The Dillinger Escape Plan - Option Paralysis (2010)

Zal dan toch aan je speakers (of aan je rip ) liggen. Het is wel zo dat het geluid hier 'voller' is dan op eerder werk, maar naar mening is dat echt een goeie zaak. Als je dit eerst beluistert en dan CI, dan klinkt die laatste erg dunnetjes in vergelijking met deze. Miss Machine was bij momenten nogal lawaaierig en overmatig gevuld met elektronische franjes, terwijl dit eigenlijk ook qua productie een verbeterde versie is van hun geluid van op Ire Works. Uit OP klinkt veel meer kracht dan Ire Works. Zelfs de harde nummers als Good Neighbor hebben voldoende dynamiek. De instrumenten klinken helder (neem nu die piano op Widower) en de mixing vind ik ook uitstekend. Kan er echt niet veel op aanmerken.

Onnodige qoute ten bate van opmaak en leesbaarheid verwijderd

Dat dacht ik nou ook



Verder bevalt me dit album weer een stuk beter dan de vorige dingen... wel fijn

Dit album is ook iets normaler dan zijn voorgangers, maar nog steeds voor heel veel mensen veel te chaotisch. Als ik aan mijn vrienden Farewell, Mona Lisa laat horen worden ze helemaal gek, en dan laat ik Widower horen en dat vinden ze dan wel weer geweldig. Voor mij zijn beide geweldig. Nog een geweldige Mathcore-CD van dit jaar is Daughters van Daughters.

Season Of Mist? Sinds wanneer zijn ze weg bij Relapse?

Dat is al een tijdje, dacht ik.

Oh ik volg het allemala niet meer zo als eerst. Enkele jaren geleden ging Mastodon al weg voor het grote geld, ook Neurosis laat Relapse steeds meer liggen sinds Neurot prima loopt. Volgens mij is kwaliteitslabel Relapse nog wel host van Nile en Baroness (misschien ook nog van Alchemist) maar verder zijn ze dus al hun paradepaartjes kwijt?

Dying Fetus en Misery Index zijn er ook nog, voor zover je dat paradepaardjes kunt noemen. Maar ja, grote namen als Mastodon, Neurosis en The Dillinger Escape Plan zijn ze inderdaad kwijtgespeeld.

Vergeet m'n vorige mening over dit album, na 6 weken intensief Option Paralysis proberen heb ik een hele andere mening over dit album ontwikkeld. De agressiviteit, chaos en de screams vind ik helemaal niet meer irritant. Sterker nog, een nummer als Good Neighbour vind ik heerlijk om mijn agressie mee af te reageren. En Farewell, Mona Lisa is eigenlijk gewoon van ongekende klasse. Ik heb mijn cijfer dan ook met een half punt verhoogd.

Waarom niet meer? Omdat er wel degelijk slechte punten zitten aan Option Paralysis. Ten eerste vind ik het nummer Widower belachelijk overgewaardeerd. Er zit zeker geen goede opbouw in, de stem van Puciato gaat me ook behoorlijk irriteren. Het enige fijne aan dat nummer is het pianostuk, een meer dan nodig rustpuntje.
Daarbij kom ik ook meteen bij m'n tweede punt van kritiek; Als het aan mij lag was Endless Endings naar het eind verplaatst, of zelfs gewoon niet op dit album gezet. Een (Voor Dillinger Escape Plan dan ) nogal standaard nummer. Het is ook het zoveelste agressieve nummer op een rij, waardoor het voor mij moeilijk is om hem af te luisteren. Laatste puntje van kritiek: Een rustnummer aan het einde is voor mij altijd welkom, maar Parasitic Twins is een heel zwak nummer met een zwakke tekst.

Toch is Option Paralysis een redelijk goed opstapje naar hardere metal. Ik ga ook de andere platen uitchecken, kijken wat ik daarvan vind.

Ik was in de hoop dat tDEP zichzelf opnieuw kon uitvinden. De signalen waren duidelijk op voorganger Ire Works: de symbiose van mathcore en breakcore wordt hip. Voorproef 'Acting Like A Wave' was een geslaagd experiment en ook het flirten met verwrongen popmelodieën bleken in mijn inziens goed uit te pakken. Maar afgezien van de subtiele clicks 'n cuts op Ire Works, drufde de band zich nog niet volledig op dit pad te storten. Ik was wel verkocht, dit zou het helemaal worden.

Met Option Paralysis wordt die verwachting weer keihard de kop ingedrukt. Dit is exact dezelfde plaat als Miss Machine maar dan minder spannend. Vleugelpianoriedel hier, break daar. Allemaal superknap gespeeld maar absoluut geen toevoeging aan het genre of reppetoire van de band zelf. Jammer

Vorige plaat Ire Works was in mijn ogen vele malen spannender. Dit lijkt inderdaad een herhalingsoefening van wat ze eerder (en beter) hebben gedaan. Toch blijft het wel goed in elkaar zitten, deze muziek. En wat DEP doet is verder vrij uniek en zie ik weinig andere bands doen. Of ik ken ze niet, dat kan ook.

Ik ken de band al een tijdje van naam en heb ook wel eens sporadisch een nummer gehoord maar het heeft nooit de interesse gewekt om daadwerkelijk een album te beluisteren. Het eerste nummer klinkt in ieder geval leuk.

Dit blijft toch een meesterlijk goede plaat. Heel erg knap hoe je van de ene hoek van het muzikale spectrum naar het andere geslingerd wordt. Ik heb deze al een aantal jaar niet meer gehoord omdat (en dat klinkt misschien gek) het geklungel met het digipak doosje me steeds tegenhoud. Gelukkig brengt Spotify in de auto de uitkomst. Moet ik wel toegeven dat ik er onder het rijden een beetje zenuwachtig van wordt, dus heb ik de plaat in tweeën gehakt, vanmiddag op de terugweg nr 10 t/m 15.

Haha, herkenbaar dat geklungel met t doosje, blij met de streamingdiensten. Luister deze plaat ook te weinig terwijl er niets mis mee is.

De digipack is een leuke meting voor je niveau van geduld voor de dag ja.

Wel gaaf vormgegeven en ook wel passend voor Dillinger.