Gil Scott-Heron - I'm New Here (2010)

Geen idee, maar ik moet om een of andere manier steeds denken aan het oude werk van John Lee Hooker: die minimale, vertellende praatblues-stijl (buiten de moderne productie natuurlijk).

Ik ben overigens verre van een kenner van Scott-Herons werk, maar na een middagje op de luisterpaal zie ik het wel gebeuren dat ik net zo enthousiast wordt over deze plaat als jij. Opvallend werkje, dit.

electronic, avant-garde misschien? en ook blues.

Blues/Avant-Garde
Electronic/Blues

zoiets...

Ik ken alleen Me and the Devil en dat klinkt als soul (de stem), hiphop (de beat) en electronic (de productie/sfeergeluiden). Ik zou het op electronic/soul of soul/electronic houden denk ik, maar de rest van het album heb ik dus nog niet gehoord.

Avant-garde hoor ik er dan weer helemaal niet in.

Wel een gaaf nummer trouwens. De link met Burial hoor ik ook wel (overduidelijk zelfs).

Net aan het luisteren en het eerste wat ik denk na twee nummers is een prachtige verbindingsplaat tussen Nick Drake en Burial.

ik luister dit album nu al de hele week, elke dag minstens 1 keer, en de plaat wordt duidelijk beter en beter... echt een fantastisch album...

ik kwam dit gisteren tegen op extramusicnew...

Here's few word of Gil Scott-Heron about his album :

There is a proper procedure for taking advantage of any investment.
Music, for example. Buying a CD is an investment.
To get the maximum you must
LISTEN TO IT FOR THE FIRST TIME UNDER OPTIMUM CONDITIONS.
Not in your car or on a portable player through a headset.
Take it home.
Get rid of all distractions, (even him or her).
Turn off your cell phone.
Turn off everything that rings or beeps or rattles or whistles.
Make yourself comfortable.
Play your CD.
LISTEN all the way through.
Think about what you got.
Think about who would appreciate this investment.
Decide if there is someone to share this with.
Turn it on again.
Enjoy Yourself.

Gil Scott-Heron

bron: Extra Music new - extramusicnew.blogspot.com

Die Smog cover is overigens bijna net zo mooi als het orgineel, zo niet mooier!

Erg mooie cover inderdaad. Eigenlijk vind ik alle 4 (!!) de nummers echt super goed. Ik waardeer zijn spoken word nummers maar het is wat mij betreft wel heel erg uit verhouding. Jammer want in potentie is dit echt een fantastisch album. De sfeer en zijn rauwe wat meer bluesy stijl met donkere electronica spreekt mij enorm aan.

Die tekst komt uit het CD-boekje. Stelletje downloaders.

De ironie! Gil Scott-Heron die Kanye West sampled.

whatever... lp is onderweg, nog wachtend op een pre-order van een ander album, dus je kan zeggen wat je wil... :-p

Als die pre-order de 5LP-box Toeachizown van Dam-Funk is, praat ik nu tegen mijn spiegelbeeld.

met de lp zit ook wat bonusmateriaal, en daar staat een pareltje op, my cloud is echt een megabriljante track. absoluut een musthave.

Het is 2010 en hij is weer terug. Gil Scott-Heron heeft een nieuwe album uit en lijkt al bezig met zijn derde jeugd.
De man maakt eerst solo en samen met Brian Jackson furore in de jaren 70. Bekende hits als 'Home is Where the Hatred Is' en 'The Revolution Will Not be Televised' waren razend populair. De man viel vooral op door zijn eigen stijl: een mix van soul, jazz en spoken word.
Tussen 1970 en 1973 waren het vooral soloprojecten, om daarna tussen 1973 en 1979 zich bezig te houden met samenwerken met Brian Jackson. In de jaren 80 keerde hij terug met solowerk om er in 1982 lange tijd mee te stoppen. In 1992 kwam er opeens weer een comback uit met 'Spirits' en toen bleef het stil.
Gil belandde zelfs in de gevangenis voor allerhande zaken verwant aan drank en drugs. In deze gevangenis werd hij opgezocht door de baas van XL Records: Richard Russell. Deze man wilde Gil overhalen nogmaals een album te maken, op zijn label.
En zo geschiedde en zie hier: "I'm New Here"

Hetgeen wat meteen opvalt is dat de fluwelen stem van Heron een stuk rauwer is geworden, tegen het gitzwarte aan. En wat misschien nog wel meer opvalt en een kleine waarschuwing is aan allen die een album verwachten in de lijn van zijn 70's werk. Nou, dat is het dus niet!
Noem het blues, noem het folk, soms is het hiphop en soms singer-songwriter. Alles komt voorbij op dit album. En alles gedoceerd in prachtige, minimalistisch aandoende nummers.
Zo bevat 'Me and the Devíl' en stompende hiphopbeat en heeft de titeltrack een meer folk-achtig karakter.
Bij dit album is dus niets wat het lijkt en is het allemaal niet zo hip-slik-klaar als je misschien verwacht. Het is even wennen, want Gil Scott-Heron is een andere weg in gegaan. Een weg die je na meerdere luisterbeurten zeker meer en meer zal doen genieten. Je ontdekt echt dingen per luisterbeurt en het plaatje dat een kleine puzzle leek zal zich steeds meer als één geheel vormen.

Volgens mij komt zijn stem zo door het hevig paffen en zuipen.

Dat denk ik ook inderdaad

bedoel je niet hop-slik-klaar?

Me and the Devil is sick, zeer beniewd naar het hele album

Vind de single echt geweldig, de rest interesseert me niet zo.. het gedichten oplezen gooit snel mijn aandacht weg helaas.

Vier weken geleden botste ik midden in de nacht in een zoveelste verwoede poging een leak van dit album te vinden op een leak van dit album. Twee weken geleden was het tijd om naar de winkel te lopen voor de officiële release van de cd. Vandaag luister ik naar I’m New Here op vinyl. Je kan je afvragen waarom zoveel geld spenderen voor iets dat er eerder én goedkoper (gratis) was. Mensen die vandaag naar de vinyl luisteren weten het antwoord al. Een geheel nieuwe bonus-LP (met herwerkingen van oude songs en het nooit eerder uitgebrachte jazzy ‘My Cloud’) is het begin, het mooi vormgegeven pakket het vervolg.
Bijgevoegd daarbij zitten twee losse foto-afdrukken. De ene toont een lantaarnpaal op de hoek van 125th Street en Lenox Avenue, verwijzend naar Gil Scott-Heron’s baanbrekende debuutplaat. Op de andere zien we de man himself 40 jaar later aan de voet van zijn even baanbrekende vijftiende release. Duidelijk getekend door the sign of the ages, en dus met bijbehorende bompapet, zien we een artiest die elk woord dat hij ooit voortbracht ook geleefd heeft, maar nooit te beroerd zal zijn om nog een speelse pruillip te trekken.

Z’n vijftiende album “I’m New Here” noemen, kan ook als een speelse knipoog opgevat worden. Het gaat wel verder dan dat. Ouwe Gil begeeft zich immers niet enkel muzikaal in nieuwe wateren, tekstueel geeft hij zich meer bloot dan ooit tevoren. Gil Scott-Heron houdt zich voor dit album z’n reeds 60-jarige spiegel voor, zonder het proberen te verbergen van de barsten. Kan ook moeilijk anders met deze, door allerlei vuiligheid gebroken, stem. Het komt de songs over zelfreflectie alleen maar ten goede en maakt al wat hij hier voortbrengt eens zo oprecht.
Het is misschien vreemd om je meest persoonlijke album dusver te beginnen met een sample van Kanye West en een drietal covers, maar in wezen vertellen deze nummers evenveel over Gil dan z’n zelfgeschreven songs. Een nieuwe start nemen, waar het in het titelnummer (oorspronkelijk van Smog) over gaat, is een boodschap op zijn lijf geschreven. Want hij mag dan jarenlang de stem zijn geweest van de minder bedeelden en steeds het onrecht in deze wereld hebben aangevochten, een heilige is Gil nooit geweest. Hij erkent ook zijn fouten via Robert Johnson’s ‘Me and the Devil’. Deze twee covers alsook ‘I’ll Take Care of You’ van Bobby Bland zijn naast inhoudelijk goede keuzes tevens sterk uitgevoerde composities die zonder probleem naast de fantastische originelen kunnen staan, en zelfs meer dan dat. De minimale industrial boom bap versterkt de boodschap en zorgt voor een intrigerend contrast tussen de koele aanpak, maar het o zo warme eindresultaat.
Een man die ongetwijfeld een belangrijke rol speelde in deze nieuwe stijl is producer en aanzetter tot dit project, Richard Russell, de baas van XL Records. Hij schreef ook een aantal van de composities op dit album. Gelukkig deed hij zijn job met het oog op een Gil Scott-Heron-plaat. Teksten zijn, afgezien van de drie covers, natuurlijk wel geheel afkomstig van Gil. In de interludes komen we ook heel wat te weten over de artiest en zijn visie. Hoewel het simpelweg stukjes van opgenomen gesprekken zijn, klinkt ook dat gewoon erg poëtisch. Alles bij elkaar is dit maar een goeie minuut; een halfuur praten met hem moet gewoon Verlichting zijn. Concurreren met de echte songs kunnen de interludes natuurlijk niet, maar ze maken het album wel completer.
Twee songs heeft Gil wel volledig zelf geschreven, niet toevallig mijn favorieten. ‘Where Did the Night Go’ is een treffende weergave van een slapeloze nacht veroorzaakt door een vol hoofd. De dreigende muzikale ondertonen zorgen voor een beleving van zo’n slapeloze nacht op eender welk moment van de dag. “I should have been asleep when I turned the stack of records over and over, so I wouldn’t be up by myself”, het zal getroubleerde muziekliefhebbers niet vreemd in de oren klinken. Z’n andere eigen compositie, ‘New York Is Killing Me’, is een heuse spiritual anno 2010. Begeleidt door handclaps en bescheiden percussie, versterkt met wat vrouwelijk stemgeluid, komen de problemen van de 21ste eeuw naar voren. Het verlangen van een ouder wordende man in de alsmaar drukkere, maar ook steeds eenzamer wordende, grootstad verschuift naar nieuwe luxezaken als rust en vrede. Gelukkig weet Gil waar dat te vinden: Jackson, Tennessee.

Het is opmerkelijk, het verhaal van I’m New Here: Gil Scott-Heron die na jarenlange afwezigheid gewoon weer leuk terugkomt met een enorm vooruitstrevend album dat ook daadwerkelijk iets toevoegt en relevant is binnen de hedendaagse muziekscene. Het is opmerkelijk, omdat dit nu de tweede keer is, na Spirits uit 1994, dat hij zoiets weet te flikken. Een derde geniale comeback hoeft echter niet voor mij, want topplaten als die twee mogen gerust met een zekere regelmaat verschijnen!

Dat gelispel en gezaag tussen de muziek door zal wel geweldig zijn voor de fans maar ik kan er echt niet naar luisteren.
2* voor de paar nummers waar effectief muziek op te horen valt, en voor het geweldige Me And The Devil.

Afgaande op de stemmen hier op MusicMeter lijkt dit album juist mensen aan te trekken die nooit iets van Gil Scott-Heron hebben gehoord, terwijl fans de grootste moeite hebben met deze plaat. Om het sterk uit te drukken.

Jij bent toch ook een fan?
Respect dat de beste man op deze leeftjid nog met zo'n experimenteel album kan komen maar daarom is het voor mij nog niet geslaagd (buiten Me And The Devil)

Ik ben een geval apart.

Ik dacht aan users als R&P en Reijersen (al is die nu ook wel gewonnen voor dit project denk ik).

hoeveel procent van de nummers is spoken word?

Nummers 2, 3, 6 en 10 zijn gezongen, de rest is spoken word. Als je het op tijd bekijkt zal het het ongeveer 50/50 zijn.

Ben nog niet helemaal overtuigd van dit album.
Het is allemaal wel goed maar er zijn maar een paar heel goede momenten op dit album had er tog iets meer van verwacht.

3.5*

weet niet of iemand dit al vermeld had, maar wisten jullie dat niemand minder dan Damon Albarn heeft meegewerkt aan het nummer Me and the Devil

Ja, wauw, hij deed de keyboard overdubs...
Albarn mag blij zijn dat hij op een album van Gil Scott-Heron staat, niet andersom hoor.

rustig kemm. gil scott heron mag dan een levende soullegende zijn maar albarn is verre van een kleine in de muziekwereld.

Ja en aangezien de prestaties van Gil op deze cd mag hij blij zijn dat Damon Albarn mee heeft gedaan.