Gil Scott-Heron - I'm New Here (2010)

Een nieuwe Gill Scot-Heron?

Laatste album kwam uit 94' en nu, 16 jaar later, een comeback! Damn.

Ja hier ben ik toch nieuwsgierig naar... Laten we hopen dat het beter is dan de laatste plaat van bijv. Cat Stevens want dat was me toch een misser van formaat...

Hoé hij trouwens op de cover van die sigaret geniet is toch al vrij episch te noemen.

Dat klopt wel... de spanning en de interesse loopt van langs om hoger op.

Doet me aan uncle Howie denken. Die geniet ook zo van zijn drugs.

Ik ben heel benieuwd........

Toen ik het kort maar krachtige "Where Did The Night Go" (wat gratis te downloaden is van de officiële website) voor het eerst hoorde moest ik even aan Portishead's "Machine Gun" denken.

De titeltrack (een cover van het Bill Callahan nummer) en "Me and the Devil" zwerven ook al rond, de laatste neigt qua sfeer in de richting van Massive Attack. Veelbelovend in ieder geval.

Ik vermoed dat we het genre 'soul' hier nog gaan moeten aanpassen, afgaande op hetgeen er al te horen en te lezen valt. Gil Scott-Heron, samen met de mensen van XL Recordings, kan nog vernieuwend uit de hoek komen, daar ben ik van overtuigd.

Where Did the Night Go is inderdaad niet echt Soul te noemen.

Ik heb al een tijdje gehoopt op een nieuwe van hem. Puur om te horen wat hij nog in zijn mars heeft. Ik vond zijn bijdrage op het Blazing Arrow album van Blackalicious subliem.

Where Did the Night Go onlangs gehoord en vond het zeker interessant. Het deed me een beetje denken aan dat nummer van Opgezwolle, Elektrostress. Maar dan een spoken word versie. Zijn stem klinkt overigens lekker rauw. Ben benieuwd kan u melden, zou mij weleens kunnen verrassen. Al moet ik zeggen dat ik niet weet wat ik zou moeten verwachten. Daarnaast misschien een mooie gelegenheid om eens andere platen van hem te beluisteren.

een nieuwe van gil scot heron
count me in

Me and the Devil net beluisterd en ik vind het maar niks hoor. Veel te hip en te weinig soul. Zijn stem is ook niet meer zo als het geweest was, vind hem nu zelfs een beetje als een aansteller klinken.

Maar de video van Me and the Devil is wel bijzonder dope.

Wat een held zeg. Gewoon lekker niet met een uitgekouwd "ik doe het kunste nog een keer"soulalbum komen maar gewoon weer vette muziek kunnen maken op zijn 60ste. (Even afgaande op "Me and the Devil")

Wat een dope nummer! En wat een clip!

Is even wennen voor me. Gill over een hiphop beat.

Ik ben ook best te spreken over 'Me and the Devil'. Mooie productie, mooie clip, intigrerend gezongen. Ja, dit wekt mijn interesse alleen maar meer.

Me and the Devil maakt in elk geval dat mijn interesse gewekt is. Ik had iets meer soul verwacht, maar dit is eigenlijk veel beter. Goede beat, sterk gezongen en een mooie clip erbij, netjes hoor na zo'n lange stilte. Alleen die computerachtige break in de productie vind ik heel erg jammer, past echt niet in het nummer. Ik hoop dat die er nog uit gegooid wordt voordat dit in de winkels komt te liggen.

Second that!

Moet zeggen dat ik dacht dat "Me and the Devil" na een tijd iets te herhalend zou worden, maar het blijft bij elke luisterbeurt gewoon erg fris. Het is allemaal wel erg... langzaam. Vraag me af of er wat variatie zal zijn in de tempo op het album.

'Me and the Devil' bevestigt mijn vermoedens dat Gil met XL een heel andere weg opgaat. Dat was al duidelijk 2 maanden geleden met 'Where Did the Night Go'. Geen verrassing dus dat dit niet echt 'soul' is.
Ik ben nu met dit nummer wel heel erg beniewd hoe het hele album gaat klinken.

Het nummer "Me and The Devil" doet mij een beetje HipHop aan.

Had in eerste instantie alleen maar oog voor de clip, maar heb de track nu meedere malen aandachtig beluisterd. Het grootste pluspunt is voor mij de sfeer, die heel dreigend is. Ik ben geen grote soul fan, maar wel van nummertjes a la Me and the Devil.

Het zal nu zo'n 2 uur geleden zijn. Klaar om onder de wol te kruipen besloot ik nog even te kijken of deze motherfucker nog niet te rapen viel. En ja hoor, the magic word deze keer was 'advance'! Met het risico op dubbel zo grote wallen onder de ogen morgen, ben ik toch nog gaan luisteren. Ik moest gewoon!
"Holy shit, de nieuwe Gil Scott-Heron", heb ik het hele album gedacht, dus veel zinnigs valt er niet te zeggen. Wel dat I'm New Here zoals verwacht in eigenlijk niks te vergelijken valt met zijn eerder werk; wel dat het weer van topniveau is! Denk ik. Een kort album trouwens, net geen halfuur. Krachtig wel! Verder: 'On Coming from a Broken Home' samplet Kanye West's 'Flashing Lights', 'Me and the Devil' is even mooi zonder clip en ik meen 2 covers te hebben herkend: het titelnummer van Smog en 'I'll Take Care of You' van Bobby Bland. Ik heb genoten van deze eerste luisterbeurt!
Holy shit, de nieuwe Gil Scott-Heron is er nu echt!

Excuses voor dit non-bericht, maar dit moment van intens geluk moest ik even delen. Een mens heeft toch niet veel nodig dit uur van de nacht.
Wordt ongetwijfeld vervolgd...

Vind je? Ik vind die juist erg vet!

Nice! Ben 'm nu aan het binnenhalen.

De reactie van kemm beloofd iig veel goeds.

Dat een half uur ook erg lang kan duren heeft Gil Scott-Heron met I'm New Here bewezen. Het ontbeert dit album voornamelijk aan een lekker tempo, de diverse korte interludes - die nergens voor nodig zijn - zorgen er juist voor dat het beetje tempo dat I'm New Here nog heeft verloren gaat. En daarnaast kenmerkt dit album zich door dat het weinig soul heeft en veel weinig boeiende verhalen. Slechts de in- en outro weten mij enigszins te boeien, verder lijkt Gil het niet meer in zich te hebben om boeiende, scherpe verhalen aan de man te brengen. Ook de muzikale begeleiding vind ik erg mager, is het bij Me and the Devil nog aan de te hippe kant, de rest van het album is het allemaal erg dunnetjes. Natuurlijk: spoken word kan zich prima voor achtergrond - weinig opvallende - deuntjes lenen, maar hier wordt gewoon een gehele nieuwe dementie aan de woordencombinatie 'weinig' en 'opvallend' gegeven.

Jammer, van deze levende legende had ik toch meer verwacht.

Ik vind dit album na een luisterbeurt gelukkig wel erg sterk. Het is lekker minimaal, abstract en het is eens wat anders. Dit werk is niet te vergelijken met het oude werk van Gil Scott-Heron. Dan heb ik het vooral over de instrumentatie.

Ik heb gemengde gevoelens hierover. Ben het nu voor de 2de keer aan 't luisteren en ik kan het aan de ene kant waarderen om z'n minimalisme maar wat R&P klopt ook; er komt gewoon weinig tempo in voor. Op zich is dat niet eens zo erg maar de stukjes spoken word zorgen er inderdaad voor dat het kleine beetje tempo dat het album heeft helemaal verloren gaat. Misschien moet ik het nog vaker luisteren voordat ik het helemaal op waarde kan schatten. Wel vind ik het constant dreigende sfeertje wat dit album heeft erg mooi gecreëerd, vooral op Me and the Devil komt dit al vrij vroeg op het album naar voren.

Je moet hier iig geen vol soul-geluid bij verwachten; het is namelijk een nogal kaal en 'duister' geluid wat Scott-Heron hier aan de man brengt, maar dan wel kaal en duister in de goede zin van beide woorden. Bij de tweede luisterbeurt merk ik eigenlijk al dat je met dit album wat meer geduld moet hebben, dit is namelijk verre van een makkelijk te verteren soul plaatje. Gil Scott's stem is na 16 jaar weg geweest te zijn wel rauwer dan ooit geworden, en ik houd daar wel van.