Herman Brood & His Wild Romance - Go Nutz (1980)

Niks mis mee!

Destijds helemaal de grond in geboord door de muziekpers maar voor mij nog steeds een PRIMA album!

Hehe, de voorkant doet me een beetje denken aan deze http://www.musicmeter.nl/album/26227
Dee was er alleen eerder.

Prima album van Nederlands bekendste junkie! Een biezonder kind, dat was ie!

****

Brood's Amerika avontuur. Te glad geproduceerde, beetje zielloze plaat waarop hele foute synthesizers een poging doen het US publiek te interesseren. *Go Nutz* wordt door de pers omgedoopt in *No Gutz*. Desondanks doen de singles *I Love You Like I Love Myself* en *Hot Shot* het nog redelijk goed. Hierna zou het over zijn en zakte Hermans populariteit als een kaartenhuis in elkaar.

Ik ken de plaat niet in zijn geheel maar dit is voor mij wel de plaat waar het allebeste brood nummer opstaad, "I Love You Like I Love Myselve".

Ik vind dat Herman Brood er gemiddeld een beetje te laag mee uitkomt. Dat zou toch wel een halfje hoger kunnen liggen.

Ja, Go Nutz is een andere cd dan Cha cha, Street en Sphritsz. Niet in de laatste plaats vanwege de Amerikaanse productie (Tim o' Brien) die er op Herman Brood werd losgelaten.

Toen de vaste muzikanten bij Herman Brood ook nog eens werden vervangen door Amerikaanse sessie-muzikanten was eigenlijk het hek van de dam. Het was de bedoeling dat Herman Brood succes zou krijgen in de VS maar op deze wijze was dat natuurlijk ondenkbaar.

Dat, en het feit dat Herman Brood veel te Nederlands was en bovendien in de VS geen degelijke coffeeshop om de hoek kon vinden.

Toch vind ik het uiteindelijke resultaat van Go nutz nog wel meevallen, met ook best redelijk veel succes voor de hitsingles I love you like I love myself, Hot shot en I don't need you. In de Nederlandse hitlijsten dan, in de VS werd het allemaal een grote mislukking.

Je weet nooit hoe dat allemaal psychologisch heeft doorgewerkt bij Herman Brood. Ik had hem een prachtige carriere in de Verenigde staten van harte gegund. Feit is dat hij uiteindelijk het niveau van zijn eerste drie platen en, vooruit, deze vierde, nooit meer heeft weten te halen.

Herman wilde graag doorbreken in Amerika. Daar een nummer 1 hit scoren was zijn grootste droom. Dat dit ten koste van zijn Wild Romance band ging had hij er blijkbaar ook voor over. Van het punky rock 'n roll gevoel is niet veel meer over. Met name de vlakke gladde productie doet deze plaat de das om. Live kwamen deze nummers wel een stuk beter uit de verf. Klik ter vergelijking maar eens op de live clip van Doggone die ik heb toegevoegd.

Al met al moet gezegd worden dat het songmateriaal gewoon zwakker is dan voorgaand werk. Dieptepunt is I Dont Need You, wat een verschrikkelijk slijmerig nummer zeg. Love You Like I Love Myself was een hitje maar ik vind dit nummer eerlijk gezegd ook vrij zwak, vooral het refrein is me te braafjes. Afsluiter Laurie klinkt nog wel lekker stevig (beetje Thin Lizzy achtig) en is dan ook mijn favoriet. Hot Shot was ook nog een lekkere stamper. Het echte succes was echter helaas voorbij voor Herman.

De speed had zijn werk gedaan. In eerste instantie in positieve zin, maar begon nu zijn tol te eisen. De energie die zo van zijn jaren 70 werk afspatte zou nooit meer terugkomen. Zonde want de voorgaande platen waren echt iets unieks.

Minder Rock 'n' Roll als eerdere albums. Het klinkt gladder, minder ruw en de toevoeging van synths lijkt meer een knieval dan dat het iets toevoegt. Juist hetgeen wat Brood zo Brood maakte, is hier al heel wat uitgefilterd, voor het grotere geheel, wat uiteindelijk niets heeft opgeleverd. Love You Like I Love Myself, zou zo als cover kunnen op een album van The Hold Steady.

Beste Broodnummer is toch Never be clever (waar dat op staat...geen idee )

Oorspronkelijk op Cha Cha - The Soundtrack. Beetje verwarrend dus want er is ook nog het live album Cha Cha en daar staat ie weer niet op.. Daarna is ie ook op verschillende verzamelalbums verschenen. Lekker nummer ja

Het is geen "Street of "Sphritz", maar deze kan er zeker mee door en ik ga vooral voor "Beauty is only skin deep" met dat achtergrondkoortje en die blaaspartijen gewoon een lekker nummer. En dat ondanks die amerikanen, die zich teveel met de Wild Romance hebben bemoeid en er een commercieel sausje overheen probeerden te gieten. De reden van het einde van het amerikaanse avontuur is dat hij weer ging gebruiken en dat mocht niet van het management, waardoor uiteindelijk ze weer naar huis gestuurd werden.

Geen liedjes meer van om en nabij de 2 minuten maar een beduidend conventionelere rock (pop?) plaat met liedjes van om en nabij de drie en een halve minuut. Het album kreeg in der tijd nogal wat kritiek te verduren want het is niet zo scherp (shpritszig) als de waanzinnige voorgangers Shpritsz en Cha Cha, dat maakt dit echter niet direct een slechte plaat, enkel chronologisch gezien een niet evengoede opvolger. Go Nutz heeft namelijk voldoende leuks te bieden. Hot Shot, I'll be Doggone, de hit I Love You Like I Love Myself en het titelnummer zijn allen tracks die niet in een early Brood-setlist zouden misstaan. Geestig genoeg zijn de bonustracks Stop Messin' Around in My Head en Old Memories zelfs enkele van mijn all-time favoriete Brood-nummers en het beste wat dit album te bieden heeft. Hoe dan ook; Go Nutz kan prima op eigen benen staan binnen het oeuvre van Brood.

Voor 2 euro opgepikt bij het lokale platenzaakje, money well spend kun je wel zeggen.
Wat een lekkere plaat is dit zeg. Catchy deuntjes en riffjes, ideale rock n' roll plaat.
De productie schijnt wat gladder te zijn lees ik hierboven. Dat kan best zo wezen, maar ik hou er in dit geval wel van. De bombita's zitten ook lekker voor in de mix waardoor het geheel een zeer opgewekt karakter krijgt.

Erg fijn plaatje!

3.5*

Matige Brood plaat. Alles moest en zal wijken voor die Amerikaanse hit die er nooit kwam. Waardoor het een dertien in een dozijn plaat geworden is. Met een stel Amerikanen aan het roer die waarschijnlijk helemaal geen feel hadden met de vorige twee puike Herman platen. Hermanus doet zelfs qua teksten een zware knieval. Want waar zijn de (vaak geromantiseerde) street life junkie teksten opeens gebleven? Die vol overgave en overtuiging uit zijn mond kwamen. Ik mis eigenlijk alles wat Brood en zijn Wild Romance apart maakte voor mij. Waar zijn de Speedy Tempo's? De hele sfeer is weg.

Wat overblijft is een matige pop plaat die in wezen nog maar weinig te doen heeft met de oude glorie.

Helemaal mee eens ! Klinkt ook alsof ie veel te snel opgenomen is. Alsof er niet genoeg tijd gestopt is in het zoeken naar nummers die echt lekker werken binnen het Brood sfeertje en de band nog wel een week of wat aan het repertoire had kunnen sleutelen wat er op uiteindelijk deze plaat terecht gekomen is.

Tja, Herman and the Wild Romance gingen nogal speedy.
Ik vind dit album prachtige juweeltjes dragen, zoals Laurie (you left met with a funny feeling in my heart) en Beauty Is Only Skin Deep. Maar ook Easy Pick Up mag ik graag horen, tijdens autoritten bijvoorbeeld. Niks mis mee.

Na jaren weer eens beluisterd. Beter dan in mijn herinnering. Productie is rampzalig, drukt Herman's stem te ver naar de achtergrond, en haalt irritante synths naar voren, nu nog triester klinkend dan destijds. Toch een halfje erbij voor de composities; Love Myself is natuurlijk een classic, maar ook het laatste stuk van kant 2, vanaf het geweldige Beauty is Only Skin Deep is toch prima rock. En, zelden geroemd, maar zeker wel een plusje voor deze plaat; goede achtergrondzang van de dames!

Herman Brood probeerde in de VS door te breken en hiervoor moest hij concessies doen wat op dit album te horen is. Het album klinkt gladder dan vorig werk mede door toevoeging van synths, de tempo's zijn langzamer en de teksten vriendelijker. Echter is het songmateriaal globaal ook minder zoals de hit Love You Like I Love Myself aantoont met nogal clichématige gitaarsolo. Dit album werd ook in eigen land minder goed ontvangen en zijn daaropvolgende albums flopten zelfs. Herman Brood steeg solo in snel tempo naar de top om dan weer even snel vanaf te donderen.

Hot Shot was ook nog een single als ik het mij goed herinner.
I Love You Like I Love Myself heeft wel weer zo'n typische Broodtekst trouwens.
Herman, door de dope snel door het leven denderend en daardoor zo onvoorspelbaar als de pest, verpestte het in Amerika en deze plaat werd ook een stuk minder goed ontvangen.
Ik heb eigenlijk nooit veel aandacht aan Go Nutz besteed.
In "81" was hij eigenlijk alweer bijna vergeten. Bleef wel platen maken en dook hier en daar op in een praatshow, maar pas eind jaren 80 was er weer sprake van enig succes. Ook dankzij zijn schilderkunst trouwens.

Hot Shot was inderdaad ook een single en werd nog een hit. Herman Brood zou in 1984 nog een hit scoren met Als je Wint samen met Henny Vrienten.

Ja, inderdaad.

De twee hits Love You Like I Love Myself en Hot shot zijn best aardig en ook het titelnummer plus Right on the money zijn zeker geen verkeerde songs.Al was er zelfs bij dit kwartet,met een krachtigere en meer knallende/scheurende productie wellicht nog wat meer mogelijk geweest.
De rest is eenvoudigweg te soft,rockt nauwelijks en ook Herman Brood zelfs laat zo af en toe,vocaal wat steken vallen.
En dan dat overdadig gebruik van een dameskoortje,wat me al na zo'n drie nummers de strot uitkomt,en tenslotte het gebrek aan gitaren in te veel songs,wat zich uiteindelijk ook gaat wreken wat betreft de eindwaardering.Het Nederlands publiek pikte het ook niet met als gevolg dat Go nutz dus stukken minder verkocht dan zijn voorganger.
Ik kan me nog herinneren dat in de Bijenkorf de plaat destijds veelvuldig in de etalages kwam te staan,en uitgestald werden op de muziek afdeling,maar dat het aantal exemplaren nauwelijks zakten.
Helemaal onterecht was dat ook niet want ten lange leste bleek Go nutz maar een uiterst gemiddeld rock album.

Ik heb alles van Brood, maar dit is veruit de zwakste broeder.
Inderdaad erg glad allemaal.
Maar Hot Shot en I love you like i love myself zijn lekkere nummers.

Nederlandse bands die willen of van hun platenmaatschappij ook moeten doorbreken in de USA: het draait veelal uit op een catastrofe. Het verging bijvoorbeeld de Golden Earring ook al niet al te best met hun Amerikaanse avonturen en leverde gladjakker-albums als Grab It For A Second op. Met Go Nutz is het al allemaal niet beter: indertijd een album waar niemand op zat te wachten, met terugluisterende kracht gaat het allemaal wel, maar is het allemaal Brood onwaardig. De man die erom bekend stond altijd zijn eigen gang te gaan, werd gedwongen in een Amerikaans keurslijf van binnen de lijntjes geproduceerde FM-rock en heeft Go Nutz geen enkele streetcredibility, zoals Street en natuurlijk Sphritsz wel hadden. De chaos was nu compleet: ingezet met alle flauwekul rondom de film Cha Cha moet dit album worden gezien in het tijdsperspectief: het luidde het begin in van de artistieke teloorgang van de artiest Brood en de opkomst van de clown Brood. Zijn drugsgebruik en alcoholcapriolen kregen de overhand en dat resulteerde in halfslachtige albums en nog meer chaos. Zo jammer.