Blood Red Shoes - Fire Like This (2010)

De eerste 3 nummers zijn nu te beluisteren op de Blood Red Shoes site

Van die 3 vind ik Keeping it Close het fijnst.
Van wat ik op kan maken uit deze nummers, is het net als op het debuut steeds een beetje hetzelfde recept.
Aanstekelijke catchy rock rond een zich repeterend thema.
Dit pakt bij Keeping it Close en Colours Fade erg goed uit, maar Light it Up vind ik maar een vervelend nummer.
Ik denk dat het nadeel van dit soort muziek is, dat de kunst van het herhalen alleen werkt als het "hoofdthema" zo goed gevonden is, dat je het ook daadwerkelijk steeds opnieuw wilt horen. Maar wanneer het lukt, is het dan ook meteen erg verslavend.
Maar ja...... probeer dat maar eens 11 keer per plaat. Voorlopig is de score 2 uit 3.

Ik kijk toch wel uit naar dit album en ga ze ook maar eens live bekijken in de AB in Brussel.

Ik vind 'Fire like this' dan weer het beste nummer van de nummers die al op de site staan. Maar Keeping it Close en Colours Fade staan daar echt niet ver vandaan!
Heartsink vind ik dan weer minder, jammer genoeg: we have heard it all tenthousand times!

light it up bedoelde ik dus!

Kijk dat is iets om naar uit te gaan kijken dit jaar!
Als hij maar minstens zo lekker is als zijn voorganger hoor je mij niet klagen

Het klinkt muzikaal gezien iets rijker en dat is niet per se negatief. Ik ben erg benieuwd.

Ik heb ze allemaal al een keer beluisterd en ik vind ze toch allemaal wat weer aanstekelijk, wel denk ik dat ik het een beetje minder ga vinden dan het debuut maar ik ga pas oordelen als het album in het geheel hebt beluisterd, hun debuut kan al niet meer stuk dus zie er zoiezo naar uit! En zeker en vast om ze in de AB te zien, moet zalig zijn om die mannen live te zien!

Dat is het zeker en vast! 2x op Pukkelpop en 2x in de Botanique gezien, zeer impressive! Bijzonder krachtig, helse sfeer elke keer opnieuw, en Laura-Mary Carter is natùùrlijk een genot om naar te kijken.

Voor de rest zéér benieuwd naar deze plaat. De twee nummers die ik al gehoord heb klinken alvast niet slecht. Benieuwd wat dat live zal worden!

light it up klinkt gelukkig al een stuk steviger.

ik vind aan dat nummer niet veel aan, al kan men hier live wel weer op pogoën.

ik denk ook niet dat deze band me 2 albums na mekaar kan boeien. ik vrees dat het daarvoor muzikaal wat te beperkt is. bij de eerste had ik daarentegen het gevoel: "yess, eindelijk nog eens lekker vuile nonchalante grunge én met een sexy zangeres"

Ik vind dit album geen echte Grunge, maar dat kan ook mij liggen.....ik zie het eerder als de net iets hardere rock.

Het is weer 10x meer van hetzelfde. Maar wel erg fijn

Zo is het inderdaad, al zitten de songs hier misschien nog ietsje beter in elkaar.

Deze nieuwe plaat staat nu ook in z'n geheel op de 3VOOR12 Luisterpaal.

Mijn eerste indruk: inderdaad weer meer van hetzelfde. Maar toch luistert het wel lekker weg. Toch ben ik bang dat hij me hierdoor al snel gaat vervelen...

Ik zie m echt nergens staan op luisterpaal hoor

Tweede van boven bij mij. Boven die van Mike Slot.

found it . Dankje

Wat een heerlijk album zeg! In het verlengde van het debuut, maar wel volwassener

Als het verboden is, haal dan maar weg, maar het lijkt me makkelijker als er gewoon een linkje naar geplaatst wordt: Klikje naar luisterpaal 3voor12

Heb hem ook even 'geluisterpaald' , en jawel hoor, na de losse nummers sloeg het geheel ook ongeveer meteen aan. Met grote onderscheiding voor : Don't Ask, When We Wake, Heartsink en Colours Fade.

Inderdaad meer van hetzelfde, het klinkt wel iets volwassener

Zeer aangenaam plaatje!

2 jaar na het vooral in Alternatieve kringen veelgeprezen debuut Box Of Secrets is het Engelse duo Blood Red Shoes weer terug aan het muziekfront met een nieuwe cd Fire Like This. De verwachtingen waren hoog gespannen maar worden volledig ingelost. Iedereen die het eerste wapenfeit van het adhd tweetal Steven Ansell en Laura-Mary Carter hartstochtelijk heeft omarmd zal dat bij deze plaat ook weer doen, en dit keer met nog meer overgave en passie. Na een eerste beluistering lijken de tracks weer volledig op elkaar maar na meerdere draaibeurten blijkt er toch meer afwisseling in de songs te zitten. Wat opvalt is een betere productie dan het voorgaande werkstuk(dat heeft ongetwijfeld te maken met het grotere budget) de artiesten leggen speltechnisch de drum en gitaar lat ook een stuk hoger met als gevolg meer creativiteit in de songs , tempowisselingen en de opbouw(Door het vele touren zijn de bloed rode schoenen natuurlijk beter gaan spelen) De rockende rollercoaster ride van 41 minuten geeft ons aanstekelijke Grunge in de stijl van het legendarische Nirvana Light It Up (waarop meeschreeuwen is verplicht) het adembenemende, bedwelmende rustpunt met spanningsveld (gezongen door hemelse, vrouwelijke vocalen)When We Wake, wat teasende dance en lichte strijkers in Follow The Lines en de spannende afsluiter de 7 minuten durende epic Colours Fade. Blood Red Shoes is gegroeid en wat volwassener geworden. De fans en liefhebbers van dit Indie bandje kunnen blind Fire Like This in huis halen en genieten van nu al één van de betere platen van het nog prille 2010.

jammer dat je de titel fout schrijft evil23, want voor de rest kan ik me wel vinden in je mening.

Ik ook.
Behalve dan dat er naar mijn idee weinig veranderd is t.o.v. het debuut.
Die betere productie en verhoogde creativiteit hoor ik wat dat betreft niet zo.
Helemaal niet erg verder, en het is weer een prima plaat geworden. Dat zeker.
Het woord "volwassen" vind ik niet zo van toepassing hier.
Maar "volwassenheid" betekent ook meestal niet veel goeds als het op muziek aankomt heb ik gemerkt, dus ik vind het wel best zo.

Een jongen/meisjes band zoals The White Stripes alleen dan de energieke kant. Wat een energiestraalt deze band uit. Met hun debuut was ik al heel goed en nu dit nieuwe album met een volwassen sound is het geworden. Wat een album.


4*

Ik ben die vergelijking ondertussen wel zat. Het is een jongje/meisje band, maar daar houd het verband dan ook op. Muzikaal gezien is het totaal anders. Ik ben grote fan van Blood Red Shoes, maar de White Stripes hebben maar een paar nummers die me weten te boeien.

Hoe werkt die luisterpaal? Bij mij gaat er niks spelen?

Nummers op de website klinken veel belovend iig.

Blood Red Shoes was één van de verrassingen van 2008 met hun debuutalbum Box Of Secrets. Dit hyperactieve jongen-meisje duo produceerde toen al een explosie aan geluid en ik kan al verklappen dat dit met Fire Like This niet anders is. Deze atoombom van geluid doet de titel van het album eer aan. Met het energieke Don’t Ask begint het tweede album in ieder geval goed. Dit nummer heeft samen met One More Empty Chair veel overeenkomsten met hun post-punkcollega’s Yeah Yeah Yeahs. Light It Up, hun eerste single, opent als een rustig grunge nummer, maar heeft een zeer energiek en aanstekelijk refrein dat het prima zal doen op een festival! Een ander hoogtepunt van het album is When We Wake waarin hun ADHD eventjes wordt onderdrukt voor een gevoelig klinkend intro. Toch zwellen de instrumenten langzaam aan tot een muzikale explosie die vervolgens weer plaats maakt voor een rustig slot.

Keeping It Close doet mij, los van een mooi stukje couplet niet zoveel, maar gelukkig is daar Count Me Out, dat niet alleen een prachtig couplet heeft, maar ook een refrein waar ik blij van word omdat het aantoont dat Blood Red Shoes haar geluid heeft ontwikkeld. Heartsink is een lekker nummer dat zeker op het album thuis hoort, maar heeft verder niets nieuws. Follow The Lines daarentegen komt als een complete verrassing. Heel melodieus (en dat is niet alleen dit nummer) en voor de verandering moest ik de volumeknop juist een beetje open draaien. Zo’n muur van geluid is natuurlijk mooi, en zeker live, maar het maakt me dan ook wel benieuwd hoe het duo klinkt zonder een zware bas. Dit nummer geeft daar een bevredigend antwoord op en behoort zelfs tot mijn favorieten.

Na het al eerder behandelde One More Empty Chair blijft alleen het afsluitende nummer Colours Fade over. Laat ik het de spreekwoordelijke kers op de taart noemen, want dat is deze grunge ongetwijfeld. Dit muzikale spektakel waarin Steven Ansell vijf minuten lang zijn ADHD mag botvieren op de drums eindigt met een nog twee minuten durende muzikale verdwijntruc, die natuurlijk prima past bij de titel.

Sommigen bekritiseren de band op muzikaal technisch vlak en als je daar naar kijkt valt er vast en zeker nog een hoop te verbeteren, maar voor mij is dat nu niet het belangrijkste, want het doet niet af aan de beleving. Wat een blok energie en emotie is ook weer op dit album aanwezig. Met Fire Like This hebben ze bovendien bewezen dat er ontwikkeling in zit. Natuurlijk, ze zijn er nog niet, maar nog zo’n stap en een onbetwistbare klassieker is geboren.

For Music Only