Herman Brood - Wait a Minute... (1980)

Ik wil, mocht het je ontgaan zijn, uit die discussie blijven.
Er wordt ontzettend veel aan de hand van vergelijkingen gesproken, bij zoveel albums. Ten opzichte van een vorig of later album, ten opzichte van bands die er ook wat van weg hebben, ten opzichte van steeds iets buiten het album zelf.
Hou ik niet van.
Maar bij sommige artiesten is het uiteraard wel acceptabel dat samenhang besproken wordt (Bowie) maar meestal is het armoede, het niet in eigen woorden wat je hoort en vindt kunnen omschrijven.
Ieder album is anders, luister er naar zoals het is, probeer het te omschrijven wat je hoort.
Verschuil je niet achter stemmen en vergelijkingen.
En zeker niet achter 'deskundigen' of 'liefhebbers' of top 100's.
Is nog niet zo makkelijk hoor.

Wil je nog antwoorden op mijn vraag wat jij onder 'kwaliteit' verstaat?

Nou hij staat op hoor. Wat klinkt dat heerlijk warm door de speakers, precies zoals ik het me herinnerde, alleen nu over een betere installatie.

Wat me opvalt dat het van belang is in een ideale retestrakke rock 'n roll band is bijvoorbeeld a great frontman, en ook: achtergrondzang / samenzang.
En een live performance waar je van achterover slaat.
En als het kan ook nog blazers, een kleine kopersectie.
Een pianootje.

The Ramones en Motorhead deden niet aan saxofoons maar wel aan samenzang en verpletterende live optredens, ze bestaan niet meer door overlijdens.
The Wild Romance en Brood bestaan ook niet meer door meerdere overlijdens (Brood, Cavalli, Meerman).

Je hebt nu bijv. nog Michael Monroe en ook een Bruce Springsteen met z'n band: Rock 'n roll, energie, saxofoon, samenzang/achtergrondzang. Een mooie formule. Ook Kid Creole And The Coconuts heeft dat.

Omdat ik dat nummer zo graag wilde horen begon ik met kant B: All The Girls Are Crazy opent de B-side en meteen het beste nummer. Met grote dank aan Danny Lademacher. Op de achtereenvolgende nummers volop koperwerk en honky tonk piano. Blue My Cool Over You (van saxofonist Appie Alberts) gaat in een straf tempo.
Koop dit album tweedehands op vinyl and play it!

Ja wel hoor zie bv: Ramones - End of the Century (1980)
Maar goed ze heten ook niet The....

Ik bedoel structureel aan saxofoon doen.

Dat antwoord heb ik gegeven maar je zit bij dit album op je roze wolk dus er geen ruimte meer voor enige nuance.

Dan kan ik redeneren wat ik wil, maar als jij je jeugdliefde weer hebt teruggevonden, en liefde maakt blind, is er natuurlijk geen praten meer over mogelijk. Dat geeft helemaal niet, iedereen z'n favoriete album.

Heb nog eens terug gelezen maar zie werkelijk niet waar jij hebt verduidelijkt wat de definitie van 'kwaliteit' is. Het gaat veel over cijfers en gemiddelden van Broodalbums en ook wat over jouw overtuiging wat drugs wel/niet gedaan hebben voor Broodalbums maar wat jouw eigen definitie van kwaliteit is zie ik niet.
Het is een belangrijke vraag, zou je het nog eenmaal helder willen parafraseren wat jij schreef over wat 'kwaliteit' is, dan kunnen we met dat uitgangspunt daarna verder met de discussie over dit Brood-album.

De vraag stellen was hem beantwoorden.

Ik stel de vraag: voldoet Wait a minute aan dezelfde kwaliteiten als die Shpritsz had?
Ik ga er dan van uit, dat de kwaliteit van Shpritsz bekend is.

Dan zeg je: wat bedoel je met kwaliteit?

Maar dan is het antwoord al gegeven. Per saldo breng ik het dan terug naar de vraag hoe goed is Waite a minute als je het vergelijkt met Shpritsz?

Ergo, hoe zou het kunnen komen, dat het gemiddelde van Wait a minute 1,2 ster lager ligt en hebben er tot nu toe ook maar 29 mensen belangstelling voor het album laten blijken (Shpritsz heeft er 260).

Dat er dus grote verschillen tussen beide albums zijn, lijkt mij duidelijk. De vraag is alleen: waar ligt dat aan? En dan maak je mij niet wijs, dat dit enkel en alleen aan het publiek ligt, wat je tot nu graag hebt willen doen geloven. Ik ben heel erg bang dat dit toch voornamelijk voor een belangrijk deel aan Herman Brood en het gebodene op Wait a minute ligt.

Sorry, je begrijpt het niet. Jammer.
Probeer nou eens aan te geven - in zijn algemeenheid - wat 'kwaliteit' van een song, van muziek, van een album is. En weg te blijven uit het vergelijkenderwijs: "Kijk maar, Shpritsz had zoveel stemmen en zo'n waardering en Wait A Minute heeft veel minder stemmen en veel lagere waardering'.

Waarom is 'Shpritsz' dan zo goed? Wat is daar de goede kwaliteit aan? En niet gaat verhalen over dat het meer stemmen en hogere waardering heeft dan andere albums.

Het album kwam ook na het mislukt Amerikaanse avontuur en tegenvallende Go Nutz album. Herman had zijn hoogtijperiode zo'n beetje in de periode 1977-1979 en kort door de bocht zou je kunnen zeggen dat Herman in 1980 'uit' was. Zijn albums uit deze periode vonden alleen maar aftrek bij de harde kern fans.
Pas rond 1984 met de (kleine) hitsingle Tattoo Song en het album The Brood werd hij ineens weer 'hip' voor een groter publiek. Dat had vooral te maken met het feit dat Herman op The Brood wat meer ruimte voor een wat gevarieerder geluid maakte. De single Tattoo Song was een overduidelijke verwijzing naar reggae bijvoorbeeld. Wat me dan wel weer bevreemd is dat het album qua waardering momenteel niet verder komt dan een 3,01 terwijl het album in 1984 als een 'return to form' werd gezien. Dat was misschien een beetje overdreven. Laten we zeggen dat de waarheid in het midden ligt. Ik hoop dat The Brood in de toekomst naar een dikke 3,5 gaat.
Sphritsz was het juiste album op het juiste moment. Vergelijken van dat album met het materiaal uit de periode 1980-1983 valt daardoor misschien altijd nadelig uit omdat die drie albums uitkwamen in een periode dat het grote publiek geen interesse toonde en Herman praktisch aan de grond zat.

Puntige, catchy, retestrakke rock 'n roll; met vlammende riffs en sologitaarwerk van Lademacher, swingende honky tonk piano van Brood, een ritmesectie die staat als een huis, heerlijke achtergrondzang van de Bombita's en fijnkoperblaaswerk.
Vertelt u mij eens in hemelsnaam eens wat er 'kwalitatief niet goed' is aan songs als deze?

Dynamite

En er staan meer juweeltjes op het album.
Luisteren op spotify of YT komt misschien nog enigszins tot z'n recht op luid volume maar albums als deze op vinyl draaien is gewoon way different: heerlijk!

Tja wat is kwaliteit van muziek! Waar ligt het aan dat het ene album beter gewaardeerd word dan de ander? Denk zelf een combinatie van goede texten, maar ook goed samenspel, passie en vooral beleving. Kortom wanneer een artiest er vaak het meest zin in heeft. Gek genoeg zijn meestal, niet altijd, maar de debuutalbums van artiesten kwalitatief gezien de beste op alle fronten, want dan moeten ze faam maken, en zitten nog in de underground. Word een artiest te bekend en te groot dan zal die zijn muziekstijl gaan aanpassen naar de vraag van het publiek, want dat levert immers het meeste op. Wil dan nog niet zeggen dat er dan geen goede albums gemaakt worden.

Ik ken deze plaat trouwens niet, wel een paar andere albums uit de jaren 80 en 90, en geen van die albums komen naar mijn gevoel qua passie, beleving en energie ook maar in de buurt bij cha cha en sphritz. Deze zal best ok zijn, maar ik zal geen enkele moeite doen om hem in huis te halen, gewoon omdat het mij totaal niet intereseerd, heb genoeg brood in huis, en er is zoveel muziek gemaakt, je kunt nu eenmaal niet alles leren kennen!

Dat jij er blij mee bent en anderen enthousiast probeert te maken is trouwens niets mis mee en leuk om te zien

De rauwe blues en rock van Herman Brood van Street, Shpritsz en Cha Cha was na drie albums eigenlijk voor een belangrijk deel opgesoupeerd.

Dan gebeuren er met Herman Brood heel kort gezegd, een heleboel dingen niet, waar een heleboel andere artiesten wel een stap kunnen maken.

The Police maakte bijvoorbeeld een mooie overgang van punkachtige muziek naar commercieel, breed gedragen en toch ook gewaardeerde muziek. Daar zijn natuurlijk meer voorbeelden van, artiesten die eind jaren '70 begin jaren '80 van de punk/new wave succesvol overstapten naar een meer breder publiek en meer sophisticated achtige muziek.

Je kunt een andere keuze maken en bijvoorbeeld, zoals zijn oude baas Harry Muskee, voor een wat kleiner en selectief gezelschap mooie albums blijven maken, zonder je identiteit en zonder je eigen muzikale idioom op te geven.

Herman Brood zocht na genoemde albums ook naar andere wegen maar wist het publiek, de critici en ook heel veel van zijn "oude" fans niet meer te overtuigen. Ik vind de reggae van de Tattoo song (een mooi voorbeeld) echt drie keer niks.

En dat is, een kleine uitzondering daargelaten en Dynamite is best aardig, het toch wel schrijnende verloop van de carriere van Herman Brood geweest. Toen hij zich later enigszins herstelde in de jaren '90 wist zijn oude publiek hem inderdaad niet meer te vinden.

Hmm ik vind tatoo song dan juist weer een positieve en creatieve uitschieter!

En het laatste album ciao monkey een oprechte echte en waardige afsluiter voor de fase die hij toen had in zijn leven! Back on the corner is trouwens ook nog een alleraardigst album, veel energie en passie, zeker voor die periode!

Ik lees het écht: structureel (aan) saxofoon. Bird, Trane en Coleman (et al) draaien zich om in hun graf.

Mooie trouwens voor navraag bij Plato: "welke plaat kunnen jullie aanbevelen qua structureel saxofoon, en dan geen jazz want dat is ongestructureerde herrie". Ik zie de verkoper denken en zeggen: "incidenteel zou ik je wel mee kunnen helpen, maar structureel...".

Brood en structureel - fraaie contradictio in terminis: ik heb track in Brood met structureel saxofoon - goede bestelling bij de platenbakker

Voor structueel drugs gebruik kon je daarentegen wel weer bij Herman aankloppen.

Ben jij wel eens bij een concert van Brood geweest, musician? In bijv. begin jaren '80, begin jaren'90 en nog wat momenten?
Juist 'de oude garde' was hondstrouw aan live-optredens van Brood. Bij ons in de regio speelde ie bijv. jaarlijks in een bepaalde venue en op een gegeven moment maakte iemand de opmerking "Zo, ook weer op de jaarlijkse reünie?". Haha. Want zo was het. Die term 'reunie' hielden we er in.
Juist niet de 'oude garde' maar mensen die op hips en trends surfden waren tijdens Shpritsz en ChaCha van de partij, maar later niet meer, áls ze al eens regelmatig concerten bezochten. De Toppopkijkers.

Misschien schreef ik het inderdaad wat knullig maar he bah, je weet best wat ik bedoel Mjuman. Het ging over swingende rock 'n rollbands die bij bij (mijn) voorkeur een fijn achtergrondkoortje dan wel samenzang hebben/hadden én op regelmatige basis een saxofoon in de liedjes.
Dus niet om artiesten als Candy Dulfer, haar vader of Charlie Parker.
Moet ik dan elk woordje op een weegschaal leggen omdat anders Yours Truly Mjuman elk moment uit de coulissen kan stuiven?

En domme vragen bestaan niet zo gauw hoor. Een goede verkoper lacht je niet uit maar toe en gaat met je aan de slag om te onderzoeken wat nu precies de exacte vraag is en tovert dan bijv. dit album van Brood uit de bak. Maar ik denk niet dat Plato 'm tweedehands heeft.

Overigens werd in DWDD eens aan Hans Dulfer gevraagd welke drie te kiezen 'dingen' hij mee zou nemen als hij op een onbewoond eiland werd geplaatst en Hans gaf binnen 1 seconde meteen het eerste antwoord: "Een album van Slayer". Maar dit terzijde.

Fijn dat jij zo'n nobel beeld hebt van platenverkopers. Je moest eens weten hoe dat ik werkelijkheid uitpakt: vraag ik aan de ene verkoper (telefonisch) of ze een bepaald album hebben, zegt ie dat dat wel kan bestellen, nadat ie het in zijn systeem heeft nagezien - en voor mij de titel heeft teruggelezen; vraag ik 2 dagen later in de winkel aan een andere verkoper naar datzelfde album, kan die het album niet vinden en dus ook niet bestellen voor mij.

Overigens heb ik Dulfer senior regelmatig zien optreden met Brood. Overigens zou ik liever met junior dan met senior op dat onbewoonde eiland zitten - niet alleen vanwege die Slayer lp

Structureel saxofoon - ik hou 'em er even in

Ik schetste een ideaalbeeld van een goede verkoper, dat de praktijk anders is ben ik helemaal met je eens. Een algehele tendens. Geen warenkennis meer, of je nu gereedschap bij de Karwei (niet dat je dat daar moet kopen) of bepaalde ham bij de 'slager' in een supermarkt zoekt..

Dan ken jij Appie Alberts ook wel.

Zoals: AA & The Doctors.

Herman B. heeft ooit voor een collega van mij in Haarlem een muurschildering gemaakt op een blinde muur om de tuin. Hij werd gepaaid door de mededeling dat het voor de 9e verjaardag van het zoontje was. Kwam aanrijden op zijn brommertje, schilderde o.m. een olifant met een lange slurf ("kan ie goed mee snuiven - maar niet tegen dat jochie vertellen")

Herman woonde ooit in de Utrechtse Stationsstraat (waar destijds ook een kennis van me woonde), liep naakt door het huis en deed in die staat ook open; reed de bus voorbij, zag je alle koppen daarheen draaien, vertelde ze.

Haha, ja Herman was 'knettergek'. Kan daar ook zeker verhalen over vertellen, maar niet hier.
Ik vond hem een behoorlijk antisociale persoonlijkheid maar hij en zijn band waren live steengoed.

AA & The Doctors waren ook erg goed. Appie is ook wetenschapper en heeft een behoorlijk revolutionaire uitvinding gedaan, iets met afbreekbaar plastic.
Laters.

Mjuman,
Mijn ervaringen met platenverkopers is grotendeels gebaseerd op ongeveer dezelfde regio als buizen. Ik woon in Assen en werk in Groningen. Als ik me niet vergis zit jij nog iets noordelijker, buizen. In Assen heb je in Warenhuis Vanderveen een CD-afdeling met zeer kundige mensen. En bovendien zijn ze niet te trots om een beroep op een klant te doen als die toevallig aanwezig en beschikbaar is. In Groningen loop ik graag binnen bij Plato en Elpee, als ik wat meer tijd heb bij De Jongens Van Hemmes en Headline. Aan de kant van de Jongens Van Hemmes zit nog een aardige zaak maar de naam is me even ontschoten.
Ik heb bij al deze zaken nog nooit maar een keer het gevoel gehad dat ze me iets stonden wijs te maken. Ook heb ik nog nooit meegemaakt dat ze achteraf niet konden leveren zoals afgesproken. Sterker, toen een vinyl album van The Byrds (Sweetheart Of The Rodeo) out of print was heeft Jan Vanderveen aan een vertegenwoordiger gevraagd om in den lande bij platenzaken rond te kijken of de plaat niet ergens nog in de schappen lag. Het heeft drie maanden geduurd maar toen had ie 'm te pakken. Voor Hfl. 10,--.

Die cd shop in het vanderveen warenhuis vind ik de beste in het noorden! Zeer vakkundige mensen die zowat alles uit het hoofd weten! En heb al regelmatig meegemaakt dat ik een bepaalde cd zelfs op internet niet kon bestellen, zei het zelfs op voorraad hadden staan. Plato in groningen is ook een prima zaak, maar vind de medewerkers daar wat arroganter en commercieler. Daar hebben ze meer van het reguliere werk, vind dat ook een zaak die beslist bij de besten in het noorden hoort. Elpee is meer een zaak waar je vooral heengaat voor het zwaardere en meer metal werk. Daar zijn ze min of meer in gespecialiseerd. Ik vind dat bij lp ook prettiger mensen werken dan bij plato, beetje zelfde sfeertje en kennis van zaken als van der veen, maar dan wat kleiner.

Qua beoordelingen misschien een van de minste albums, maar qua berichten/bijdrages nu tweede achter Sphritsz

Goh, steeds erg positieve verhalen over die 'CD-shop' in Vanderveen. Misschien ook iets voor het topic platenzaken.

Tja, nlkink: bijna het allerlaagst gewaardeerd album
Gauw wat aan doen..
Wel moeilijk. Het hangt op een 3,75 en helaas kies ik voor afronding naar beneden. (Maar voor de live-vertolking door de band destijds: een 5!).
Zucht, heb er op gelet maar door 1 stem is het van 2,7 naar een 2,73 gegaan.

Je bent lekker enthousiast in de weer maar niet alles klopt. Laat ik nu toevallig die laatste band live heb mogen meemaken. Het was een swingend feest van jewelste maar met rock 'n roll had het helemaal niets te maken. En met Brood ook niet. Slecht gekozen voorbeeld. Strafpuntje.

Nee, natuurlijk is Kid Creole geen 'rock 'n roll' (muziekstijl), het is swingende funk/disco, whatever. Maar voor mij ' zjin' ze wel 'rock 'n roll'. Motorhead is ook geen 'rock 'n roll' maar swingt ook. Hopelijk snap je wat ik bedoel.
Een geoliede verpletterend swingende live-act, met blaaswerk en achtergrondzang, dat hebben Kid Creole en Brood wel degelijk met elkaar gemeen, al 'lijken ze niet op elkaar'.

buizen,
De stijging van 2,7 naar 2,73 komt op mijn conto.
Heb 'm zeer recent beoordeeld met een 3,5.
Ik zal bij gelegenheid een keer een bijdrage leveren op het forum aangaande het topic platenzaken.

Het stond op 29 stemmen, nlkink en op 2,7. Speciaal op gelet, na m'n stem dus 2,73.
Jij had toch al veel eerder gestemd? Thanx trouwens want van de overige stemmers heeft verder niemand een reactie achtergelaten.
Vraag me af of ze uberhaupt de elpee wel in huis hebben.
Sommige mensen stemmen 1000 albums per jaar, ook heel veel nieuw wat er uit komt. Dat zijn dan denk ik echte kenners. Met spotify.

Er kan ook prima gestemd worden als je dit album via een vriend, buurman, leraar of iemand anders kent.
Ook kennis opgedaan via CD, You Tube, streaming of cassette kan nog.
Lekker album overigens net een fijne live sfeer.
Doet ook wel aan de J Geils band denken.