Shellac - At Action Park (1994)

heerlijk melodieuze muziek. wordt ik telkens weer vrolijk van.

My black ass!

vette muziek dit...ik moet deze nog steeds een keer kopen. 1000 Hurts heb ik al, die is ook behoorlijk lekker.

Stevige Post Rock...Muzikaal erg lekker, vocaal doet me het iets minder. 3,5*

Ze scharen tegenwoordig werkelijk de gekste dingen onder postrock;
Nu ook al deze noiserock klassiekert...

lol

Nee, Big Black is Noise Rock. Aangezien dit later kwam, moet dit dus eigenlijk Post-Noise-Rock zijn.

dus...

Nee hoor! Jantje Smit is toch net geen Post Rock...alhoewel Excuses voor het ongemak. Ik herschrijf : "Stevige Noise Rock". Alhoewel stevig en noise dan wellicht weer dubbelop is. Laat ik het schrijven van berichten verder maar overlaten aan de muziek professoren hier.

Ok, ik voelde mij geroepen

Na Big Black en het kortstondig bestaande Rapeman richtte Steve Albini samen met bassist Bob Weston en drummer Todd Trainer Shellac op. De drie heren beschouwen het eigenlijk (en dat is nog steeds zo) als een hobbyproject, dat af en toe bij elkaar komt om te repeteren, op te nemen of te touren, puur wanneer men daar zin in heeft. Want de hoofdwerkzaamheden van de heren zijn studiowerk (Albini en Weston) en het runnen van een een kapsalon (Trainer).

Shellac is een powertrio dat vooral de ruimte tussen de noten verkent. At Action Park is een spartaanse plaat, waarop de kunst van het weglaten tot in het extreme wordt doorgevoerd. Drums, bas en gitaren spelen geen noot te veel, en de nummers zijn niet nodeloos lang of ingewikkeld. Hierdoor ontstaat een ongekende dynamiek. De ritmesectie is fenomenaal strak, en legt een basis voor de vileine zang en het uit duizenden herkenbare gitaarspel van Albini, wat zich net als op de Big Black en Rapeman kenmerkt door een snijdend, met treble doorspekt geluid. (Overigens signaleerde ik bij de twee keer dat ik de band live aan het werk heb gezien dat Albini en Weston op dezelfde versterkers spelen, waarbij de knoppen echter gespiegeld zitten. En er maar twee knoppen op zitten, n.l. "aan" en "harder" )

Haat en agressie jegens de medemens zijn nog steeds de favoriete thema's van Albini, en voor vrolijke liedjes ben je hier dan ook aan het verkeerde adres. De teksten staan bol van het cynisme en worden flink aangedikt door de vocale voordracht van Albini. Een goede zanger kan ik hem met de beste wil van de wereld niet noemen, maar hij weet wél wat over te brengen met zijn iele, beknepen stemmetje.

Hoogtepunten op At Action Park zijn voor mij de slepende opener My Black Ass, het repetetieve Crow, en het stoïcijns swingende A Minute en Dog and Pony show. Maar de rest is eigenlijk net zo goed...

Overigens zijn ook de voor At Action Park uitgebrachte singles Uranus en The Rude Gesture zeer de moeite waard.

4.5*

Dat zei ik dus ook .....stevige rock... Prima beschrijving Itchy!

De kunst van het weglaten is inderdaad wel een mooie omschrijving. Ik zag ze op Lowlands (ik meen in 1995) en werd compleet de Charlie-tent uitgeblazen. Wat een fan-tas-tisch concert. Loeistrak en loeihard nummer spelen, iets mompelen richting het publiek, minuut lang de cirkelzaaggitaar stemmen, loeistrak en loeihard nummer spelen, enzovoort.

Daarna meteen At Action Park aangeschaft. Niets meer of minder dan een noise-klassieker.

De bassgitarist is echt GOED (op dit album)

Ik moest hier net csl even doorheen, maar ik geloof dat dit ergens heel ver buiten mijn straatje ligt. Wat een klereherrie! 37 minuten kunnen erg lang duren. Heel af en toe een gitaar- of basriffje dat ik nog wel trek en muzikaal zal t ongetwijfeld dik in orde zijn. Ik denk echter dat dit meteen de laatste keer was dat ik dit draaide. Zoiets als het laatste nummer: dat gaat een minuut lang alsof mijn zojuist snipverkouden geworden stofzuiger meepiept met de magnetron. Helaas houdt dit na tien piepjes níet vanzelf op. Niet mijn kopje thee dus. 1.5*.

Ik hou wel van rake beschrijvingen waarom een album iemand gewoon echt niét bevalt.

Grappig, Lukas, ik kom op mijn beurt dan weer helemaal niet door jouw nr. 1, Cocteau Twins, heen. Ik ben blij dat smaken zo kunnen verschillen!

En ook weer na het Paradiso-optreden dit jaar blijft mijn hartje sneller kloppen van deze magistrale bak 'klereherrie'. My Black Ass, Il Porno Star, Dog and Pony Show ... weergaloos.

een lekkere stevige/post/noise rock plaat met een geweldige bas, de basgitarist heeft op zijn basgitaar stalen snaren waardoor je dat rauwe, metalige geluid krijgt.
4*

gortdroog, retestrak, keihard
nog steeds de beste van shellac

Eensch... vooral nummers als crow zijn zorgvuldig ontdaan van hun laatste beetje gevoel en voorzien van een enorme bas en een heerlijk cirkelzaaggitaargeluid. Alle nummers zijn zo goed.. maar ik kan me prima voorstellen dat anderen het niks vinden.. het is echt enorm kaal.

Hier moet ik toch wel een beetje van terugkomen, want ik hoorde laatst per ongeluk nog eens het tweede nummer hiervan en dat is toch wel heel erg vet. Verder vind ik het nog steeds niet echt wat, maar deze stem van anderhalf jaar terug was wel weer erg overdreven negatief. Ach, misschien zijn mijn oren gewoon iets meer klereherrie gewend...

misschien...

Jij denkt van niet?

Steve Albini, een zeer bekende producer, ik wist niet dat hij ook zelf muziek maakte. Zelfs in meerdere bands gespeeld zie ik.

Superstrakke en inderdaad ook wel wat droge plaat dit. Mij bevalt het wel

die bas!

Het moest wat harder deze week, daarom deze nog een paar keer gedraaid, klonk me beter dan de vroegere luistersessies...

Niemand die het al over The Admiral heeft gehad? Héérlijk nummer dat....

Een twee- drietal luisterbeurten achter de rug, maar heel veel indruk maakt Albini hier toch niet vind ik.. Ligt er misschien aan dat ik met torenhoge verwachtingen ben beginnen luisteren.

Hard aanzetten helpt.

Song Of The Minerals doet mijn hart sneller kloppen. Fijne ontdekking dit.

Kut, mijn oren zijn verpest.

Moet je misschien die oordoppen eens uitnemen.