Blaudzun - Seadrift Soundmachine (2010)

Sterke plaat van Blaudzun, laten we dat voorop stellen. Wat we ook voorop moeten stellen: dit is nog geen meesterwerk. Er wordt her en der al gesproken over een mijlpaal in de vaderlandse muziekgeschiedenis, maar dat is helaas iets te overdreven. Wat deze plaat wel onderstreept is dat de man-met-de-enorme-bril zeker de potentie heeft om toch ooit dat meesterwerk te maken.

Want potentie, dat heeft ie. De liedjes die ergens op het kruispunt tussen The Veils, een wat ingetogener Arcade Fire en Radiohead dat al die gekke elektronische speeltjes aan de kant heeft geschoven, zijn over het algemeen dik in orde. De wat kalere nummers zijn helaas wat minder sterk, want een liedje als "Manhatten Grey/Post No Bill" heeft een indrukwekkendere titel dan dat de compositie memorabel is (en ik hoor hier ook te veel Veils doorheen, het komt ook door die stem). Ook "Streetcorner Shouter" is wat aan de zwakke kant. Positieve uitzondering is het liefelijke "Wolf's Behind the Glass".

Naast deze mindere broeders valt het ook op dat de teksten van de liedjes niet erg bijzonder sterk zijn. Johannes heeft een hoop te vertellen, maar doet dat nogal warrig en kiest teveel gothic-meisjeswoorden als "demons", "dragons" en "raise me from the dead". Neen, Blaudzun moet het meer van de muziek hebben. Die is bij vlagen erg sterk, zoals in het dronken walsje dat de cd opent. Fijn nummer is dat. In "Jezebelle", dat van een soort Johnny Cashtrato-cuntry naar iets orkestralers, zit een knappe spanningsboog. Moet Johannes vaker doen.

Hij doet zoiets ongeveer nog één keer: "February Flame" zou met een hoop solo's er bij wel een prognummer kunnen zijn. Er is een spanningsboog aanwezig, maar helaas neemt Johannes de tijd niet en tuimelt zo van het koord af. Helaasch, want de opduikende saxofoon klinkt wel boeiend. Nee, doe mij dan maar mooie liedjes als "Midnight Room", waaraan Pien Feith haar mooie stem leent, of "Choking Game" dat nogal moeilijk op gang komt door die opvliegers van Johannes, maar uiteindelijk de "Exit Music (For a Film)" wordt. Prima cd, en ik hoop dat de volgende dat meesterwerk gaat worden. In de tussentijd moet ik de beste man eens live aan het werk zien.

Het debuut van Blaudzun vind ik mooi om de kleine intieme luisterliedjes. Opvolger "Seadrift Soundmachine” klinkt al een stuk voller van geluid, maar gelukkig staan de liedjes nog steeds centraal. De karakteristieke stem van Johannes Sigmund klinkt weer heerlijk intens en zweeft mooi over de melancholische melodieën. ”The Choking Game”, ”Midnight Room” en ”February Flare” zijn een aantal van mijn persoonlijke favorieten. Bij de opvolger ben ik eerlijk gezegd een beetje afgehaakt. Met name omdat ik de bombast iets teveel de overhand vind krijgen. Ik vind Blaudzun het best als de instrumentatie sober is en de sfeer intiem. In die context prefereer ik het debuut en deze ”Seadrift Soundmachine”.