Shellac - At Action Park (1994)
mijn stem
148 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Touch and Go
-
My Black Ass (3:00)
-
Pull the Cup (4:12)
-
The Admiral (2:21)
-
Crow (4:47)
-
Song of the Minerals (4:24)
-
A Minute (3:40)
-
The Idea of North (3:42)
-
Dog and Pony Show (3:59)
-
Boche's Dick (1:38)
-
Il Porno Star (5:14)
3
geplaatst: 9 mei 2007, 11:00 uur
Ok, ik voelde mij geroepen 
Na Big Black en het kortstondig bestaande Rapeman richtte Steve Albini samen met bassist Bob Weston en drummer Todd Trainer Shellac op. De drie heren beschouwen het eigenlijk (en dat is nog steeds zo) als een hobbyproject, dat af en toe bij elkaar komt om te repeteren, op te nemen of te touren, puur wanneer men daar zin in heeft. Want de hoofdwerkzaamheden van de heren zijn studiowerk (Albini en Weston) en het runnen van een een kapsalon (Trainer).
Shellac is een powertrio dat vooral de ruimte tussen de noten verkent. At Action Park is een spartaanse plaat, waarop de kunst van het weglaten tot in het extreme wordt doorgevoerd. Drums, bas en gitaren spelen geen noot te veel, en de nummers zijn niet nodeloos lang of ingewikkeld. Hierdoor ontstaat een ongekende dynamiek. De ritmesectie is fenomenaal strak, en legt een basis voor de vileine zang en het uit duizenden herkenbare gitaarspel van Albini, wat zich net als op de Big Black en Rapeman kenmerkt door een snijdend, met treble doorspekt geluid. (Overigens signaleerde ik bij de twee keer dat ik de band live aan het werk heb gezien dat Albini en Weston op dezelfde versterkers spelen, waarbij de knoppen echter gespiegeld zitten. En er maar twee knoppen op zitten, n.l. "aan" en "harder"
)
Haat en agressie jegens de medemens zijn nog steeds de favoriete thema's van Albini, en voor vrolijke liedjes ben je hier dan ook aan het verkeerde adres. De teksten staan bol van het cynisme en worden flink aangedikt door de vocale voordracht van Albini. Een goede zanger kan ik hem met de beste wil van de wereld niet noemen, maar hij weet wél wat over te brengen met zijn iele, beknepen stemmetje.
Hoogtepunten op At Action Park zijn voor mij de slepende opener My Black Ass, het repetetieve Crow, en het stoïcijns swingende A Minute en Dog and Pony show. Maar de rest is eigenlijk net zo goed...
Overigens zijn ook de voor At Action Park uitgebrachte singles Uranus en The Rude Gesture zeer de moeite waard.
4.5*
Na Big Black en het kortstondig bestaande Rapeman richtte Steve Albini samen met bassist Bob Weston en drummer Todd Trainer Shellac op. De drie heren beschouwen het eigenlijk (en dat is nog steeds zo) als een hobbyproject, dat af en toe bij elkaar komt om te repeteren, op te nemen of te touren, puur wanneer men daar zin in heeft. Want de hoofdwerkzaamheden van de heren zijn studiowerk (Albini en Weston) en het runnen van een een kapsalon (Trainer).
Shellac is een powertrio dat vooral de ruimte tussen de noten verkent. At Action Park is een spartaanse plaat, waarop de kunst van het weglaten tot in het extreme wordt doorgevoerd. Drums, bas en gitaren spelen geen noot te veel, en de nummers zijn niet nodeloos lang of ingewikkeld. Hierdoor ontstaat een ongekende dynamiek. De ritmesectie is fenomenaal strak, en legt een basis voor de vileine zang en het uit duizenden herkenbare gitaarspel van Albini, wat zich net als op de Big Black en Rapeman kenmerkt door een snijdend, met treble doorspekt geluid. (Overigens signaleerde ik bij de twee keer dat ik de band live aan het werk heb gezien dat Albini en Weston op dezelfde versterkers spelen, waarbij de knoppen echter gespiegeld zitten. En er maar twee knoppen op zitten, n.l. "aan" en "harder"
)Haat en agressie jegens de medemens zijn nog steeds de favoriete thema's van Albini, en voor vrolijke liedjes ben je hier dan ook aan het verkeerde adres. De teksten staan bol van het cynisme en worden flink aangedikt door de vocale voordracht van Albini. Een goede zanger kan ik hem met de beste wil van de wereld niet noemen, maar hij weet wél wat over te brengen met zijn iele, beknepen stemmetje.
Hoogtepunten op At Action Park zijn voor mij de slepende opener My Black Ass, het repetetieve Crow, en het stoïcijns swingende A Minute en Dog and Pony show. Maar de rest is eigenlijk net zo goed...
Overigens zijn ook de voor At Action Park uitgebrachte singles Uranus en The Rude Gesture zeer de moeite waard.
4.5*
0
geplaatst: 14 september 2007, 18:01 uur
een lekkere stevige/post/noise rock plaat met een geweldige bas, de basgitarist heeft op zijn basgitaar stalen snaren waardoor je dat rauwe, metalige geluid krijgt.
4*
4*
0
geplaatst: 20 december 2008, 22:25 uur
Lukas schreef:
Ik moest hier net csl even doorheen, maar ik geloof dat dit ergens heel ver buiten mijn straatje ligt. Wat een klereherrie! 37 minuten kunnen erg lang duren. Heel af en toe een gitaar- of basriffje dat ik nog wel trek en muzikaal zal t ongetwijfeld dik in orde zijn. Ik denk echter dat dit meteen de laatste keer was dat ik dit draaide. Zoiets als het laatste nummer: dat gaat een minuut lang alsof mijn zojuist snipverkouden geworden stofzuiger meepiept met de magnetron. Helaas houdt dit na tien piepjes níet vanzelf op. Niet mijn kopje thee dus. 1.5*.
Ik moest hier net csl even doorheen, maar ik geloof dat dit ergens heel ver buiten mijn straatje ligt. Wat een klereherrie! 37 minuten kunnen erg lang duren. Heel af en toe een gitaar- of basriffje dat ik nog wel trek en muzikaal zal t ongetwijfeld dik in orde zijn. Ik denk echter dat dit meteen de laatste keer was dat ik dit draaide. Zoiets als het laatste nummer: dat gaat een minuut lang alsof mijn zojuist snipverkouden geworden stofzuiger meepiept met de magnetron. Helaas houdt dit na tien piepjes níet vanzelf op. Niet mijn kopje thee dus. 1.5*.
Hier moet ik toch wel een beetje van terugkomen, want ik hoorde laatst per ongeluk nog eens het tweede nummer hiervan en dat is toch wel heel erg vet. Verder vind ik het nog steeds niet echt wat, maar deze stem van anderhalf jaar terug was wel weer erg overdreven negatief. Ach, misschien zijn mijn oren gewoon iets meer klereherrie gewend...
* denotes required fields.