uit verhouding. Jammer want in potentie is dit echt een fantastisch album. De sfeer en zijn rauwe wat meer bluesy stijl met donkere electronica spreekt mij enorm aan.

Het is 2010 en hij is weer terug. Gil Scott-Heron heeft een nieuwe album uit en lijkt al bezig met zijn derde jeugd.
De man maakt eerst solo en samen met Brian Jackson furore in de jaren 70. Bekende hits als 'Home is Where the Hatred Is' en 'The Revolution Will Not be Televised' waren razend populair. De man viel vooral op door zijn eigen stijl: een mix van soul, jazz en spoken word.
Tussen 1970 en 1973 waren het vooral soloprojecten, om daarna tussen 1973 en 1979 zich bezig te houden met samenwerken met Brian Jackson. In de jaren 80 keerde hij terug met solowerk om er in 1982 lange tijd mee te stoppen. In 1992 kwam er opeens weer een comback uit met 'Spirits' en toen bleef het stil.
Gil belandde zelfs in de gevangenis voor allerhande zaken verwant aan drank en drugs. In deze gevangenis werd hij opgezocht door de baas van XL Records: Richard Russell. Deze man wilde Gil overhalen nogmaals een album te maken, op zijn label.
En zo geschiedde en zie hier: "I'm New Here"

Hetgeen wat meteen opvalt is dat de fluwelen stem van Heron een stuk rauwer is geworden, tegen het gitzwarte aan. En wat misschien nog wel meer opvalt en een kleine waarschuwing is aan allen die een album verwachten in de lijn van zijn 70's werk. Nou, dat is het dus niet!
Noem het blues, noem het folk, soms is het hiphop en soms singer-songwriter. Alles komt voorbij op dit album. En alles gedoceerd in prachtige, minimalistisch aandoende nummers.
Zo bevat 'Me and the Devíl' en stompende hiphopbeat en heeft de titeltrack een meer folk-achtig karakter.
Bij dit album is dus niets wat het lijkt en is het allemaal niet zo hip-slik-klaar als je misschien verwacht. Het is even wennen, want Gil Scott-Heron is een andere weg in gegaan. Een weg die je na meerdere luisterbeurten zeker meer en meer zal doen genieten. Je ontdekt echt dingen per luisterbeurt en het plaatje dat een kleine puzzle leek zal zich steeds meer als één geheel vormen.

Vier weken geleden botste ik midden in de nacht in een zoveelste verwoede poging een leak van dit album te vinden op een leak van dit album. Twee weken geleden was het tijd om naar de winkel te lopen voor de officiële release van de cd. Vandaag luister ik naar I’m New Here op vinyl. Je kan je afvragen waarom zoveel geld spenderen voor iets dat er eerder én goedkoper (gratis) was. Mensen die vandaag naar de vinyl luisteren weten het antwoord al. Een geheel nieuwe bonus-LP (met herwerkingen van oude songs en het nooit eerder uitgebrachte jazzy ‘My Cloud’) is het begin, het mooi vormgegeven pakket het vervolg.
Bijgevoegd daarbij zitten twee losse foto-afdrukken. De ene toont een lantaarnpaal op de hoek van 125th Street en Lenox Avenue, verwijzend naar Gil Scott-Heron’s baanbrekende debuutplaat. Op de andere zien we de man himself 40 jaar later aan de voet van zijn even baanbrekende vijftiende release. Duidelijk getekend door the sign of the ages, en dus met bijbehorende bompapet, zien we een artiest die elk woord dat hij ooit voortbracht ook geleefd heeft, maar nooit te beroerd zal zijn om nog een speelse pruillip te trekken.

Z’n vijftiende album “I’m New Here” noemen, kan ook als een speelse knipoog opgevat worden. Het gaat wel verder dan dat. Ouwe Gil begeeft zich immers niet enkel muzikaal in nieuwe wateren, tekstueel geeft hij zich meer bloot dan ooit tevoren. Gil Scott-Heron houdt zich voor dit album z’n reeds 60-jarige spiegel voor, zonder het proberen te verbergen van de barsten. Kan ook moeilijk anders met deze, door allerlei vuiligheid gebroken, stem. Het komt de songs over zelfreflectie alleen maar ten goede en maakt al wat hij hier voortbrengt eens zo oprecht.
Het is misschien vreemd om je meest persoonlijke album dusver te beginnen met een sample van Kanye West en een drietal covers, maar in wezen vertellen deze nummers evenveel over Gil dan z’n zelfgeschreven songs. Een nieuwe start nemen, waar het in het titelnummer (oorspronkelijk van Smog) over gaat, is een boodschap op zijn lijf geschreven. Want hij mag dan jarenlang de stem zijn geweest van de minder bedeelden en steeds het onrecht in deze wereld hebben aangevochten, een heilige is Gil nooit geweest. Hij erkent ook zijn fouten via Robert Johnson’s ‘Me and the Devil’. Deze twee covers alsook ‘I’ll Take Care of You’ van Bobby Bland zijn naast inhoudelijk goede keuzes tevens sterk uitgevoerde composities die zonder probleem naast de fantastische originelen kunnen staan, en zelfs meer dan dat. De minimale industrial boom bap versterkt de boodschap en zorgt voor een intrigerend contrast tussen de koele aanpak, maar het o zo warme eindresultaat.
Een man die ongetwijfeld een belangrijke rol speelde in deze nieuwe stijl is producer en aanzetter tot dit project, Richard Russell, de baas van XL Records. Hij schreef ook een aantal van de composities op dit album. Gelukkig deed hij zijn job met het oog op een Gil Scott-Heron-plaat. Teksten zijn, afgezien van de drie covers, natuurlijk wel geheel afkomstig van Gil. In de interludes komen we ook heel wat te weten over de artiest en zijn visie. Hoewel het simpelweg stukjes van opgenomen gesprekken zijn, klinkt ook dat gewoon erg poëtisch. Alles bij elkaar is dit maar een goeie minuut; een halfuur praten met hem moet gewoon Verlichting zijn. Concurreren met de echte songs kunnen de interludes natuurlijk niet, maar ze maken het album wel completer.
Twee songs heeft Gil wel volledig zelf geschreven, niet toevallig mijn favorieten. ‘Where Did the Night Go’ is een treffende weergave van een slapeloze nacht veroorzaakt door een vol hoofd. De dreigende muzikale ondertonen zorgen voor een beleving van zo’n slapeloze nacht op eender welk moment van de dag. “I should have been asleep when I turned the stack of records over and over, so I wouldn’t be up by myself”, het zal getroubleerde muziekliefhebbers niet vreemd in de oren klinken. Z’n andere eigen compositie, ‘New York Is Killing Me’, is een heuse spiritual anno 2010. Begeleidt door handclaps en bescheiden percussie, versterkt met wat vrouwelijk stemgeluid, komen de problemen van de 21ste eeuw naar voren. Het verlangen van een ouder wordende man in de alsmaar drukkere, maar ook steeds eenzamer wordende, grootstad verschuift naar nieuwe luxezaken als rust en vrede. Gelukkig weet Gil waar dat te vinden: Jackson, Tennessee.

Het is opmerkelijk, het verhaal van I’m New Here: Gil Scott-Heron die na jarenlange afwezigheid gewoon weer leuk terugkomt met een enorm vooruitstrevend album dat ook daadwerkelijk iets toevoegt en relevant is binnen de hedendaagse muziekscene. Het is opmerkelijk, omdat dit nu de tweede keer is, na Spirits uit 1994, dat hij zoiets weet te flikken. Een derde geniale comeback hoeft echter niet voor mij, want topplaten als die twee mogen gerust met een zekere regelmaat verschijnen!

Gil Scott-Heron is (op)nieuw hier

Een nieuw album (I’m New Here) van Gil Scott-Heron mag een ware verrassing zijn. Lange tijd liet hij niets van zich horen, maar hij is nu terug en komt dat ook live bewijzen op het komende North Sea Jazz Festival.

But the most noticeable thing about Scott-Heron on this album to anyone familiar with his work is how worn his voice sounds. It's raspier and age-weathered, less agile, and occasionally prone to letting words slur and melt into each other instead of leaping out as they did back in the 70s. (bron: pitchfork.com)

Gil Scott-Heron (1949) uit Chicago is een dichter die zich veel bediend met ‘spoken word jazz’ en dat maakt hem bijzonder als 1 van de grondleggers van de rap en later de neo soul. Vooral actief in de begin jaren 70 en 80 zoekt hij met zijn teksten de confrontatie op en wordt hij geassocieerd met de black militant activism. Dat levert hem kritiek op, bijvoorbeeld voor zijn meest bekende liedje: The Revolution Will Not Be Televised.

Wie nog nooit gehoord heeft van Scott-Heron heeft niet goed op zitten letten. In de Zwarte Lijst van Radio 6 komt hij een aantal keren naar voren met klassiekers als The Bottle (1974) en het eerder genoemde “Revolution” (1971). Zijn eigenzinnige (brom)stem en muziek kan de oudere jongere muziekliefhebber simpelweg niet zijn ontgaan.

Het nieuwe album is wel een apart album geworden. Er staan absoluut een aantal juweeltjes op, maar er staan ook nummers op ‘ter vulling’ van de cd. En dat met een speellengte van krap 30 minuten en 16 jaar ‘bedenktijd’. Hij zat vanwege drugs meerdere malen een tijdje in het gevang. Diezelfde drugs hebben ook een aanslag gedaan op zijn (zang)stem. Voor de 1 een verrijking voor de ander een verschrikking. Luister zelf! Net als Michael Franti en Public Enemy hebben gedaan.

Tekst overgenomen van mijn blog cd-recensies.nieuwslog.nl

Ik moet tot mijn schande erkennen dat dood van de beste man voor mij een aanleiding was om me toch eindelijk in zijn werk te verdiepen, iets dat ik me al een hele tijd had voorgenomen. Na magnum opus Pieces of a Man ben ik met deze begonnen... Toegegeven: het klinkt inderdaad anders dan wat ik tot nu toe van hem heb gehoord, maar zeker niet minder. Sterker nog, ik verbaas me over het lage gemiddelde hier. Ik vind de combinatie van de dreigende, kale, dubby begeleiding en de rauwe, doorleefde stem van Scott-Heron een absolute voltreffer.

Ik lees hier net dat Damon Albarn heeft meegewerkt aan Me and the Devil, grappig, want ik kreeg gelijk een associatie met de Gorillaz. Samen tillen ze de klassieker van Robert Johnson naar de 21e eeuw. De stem van Scott-Heron blijft integreren en schurkt tegen de over-the-top in I'll Take Care of You, wat juist goed bij het nummer past. De handclaps in New York Is Killing Me doen het wat traditioneler klinken, maar de zware drum geeft de juiste lading donkerte mee, waardoor het voor mij de absolute koploper van het album is. Daarna gaat het tempo er idd iets te veel uit door het spoken word. Overigens doet de combinatie van beats met spoken word en rauwe stem heel erg denken aan Rob Dougan.

De tekst van On Coming From a Broken Home (Part 2) is heel wrang als je weet dat de maker ervan een jaar later overlijdt... Tegelijkertijd is dit album een zeer passende epiloog voor het leven van Gil Scott-Heron en tevens een geheugensteun voor de jongere generatie, opdat zijn werk niet vergeten wordt...

Als je dit afzet tegen zijn andere platen is dit wel het minste album Bridges pieces of a man en spirits behoren tot wel het beste in de muziek
Het blijft nog steeds een raadsel waarom zo'n brilliante man zo is afgegleden wel blij met i''l take care of you een van de mooiste nummers van hem
Daar hoor je hoe geniaal hij was