Blood Red Shoes - Fire Like This (2010)

Klinkt wat volwassener en zwaarder dan zijn voorganger maar wederom een geweldige plaat waarvan elk nummer op zijn minst lekker is. Geweldig lekkere muziek en ik zei het voorheen al en nu nog eens, die zangeres is echt bloedmooi en lekker omdat ze rockt! Maar weinig dames die dat ECHT doen...

aangenaam verrast door deze plaat, hoewel ik eigenlijk totaal geen verwachtingen had. Hoewel het intrinsiek totaal niet vernieuwend is, klinkt het wel zo aan voor mij.

De vorige plaat van Blood Red Shoes vond ik een heel aangename verrassing. Lekker Britse rock met een enorme drive en fijne zang die goed uit de boxen knalt.

Ook dit is weer een leuke plaat, maar vooralsnog vind ik alleen het openingsnummer echt memorabel. Je zou willen dat de andere nummers ook wat meer van die onderhuidse spanning hadden.

Wat dat betreft mag het laatste nummer er ook wezen vind ik.
(en dan bedoel ik niet die bonustrack maar "colours fade")

Een heerlijk album, dat erg catchy en energiek klinkt. Doet me een beetje denken aan Pretty Girls Make Graves.

Dit album bevalt mij een stuk beter dan hun vorige, die ik wat eentonig vond. Hier is een stuk meer afwisseling te vinden en, ja, dat mag een volwassen groei genoemd worden.

Na één luisterbeurt merk ik op dat de sound grotendeels dezelfde is gebleven. Maar het klinkt allemaal wel iets minder eentonig, zoals 'nognooit' al aanhaalde. Klinkt goed! Voorlopig 3.5/5, maar dat zal wel nog stijgen

Goede voortzetting op Box of Secrets. Het ligt nog in het verlengde al is het wel een stuk rustiger en dreigender geworden en is het minder ADHD.

Opbouwend je mening geven, dus ik begin met het negatieve. Het lagere ADHD gehalte vind ik toch wel jammer; Box of Secrets was één brok energie - verstand op 0, volume op 10. Hierbij lijkt het constant om te slaan naar hyperactiviteit, maar het blijft vaak bij een dreiging. Een opbouw die nergens naartoe opbouwt. Ik moet wel toegeven dat het muzikaal beter in elkaar steekt, maar dat is juist niet waar ik naar op zoek was in de Blood Red Shoes. De kracht van het debuut lag het hem juist in het simpele - 4 powerchords is zat om een nummer mee te schrijven.

Wat wel een mooie toevoeging is aan het repertoire van de Blood Red Shoes zijn de rustigere stukjes. Nummers als One More Empty Chair laten goed horen dat ze ook erg gevoelig kunnen klinken en zelfs sentimenteel kunnen blijven begeleid door een een gitaar met toch een redelijk niveau distortion (typische krakende, vervormde geluid van een elektrische gitaar voor de mensen die niet -in tegenstelling tot mij- hun leven wijden aan gitaren, ik hoor bijzoorbeeld meteen dat op de meeste nummers de Big Muff USA gebruikt is). Ook binnen die song is er nog een fraaie overgang van het kwetsbare tot het ruige te vinden. Waar Box of Secrets een wat meer gelijkmatig album was, is dit wat afwisselender en zitten hier echte uitschieters tussen, met als top punt Colours Fade, maar ook Don't Ask en Light It Up kunnen ook niet genegeerd worden. Ook de langere instrumentale stukken zoals de tweede helft van Light It Up spreken mij erg aan. Met slechts gitaar en drums weet het duo toch een draaikolk te creëren waar je helemaal in wordt meegesleurd, en pas in het afbouwende outro langzaam uit wordt vrijgelaten. Wat mij betreft mag er in de helft van de nummers een langer instrumentaal stuk zitten, en als het kan een korte solo, al weet ik niet of er dan nog veel veel van het heavy overblijf, of dat het geluid te 'dun' wordt zonder slaggitaar. De twee hebben de neiging om bij gebrek aan veel instrumenten een flink stuk op te vullen met vocalen, maar zo kaal gestript komt het nog steeds erg indrukwekkend aan.

Het geheel is minder ADHD, maar levert niet in aan power. Het klinkt wat verder ontwikkeld, volwassener, professioneler en beter opgebouwd dan het erg rommelige (wat niet perse slecht bedoeld is) debuut. Ook weten ze enkele gevoeligere nummers neer te zetten, wat een mooie toevoeging is naast het drukkere.

Ik ben er nog niet helemaal uit of ik deze plaat of het debuut beter vind, maar het is wederom een prachtplaat. Ik moet ze eigenlijk nog een keer live gaan zien, daar komen alle nummers pas echt mooi uit de verf.

Verhoog mijn stem voor dit en het vorig album tot 5 na het echt fantastische memorabele concert in Brussel, het was voor mij echt het beste optreden OOIT. Iedereen was aan het springen en luidop aan het meezingen wat de beste sfeer ooit gaf. En als slechts 2 personen zoveel lawaai kan maken in positieve zin, zoveel energie kunnen geven en zo'n sfeer kunnen creeëren hebben ze voor mij de perfectie al bereikt! Mijn nieuwe lievelingsgroep hopelijk voor lang want kan weer even niet genoeg krijgen van deze 2, en bovenal is de zangeres dan nog eens bloederig mooi en is het zo'n prachtige tweekoppige band. Hun eeuwige fan.

Ik vind dit wel een aardig album, maar ook niet meer dan dat. Er staan wel een paar mooie nummers op (vooral de eerste) en niets is slecht, maar het raakt me ook niet echt. Op een gegeven moment vind ik het wat teveel op elkaar lijken en begint het me eigenlijk wat te vervelen. Het had iets afwisselender gemogen. Niet echt mijn album. Ik twijfel tussen 2.5 en 3 sterren. Omdat het ook nergens slecht is en het mij vooral niet raakt, hou ik het nu maar op 3 sterren. Net aan.

Dit album is anders dan het vorige. Het lijkt me gevarieerder doordat er ook rustigere nummers op staan. Uiteindelijk zal mijn stem voor FLT wel gelijk worden aan die van BOS(4,5), maar geef het nog even de tijd.

Het enhousiasme wordt ook zeker aangewakkerd na een leuk en strak optreden in Paradiso afgelopen week. Daar waar ze na het optreden het publiek insprongen en al crowdsurfend naar hun signeertafeltje werden gebracht, alwaar ik voor het eerst van mijn leven een cd heb laten tekenen.

Laura-Mary Carter, de liefde van m'n leven...

Klinkt zo op het eerste gehoor als een flinke domper. Retesaaie doorsnee-indiemeuk zonder het hit- en ADHD gehalte van de eersteling. Anonieme rocksongs voor een festivaltent ergens vroeg in de middag. Met een lauw biertje in de hand net te doen.....

Wie ze bezig zag in AB weet wel beter. De nieuwe songs kwamen er vlijmscherp uit, zelfs in vergelijking met het BOS-werk.

Hun debuut heb ik nog niet beluisterd, maar deze plaat van Blood Red Shoes is in ieder geval meer dan goed. Vooral 'Don't Ask'; 'Count Me Out' en de geweldige afsluiter 'Colours Fade' vind ik heel erg goed. De energie straalt er ook de hele plaat af.

3,5 sterren

Zo komt het album op mij ook over. Allemaal niet slecht, maar wel wat eentonig en doorsnee. Ik gaf 3 sterren, maar het worden er 2,5. Halverwege het album krijg ik telkens de neiging om het af te zetten. Na ongeveer vier nummers wordt het gewoon saai. Nummer 1 is de uitschieter.

Light it up vind ik anders wel een beestig nummer, voor de rest ja medium. Maar ja wat verwacht je ook, ze zijn maar met 2 ook..
En niemand is zo goed als The Black Box Revelation ;p

Blood Red Shoes moest het bij mij vooral van de energie hebben en die mis ik hier toch een beetje. Dit is niet slecht, maar echte toppers zitten er ook amper tussen. Don't Ask en Light It Up vind wel goed, en dan vooral omdat deze nog het meest neigen naar hun vorige album. Absolute en enige topper is Colours Fade, Blood Red Shoes willen denk ik tonen dat ze ook ingewikkeldere nummers kunnen maken en dat lukt eigenlijk enkel heel goed bij dit nummer. De andere nummers zijn niet slecht, maar dikwijls nogal flauw of onderling inwisselbaar.

Vind het niet slecht en vooral luchtig klinken, overweeg hem zelfs om te kopen. Vrees alleen dat het niet lang houdbaar gaat zijn.

Tof album met Colours Fade als veruit sterkste nummer. Maar weinig missers erop en het rockt toch lekker door.

Lekkere album en de wat rustigere nummers vindt ik ook wel goed te pruimen eigenlijk. Niet zo verassend als Box of Secrets, maar dat zou ook vrij lastig zijn (aangezien je niet 2x kan verassen met hetzelfde concept).

Dit komt op mij heel standaard over. Het zoveelste matige album van een matige artiest. Was het downloaden niet eens waard.

Dat lijkt me ook wel wat overdreven, het is een lekkere plaat, maar idd niet niet verrassend, wat trouwens niet nodig is.

3.5*

vind het nogal eentonig klinken.
Light it up en count me out zijn de uitschieters voor mij

Laura-Married me

Ben nu het album aan het beluisteren en het bevalt me prima. Ik hoorde "don't ask" bij kinkfm en was toch wel benieuwd. Tot nu toe vind ik het nog het beste nummer, maar cijfer volgt nog...

Vind don't ask juist het enige slechte nummer. Maar voor de rest gewoon een lekkere plaat, gewoon straight rock, niet verrassend maar wel leuk.

Toen ik Colours Fade hoorde als promo was ik erg benieuwd, het klonk zeer verrassend en ik hoopte dat ze meer de kant van de grunge op zouden gaan. Echter, de plaat is lekker maar weinig verrassend voor de rest.

Het ligt er maar aan wat je onder 'verrassend' verstaat natuurlijk. Ik vind deze plaat juist wel verrassend, omdat ik ze toch duidelijk anders vind klinken dan op hun debuut. Ze klinken hier wat volwassener, soms ook wat ruiger (Heartsink, Light it Up), maar vooral ook afwisselender dan op Box of Secrets. Een nummer als Colours Fade springt er wat dat betreft ook wel uit.
Daarom is dit voor mij toch een redelijk verrassend album.

Zeer fijn vervolg van deze fijne band. Ik spanning had ik gewacht op het vervolg van de geslaagde debuutalbum en mijn hoge verwachtingen werden ruimschoots in gelost. Het gevaar bij bandjes als deze is dat ze na een goede beginplaat aan kracht verliezen. Dat is bij deze band niet het geval. Ze weten hun sound goed door te zetten. Fire Like This evenaart zijn voorganger.

Ook hier staan goede nummers op. Prachtige vocalen van zowel Steve als Laura-Mary. Knetterende gitaar en bonkende drums. Mijn favorieten zijn Light It Up en Colours Fade.
Ik zie weer helemaal uit naar het volgende album van deze twee talenten.

4,0*

Waarom stem je hier eigenlijk niet (lees: het aantal sterren aanvinken)? Ik heb het ook al gezien bij 'Abbey Road'. Uit principe?