Autechre - Oversteps (2010)

(Leuk deze recente waarderingen/berichten schizodeclown en Aurum. Naar aanleiding ervan weer eens opgezet.)

Zeker niet de meest toegankelijke van Autechre. Er wordt bij deze muziek niet erg een gewone vorm van aandacht van de luisteraar verwacht op een paar passages in een paar tracks na, maar als je wat meer speciale aandacht -overgave- hieraan kunt geven kun je erg beloond worden bij (her)beluisteringen.

Groepslid Sean heeft laatst laten weten dat deze plaat voor hem persoonlijk met ''memory'' te maken heeft, maar wilde nog niet meer verklappen wat daaromtrent precies. Het idee van vurende neuronen, synaptische transmissies en dat soort fysieke interne processen ligt wat mij betreft ook zeker niet veraf bij het luisteren naar veel patronen hier. Van daaruit met je fantastie startend kan dit album een mooie intense trip opleveren. Er zit flihk wat emotie, detail en intensiteit in deze muziek gestopt namelijk; al zal dit een weinig bewust luisterend persoon niet snel duidelijk opvallen. Hoe meer momentele overgave de luisteraar opbrengt, hoe meer structuur in de initiele electronische choas zichtbaar zal worden. Geldt trouwens in het algemeen bij goede muziek, maar zeker bij een relatief gedetailleerd album.

Het is een lastig karwei om niet met je gedachten af te drijven tijdens het luisteren van het merendeel van deze plaat, omdat de muziek als erg dromerig te typeren valt bij veel passages, al is ''dromerig'' tegelijk niet helemaal een juiste typering ervoor. Woorden als communicatiemiddel schieten soms te kort, met muziek kan wel het één en ander dat buiten de echte grip van woorden worden gecommuniceerd. Er zijn een paar passages in deze plaat waar wat makkelijker volledig de aandacht bij te houden valt met een standaard ''wakkere staat''. Dit zijn bijvoorbeeld de melodie aan het einde van 'Treale' en een groot gedeelte van 'Known(1)'. Af en toe wordt, zoals bij deze voorbeelden in de plaat even op een ietwat gewonere staat van bewustzijn afgestemd waarna rustig maar gestaag wordt afgedreven naar andere terreinen.

Heel tof aan dit album is hoe ritmisch enigzins vergelijkbare patronen met percussie en melodie bij iedere track terugkeren (de patronen die je als een ''jammende stijl'' zou kunnen waarnemen). In het begin lijkt dit spel waarschijnlijk neuzelig, totdat je het patroon erachter hoort. Dan merk je dat het constant muzikaal gekozen is, als een extra groove om te volgen. Er zijn tegelijk meerdere over elkaar lopende ritmes aangebracht wat effect heeft op het geheelplaatje, op de reis die je maakt. Wanneer je door je over te geven een staat krijgt waarbij je de meerdere ritmes tegelijk kunt waarnemen/volgen, zie je dat dit een heel vet exploratief album is. Het is wel een intens album dat je niet makkelijk eventjes twee keer achter elkaar luistert.