Golden Earring - Last Blast of the Century (2000)

Golden Earring was bij mij de laatste 10 jaar eigenlijk ver weg gezakt. Maar na het aanschaffen van deze cd, en het zien van de overbluffende show op Pinkpop , maandag j.l. moet ik toch toegeven dat ondanks hits het laatste decenium uitblijven, we zeer trots op onze eigen Golden Earring mogen zijn.
Neerlands hoop in bange dagen zou ik bijna willen zeggen, want hoeveel nieuwe Nederlandse bands weten Rock 'n roll nog op zo'n hoog niveau, en bij zo'n breed publiek te presenteren.
Golden Earring is Rock 'n roll pur sang, vriend en vijand zou het hier toch mee eens moeten zijn.

dit vind ik dus een zwak live album van ze ...

Het is het net niet helemaal, deze live CD. Natuurlijk komen de lekkere bekende nummers voorbij, maar met andere live opnamen van de Earring in mijn hoofd weet ik dat ze beter kunnen. Ik denk dat het geluid ook wat onder de maat is.

@ SoundWave: geheel akkoord dat Nederland héél trots mag zijn op deze band, hun verdiensten zijn heel groot, maar dat maakt van deze halfbakken plaat nog geen goede liveplaat, helaas.

Natuurlijk blijft de Earring de allergrootste band die Nederland ooit gehad heeft, dat kan geen kat tegenspreken!
Hold Me Now, Johnny Make Believe en Going To The Run vind ik de meer genietbare nummers van het voorbije decennium

***

Ambitieus concert van The Earring , opgenomen in de Groennoordhal in Leiden , bedoeld om de eeuw af te sluiten en tevens een jaartje rust te nemen .
Naast het 4tal een backgroundcoir , Robert jan Stips op toetsen en Bertus Borgers met een aantal andere blazers .
Tikkie te veel van het goede blijkt na beluistering . De sound is erg volgepropt en dat heeft onze meest legendarische rockband eigenlijk niet nodig .
Helaas is het songmateriaal ook niet even boeiend en spannend . De groep speelt aardig wat tracks van Paradise In Distress , en dat is nu niet bepaald 1 van hun sterkste .
Tuurlijk wordt er wel een feestje gebouwd , maar ondanks alle toeters en bellen en de lange speelduur , is dit het minste Earring-
livealbum .

Niet de meest interessante cd van hun; een wat tegenvallende setlist. Teveel van Paradise in distress. The fighter en Evil love chain zijn de enige echt goeie nummers voor mij. Whisper in a crowd is wel leuk, maar nog geen Hold me now. Van de overige songs zijn She flies on strange wings en Legalize telepathy de mooisten.

Geen al te best live album dit! Sterker nog; de minste van alle die ze hebben uitgebracht vind ik! Ondanks de aanwezigheid van enkele songs die in geen jaren op de setlist hebben gestaan (Distant love en In a bad mood bijv.) verpesten de extra muzikanten en achtergrondzangeressen het volledig!

Technisch gezien een goede liveplaat van Golden Earring. Dat deze mannen muziek kunnen maken is bekend, en dat ze op hun oude dag nog een prima liveshow kunnen afleveren staat ook buiten kijf. Maar techniek en vakmanschap levert niet per definitie een goed album op. De keuze van de nummers op "The Last Blast of the Century" vind ik niet erg gelukkig. Er worden teveel nummers gespeeld van "Paradise in Distress" en dat vind ik toch echt een zwakke plaat. Live klinken die nummers niet beter dan op de plaat en dat tast mijn luisterplezier toch behoorlijk. Van de klassiekers worden prima uitvoeringen gespeeld, maar dat kan het geheel niet naar een hoger plan trekken. Ook klinkt het geluid voor Golden Earring begrippen te vol met de toetsen, blazers en additionele vocalen. Overbodig mijn inziens. Wat dat betreft geef ik de voorkeur aan de liveplaten uit de jaren 70.

Dit had zoveel beter gekund? De produktie is echt rampzalig, het optreden uit de Groenoordhallen in Leiden ( te zien op de DVD)is al een stuk beter, deze cd bevat een aantal verschillende optredens welke in de dagen ervoor zijn gegeven door elkaar gemixd. Het lijkt wel alsof de plaat nog snel uitgrebacht moest worden, de concerten waren halverwege december en men wou nog voor Kerst de CD in de winkel hebben liggen, later volgde de VHS en DVD. Blijkbaar moest het maar ff snel geperst worden en werd er minder op de opname zelf gelet.
De Setlist vind ik wel oke, dat men kiest voor het toenmalige Paradise Album is logisch, deze lag immers nog geen half jaar in de winkel en dus worden er nummers van deze plaat gespeeld. Voeg daarbij dat liedjes als Makin Love en bad mood voor het eerst sinds jaren weer werden gespeeld, zelfs She Flies was al een jaar of 5-6 vd setlist verdwenen. Heartbeat was ook weer terug en Vince taylor idem dito. Hoewel er natuurlijk nog genoeg andere nummers aan bod hadden kunnen komen.
Wat in mijn ogen wel blijkt is dat personele toevoegingen als een koor, blazersectie en oudlid Robert Jan Stips eerder afbreuk doen aan de band dan dat het iets toevoegd, qua performance althans. Wel grappig dat de drumsolo in een ander wordt gespeeld en ook Radar Love een tandje terug lijkt te doen dan de wijze waarop men het normaal speelde.
En helaas werd het nummer Legalize Telepathy niet gespeeld zoals men destijds deed, als afsluiter. Ik herinner me optredens dat de heren de backline volledig opengooiden, Kooijmans en Gerritsen smeten hun gitaren op de versterkers en het gegier en gejank overstemde Barry in zijn afscheidsyell ( You know we love you!) waarna je blij was als de heren het podium verlieten en een roadie de stekkers eruit trok, wat een herrie!

Kortom, Niet de Earring zoals ik ze graag zie en beleef, magere voldoende

Was indertijd bij het concert in 013. Kan alleen maar beamen dat het allesbehalve een sterke setlist was en dat het extra personeel het er niet beter op maakte. Ik had het gevoel dat men schijt had aan het publiek en dat dit allemaal alleen was gedaan voor de live cd. Alles ging in ieder geval enorm ten koste van de sfeer want het grootste gedeelte van het publiek stond (net als ik) verveeld toe te kijken. Ik kon het uiteindelijk niet meer aanzien en ben ook zo'n beetje halverwege het concert weggegaan.

Het leek mij destijds ook dat de Earring iets te geforceerd probeerde om hun aangekondige sabbitcal ( 2000 werd een rustjaar en dit was destijds al aangekondigd) te feestelijk in te luiden. Overigens vond ik toch al dat de heren in die tijd on stage wat uitgeblust leken, Barry heeft dit later ook wel eens in een interview gemeld dat hij eind jaren 90 er totaal doorheen zat en tijdens concerten zwarte vlekken voor de ogen kreeg en de optredens soms in aan vreemde roes eindigde. En deze keer had het niet met de inname van drank of andere geneugten te maken. Blijkbaar hadden ze fysiek een bepaalde limiet bereikt, en in mijn optiek is de Earring altijd een band geweest die ook fysiek behoorlijk los ging op het podium. De band is geen statisch spelend orkestje. Zelfs anno 2013 maken ze op mij een fittere indruk dan rond de tijd van dit concert, ondanks de diepere groeven en toegenomen leeftijd.
Als fan verheugde ik me detijds op mogelijke terugkeer van songs als Vanilla Queen, Mad Love etc. Nu werden er zeker wel een aantal andere topsongs gespeeld, maar toch is de setlist een kleine tegenvaller. Het jaar ervoor werden songs als Future of Save your skin nog gespeeld maar geschrapt ten faveure de Paradise in Distress songs. Pas na de sabbital zijn de heren weer andere pareltjes gaan spelen die soms 20 jaar of langer niet werden gespeeld, iets wat eigenlik al tijdens de last blast optredens had gemoeten. Wellicht was de plaat dan een stukje aangenamer geworden, hoewel de produktie ook gewoon ruk is en band gewoon niet in topvorm klinkt.
Het optreden uit Ahoy van 2006 is toch stukken beter dan deze, overigens waren de optredens in 2008 en 2010 in datzelfde Ahoy nog beter alsmede wat HMH concerten, die hadden ze beter kunnen laten registreren.

Spijker op z'n kop. Helemaal mee eens.

The Earring speelt ook erg lang op deze registratie, en het wordt flink ontsiert door matig album werk van Paradise In Distress.
Daarbij klinkt de sound wat onnodig opgeblazen door de female coirtjes/blazers en zelfs een creatieve toetsenist als Robert Jan Stips komt niet echt lekker uit de verf.
Een ambitieus gebeuren, ongetwijfeld goed bedoeld, maar het valt wat tegen uiteindelijk.

Dat de Earring een ontzettend goede band is, staat buiten kijf.
Deze opname mist echter de sfeer van een goed live album en voor een last blast had de setlist veel beter gekund.
M.a.w. dit album is een bevestiging van hun kunnen, maar valt toch tegen omdat ze zoveel beter hebben laten horen.

Tijdens de eeuwwisseling zat ik op kantoor vanwege de toenmalig lopende hoax: de milleniumbug. Men was bang dat bij het overgaan naar de nieuwe eeuw alle computers van 1999 naar 2000 sprongen, oftewel van 99 naar 00, en dat daarmee enorme digitale catastrofes zouden worden ontketend. Natuurlijk was er niets aan de hand. Een handjevol patjepeeërs in de ICT zijn op kosten van de overheid binnengelopen. Meer niet.
Maar goed, om het mij en mijn collega's naar de zin te maken werd er een televisie en een lopend budget ingevlogen. Ja, het mocht wat kosten. We hebben ons die avond prima vermaakt met de jongens van de Golden Earring. Tot mijn stomme verbazing wist een leidinggevende die even kwam kijken hoe de avond verliep zijn onwetendheid nog te etaleren door ons te vragen wie die Amerikaanse groep wel niet mocht zijn waar wij op een Nederlandse zender naar zaten te kijken en te luisteren!!!!!! Het was toch belachelijk volgens deze man, met het aanbod van goede Nederlandse artiesten .
Een van de collega's kwam redelijk snel daarna met de CD van 'Last Blast Of The Century' op de proppen. Ik mocht 'm lenen en heb de CD's een paar keer beluisterd. Tamelijk teleurstellend qua geluidskwaliteit vond ik 'm. Beetje bootleg achtig zelfs. Was dat hetzelfde concert wat ik op televisie had gezien? Wat was hier mis gegaan?
Een jaar of vijf geleden kreeg ik de DVD versie cadeau. En nu klopt het weer wel.
Mijn conclusie: gebruik het geluidsspoor van de DVD om een goed klinkende CD versie te krijgen.

Ik hoor nu pas voor het eerst de DVD uitvoering, nadat ik al sinds de release de CD in de kast heb staan (ik wilde toen graag een verzamelaar van GE hebben,en ik dacht dat deze dubbelaar wel aardig de lading zou dekken). Qua setlist heb ik niks te klagen, ik ken de band niet goed genoeg om te weten welke nummers ik zou moeten missen, en mijn favorieten (Long blond animal en Twighlightzone) ontbreken niet.

Wat mij direct opvalt vanaf het allereerste nummer is dat het geluid véél en véél beter is dan van de CD. Nu klinkt het eindelijk zoals het hoort te klinken, en ga ik me niet halverwege de eerste cd ergeren aan de slechte sound, waardoor ik hem zelden nog volledig uitluister (laat staan dat ik tegenwoordig disk 2 nog opzet).

Alleen bekruipt me wel het gevoel dat ze na deze optredens hadden moeten stoppen, hier stond nog een band met 50-ers lekker te rocken. Als ik ze nu zie heb ik het gevoel dat ik naar een stel oude mannen van 70 kijk die krampachtig 50 willen lijken, en daardoor een parodie van zichzelf zijn geworden. Maar goed dat is mijn mening, als fan wil je natuurlijk dat ze zo lang mogelijk doorgaan.
En als ik toch aan het zeuren ben;) waarom praat Barry Hay engels???? ze spelen in Nederland in Leiden, er staan alleen maar Nederlanders in het publiek, en ik het buiteland breken ze al jaren geen potten meer (dit stoorde mij op de CD al vreschrikkelijk)

Het gekke is, dat de band na de sabbitical die hierop volgde, frisser klonk dan tijdens deze concerten. Ik herinner me bv een show in 2002 waarin bv Candy, Vanilla Queen, Future,leather en mission impossible werdn grspeeld en de band ouderwets als een stoomwals dwars door je heen speelde. Dat mis ik bv bij deze registratie.
Ook ahoy 2006 hoor ik liever dan deze last blast. Ahoy laat ( zeker in het begin) een band horen die toch met iets meer geestdrift en power speelt dan deze last blast. Dat hoor je bv heel goed met Evil Love Chain, in Ahoy de opener en veel vlotter en strakker dan op deze plaat.
Wel ben ik met je eens dat ze inmiddels echt 'last' krijgen van ouderdoms gebreken. Het optreden in Ziggo heb ik bezocht en qua entourage en aankleding ( licht) een groots spektakel maar qua spel toch een tikje timide. Mede door de hulp van een blazersectie, maar die zit ook op dit album de band soms in de weg vind ik.
Qua live albums vind ik deze de minste, ahoy 2006 is fijner en Something heavy uit 1984 nog beter. Live 77 en 2nd Live zelfs monumentaal. Wel klinkt de dvd idd een stuk beter dan de cd, maar de cd bevat dan ook andere opnames dan Leiden. Iets zegt me dat ze de try out shows in de 2 weken hiervoor hebben grbruikt voor de cd om zo snel mogelijk het concert ten gelde te maken. Oudjaarsavond 1999 kwam immers de show al op tv, dus de cd moest wel in de winkel liggen ?

3,44 ongelooflijk. Vanavond nog eens opgezet. Ik heb de hele eerste CD compleet out zitten freaken, zo goed. Wat boeit het geluid dan nog. Earring hoort gewoon bij het allerbeste van de canon van Nederland.

Dat klopt. Alleen komt dat er op deze cd niet helemaal voor de volle 100% uit vind ik. Ik zag dat ik 2* had gegeven. Dat is te karig. Want slecht is het natuurlijk niet. Maar meer dan een (erg) krappe voldoende kan ik er niet van maken helaas. Hoezeer ik ook zou willen...

Nu is het zo dat ik 'savonds/'snachts veel muziek draai in de keuken (met afzuigkap) op een Sony uit 1999.
Dat is wat anders dan via de installatie en koptelefoon, dus de kwaliteit van het geluid valt dan sowieso niet op. Maar misschien moet ik dus op zoek naar de DVD.
En natuurlijk blijft Live 1977 onovertroffen, maar ik vind deze wel beter dan Something Heavy uit 1984.

Komt bij mij niet eens in de búúrt van Something heavy! en zo zie je maar weer

Voor t eerst op vinyl uitgebracht op 3 goudkleurige schijfjes.

Geluid is erg mooi moet ik zeggen. Ik vind sowieso dat MOV die Earring rereleases wel heel erg goed doet.

De hoes blijft een ding voor me. Wat een lelijk en simpel gedrocht. Gelukkig is de inhoud nog steeds prima in orde.

The Fighter verdient hier overigens wel een extra benoeming, prachtig uitgevoerd.

Ik verhoog mijn score naar 4. Het is toch gewoon een heel mooi overzicht van de Earring, en laat een goed gesmeerde live band horen.

De songkeuzes zijn ook erg fijn, wat het een mooi geheel maakt.

En Whisper in a Crowd is zoooo waanzinnig mooi vertolkt door Kooymans, het hoogtepunt van deze opname.

Ik lees hierboven veelal het commentaar dat er teveel van het toen,alig laatste album wordt gespeeld. Ik vind dat juist een verademing. En ik snap de keuze van de heren ook wel. Eindelijk eens nieuwe nummers. Dat is ook een uitdaging voor hen. En ik als luisteraar vind het ook fijn om "nieuw" materiaal live te horen. De bekende nummers hebben "we" nu wel op andere live albums.
Ik vind de setlist dus wel heel erg de moeite waard.

Laten we voorop stellen GE live uit '77 een legendarische optreden is met hier en daar ondersteuning van geestverruimende middelen en dan wordt alles anders....Maar dit is echter ook een lekker live album die rockt alle kanten op. De heren uit DH laten even zien hoe het moet. Ze zijn wat mij betreft in topvorm. Die extra muzikanten storen mij niet de "basis" blijft hoorbaar. De geluidskwaliteit is prima deze krijgt van mij 4 sterren. Dus zet deze op stuur je vrouwn/man de deur op volume up en beoordeel zelf. Het is toch de beste rockgroep van Nederland? Beter wordt het niet....