Blood Red Shoes - Fire Like This (2010)

Blood Red Shoes was één van de verrassingen van 2008 met hun debuutalbum Box Of Secrets. Dit hyperactieve jongen-meisje duo produceerde toen al een explosie aan geluid en ik kan al verklappen dat dit met Fire Like This niet anders is. Deze atoombom van geluid doet de titel van het album eer aan. Met het energieke Don’t Ask begint het tweede album in ieder geval goed. Dit nummer heeft samen met One More Empty Chair veel overeenkomsten met hun post-punkcollega’s Yeah Yeah Yeahs. Light It Up, hun eerste single, opent als een rustig grunge nummer, maar heeft een zeer energiek en aanstekelijk refrein dat het prima zal doen op een festival! Een ander hoogtepunt van het album is When We Wake waarin hun ADHD eventjes wordt onderdrukt voor een gevoelig klinkend intro. Toch zwellen de instrumenten langzaam aan tot een muzikale explosie die vervolgens weer plaats maakt voor een rustig slot.

Keeping It Close doet mij, los van een mooi stukje couplet niet zoveel, maar gelukkig is daar Count Me Out, dat niet alleen een prachtig couplet heeft, maar ook een refrein waar ik blij van word omdat het aantoont dat Blood Red Shoes haar geluid heeft ontwikkeld. Heartsink is een lekker nummer dat zeker op het album thuis hoort, maar heeft verder niets nieuws. Follow The Lines daarentegen komt als een complete verrassing. Heel melodieus (en dat is niet alleen dit nummer) en voor de verandering moest ik de volumeknop juist een beetje open draaien. Zo’n muur van geluid is natuurlijk mooi, en zeker live, maar het maakt me dan ook wel benieuwd hoe het duo klinkt zonder een zware bas. Dit nummer geeft daar een bevredigend antwoord op en behoort zelfs tot mijn favorieten.

Na het al eerder behandelde One More Empty Chair blijft alleen het afsluitende nummer Colours Fade over. Laat ik het de spreekwoordelijke kers op de taart noemen, want dat is deze grunge ongetwijfeld. Dit muzikale spektakel waarin Steven Ansell vijf minuten lang zijn ADHD mag botvieren op de drums eindigt met een nog twee minuten durende muzikale verdwijntruc, die natuurlijk prima past bij de titel.

Sommigen bekritiseren de band op muzikaal technisch vlak en als je daar naar kijkt valt er vast en zeker nog een hoop te verbeteren, maar voor mij is dat nu niet het belangrijkste, want het doet niet af aan de beleving. Wat een blok energie en emotie is ook weer op dit album aanwezig. Met Fire Like This hebben ze bovendien bewezen dat er ontwikkeling in zit. Natuurlijk, ze zijn er nog niet, maar nog zo’n stap en een onbetwistbare klassieker is geboren.

For Music Only

Toen ik Colours Fade hoorde als promo was ik erg benieuwd, het klonk zeer verrassend en ik hoopte dat ze meer de kant van de grunge op zouden gaan. Echter, de plaat is lekker maar weinig verrassend voor de rest.

Zeer fijn vervolg van deze fijne band. Ik spanning had ik gewacht op het vervolg van de geslaagde debuutalbum en mijn hoge verwachtingen werden ruimschoots in gelost. Het gevaar bij bandjes als deze is dat ze na een goede beginplaat aan kracht verliezen. Dat is bij deze band niet het geval. Ze weten hun sound goed door te zetten. Fire Like This evenaart zijn voorganger.

Ook hier staan goede nummers op. Prachtige vocalen van zowel Steve als Laura-Mary. Knetterende gitaar en bonkende drums. Mijn favorieten zijn Light It Up en Colours Fade.
Ik zie weer helemaal uit naar het volgende album van deze twee talenten.

4,0*